I SA/Gl 457/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: K.p.a.) oraz art. 18, 34 § 1, 35 § 1 i art. 56 § 1 pkt 5 i § 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201, dalej: u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia J.G. (dalej: zobowiązana, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] nr [...] o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. (dalej: wierzyciel) o numerach od [...] do [...] obejmujących nieuiszczone kary pieniężne porządkowe w kwocie łącznej [...] zł. Powyższe postanowienie organu odwoławczego zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ pierwszej instancji w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej na podstawie tytułów wykonawczych wierzyciela o numerach od [...] do [...], wystawionych na nieuiszczone kary porządkowe w łącznej wysokości [...] zł, w dniu [...] zawiadomieniem nr [...] zajął jej rachunek bankowy w A S.A. we W., a zawiadomieniem nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego w B S.A. we W. Na to postępowanie egzekucyjne zobowiązana złożyła zarzuty, wskazując na przedawnienie dochodzonych roszczeń wierzyciela, wniosła o zawieszenie postępowania na czas rozpoznania wniesionych zarzutów i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 56 § 1 pkt 5, § 3 w zw. z art. 35 § 1 zawiesił postępowanie egzekucyjne, prowadzone wobec zobowiązanej, zawiadamiając jednocześnie A S.A. i B S.A. o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności pieniężnej. Zobowiązana na postanowienie organu egzekucyjnego złożyła zażalenie podnosząc, iż organ egzekucyjny zamiast zawiesić postępowanie egzekucyjne, winien je umorzyć. Nie zgadzając się z zawieszeniem postępowania i z pozostawieniem w mocy zajęcia egzekucyjnego podkreśliła, że jej konto bankowe powinno być odblokowane. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze wierzyciela stanowi art. 35 § 1 u.p.e.a., nakazujący bezwzględne zastosowanie tej instytucji prawa w przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7,9 i 10 u.p.e.a. Zobowiązana podniosła zarzut przedawnienia obowiązku, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a zatem obligatoryjne było na mocy art. 35 § 1 u.p.e.a. zawieszenie prowadzonego postępowania. Dalej organ odwoławczy wskazał, ze kwestia ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej uzależniona będzie od stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów, bowiem stosownie do art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o umorzenie postępowania egzekucyjnego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca podniosła, że jej konto bankowe winno być odblokowane, zajęcia uchylone, a postępowanie egzekucyjne umorzone. W skardze zobowiązana kwestionuje też postanowienie wierzyciela z dnia [...], oddalające wniesione zarzuty, dotyczące bezprawnej egzekucji, prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wierzyciela nr [...] - [...]. Zarzuca bowiem wierzycielowi naruszenie przepisów art. 33 pkt 1 u.p.e.a. z powodu zignorowania w sprawie przedawnienia, naruszenie art. 7 i 77 K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżącej, dochodzone przymusowo należności podlegają przepisom ustawy o transporcie drogowym w jej brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z 2010 r., dlatego też do przedawnienia mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego w niniejszej sprawie postanowienia organu egzekucyjnego Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że skargi zostały rozdzielone, dotyczyły bowiem dwóch postanowień. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest tylko postanowienie organu odwoławczego z dnia [...], którym utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. Jak już wcześniej wskazano organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] zawiesił na podstawie art. 56 § 1 pkt 5, § 3 w zw. z art. 35 § 1 postępowanie egzekucyjne, prowadzone wobec zobowiązanej, gdyż zobowiązana pismem z dnia [...] zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W myśl art. 35 § 1 u.p.e.a. zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W tym miejscu wskazać trzeba, że sama kwestia wymogu wydania postanowienia w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego na tej podstawie była różnie oceniana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem Sądu brak jest jednak dostatecznych podstaw do uznania, że okoliczność - nie kwestionowana przez Sąd - iż w razie wniesienia przez zobowiązanego zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zawieszenie postępowania następuje z mocy prawa, przesądza, iż organ nie ma obowiązku wydania postanowienia na podstawie art. 56 § 3 u.p.e.a. Przepis ten stanowi szczególną regulację wyznaczającą formę, w jakiej organ egzekucyjny powinien wypowiedzieć się w kwestii zawieszenia, nie zawężając jego zastosowania do przypadków wskazanych w § 1 i § 2. Stanowisko, zgodnie z którym zawieszenie postępowania na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. powinno przyjąć formę postanowienia w związku z art. 56 § 3 u.p.e.a. zostało również wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2997/15 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), w którym NSA stwierdził: "Na powyższej podstawie prawnej - zawartej w art. 35 § 1 u.p.e.a. - zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje co prawda z mocy prawa, mimo to organ egzekucyjny zobligowany jest do wydania postanowienia na podstawie art. 56 § 3 u.p.e.a.". Konsekwencją przyjęcia, że łączną podstawą takiego postanowienia jest art. 35 § 1 i art. 56 § 3 u.p.e.a jest uznanie, że środek zaskarżenia w postaci zażalenia, przewidziany w stosunku do postanowień organu egzekucyjnego wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania przysługuje także w wypadku wydania takiego postanowienia w związku z zawieszeniem postępowania egzekucyjnego z mocy prawa na skutek wniesienia przez zobowiązanego zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. Zatem zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje z mocy prawa. Mimo to organ egzekucyjny zobligowany jest do wydania postanowienia na podstawie art. 56 § 3 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne będzie kontynuowane, jeżeli wierzyciel po otrzymaniu zarzutu wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego lub z wnioskiem o podjęcie środków zabezpieczających na podstawie tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania ma charakter deklaratoryjny, zaś skutki zawieszenia postępowania powstają z momentem zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w art. 35 § 1 u.p.e.a., tj. z momentem zgłoszenia zarzutów. W świetle powyższych rozważań zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie narusza prawa, a skarga nie zawiera żadnej argumentacji, która zasługiwałaby na uwzględnienie. Na koniec Sąd zauważa, że wnioskowane przez skarżącą umorzenie postępowania egzekucyjnego uzależnione będzie od sposobu rozstrzygnięcia o zarzutach na postępowanie egzekucyjne, bowiem w myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. jeżeli zarzuty są uzasadnione - organ egzekucyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) oddalił skargę.