I SA/Gl 463/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Marszałka Województwa [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji postanawia umorzyć postępowanie. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...]., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] ., nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie nieprzystąpienia do egzekucji na podstawie holenderskiego tytułu wykonawczego, który wraz z wnioskiem o odzyskanie od A. S. nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych został przekazany – celem realizacji – przez skarżącego Marszałka Województwa [...]. U podstaw tego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien był przekazać wspomniany tytuł wykonawczy do Centralnego Biura Łącznikowego w K. jako organu właściwego do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2003 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (t. j. - Dz. U. z 2013 r., poz. 1289 ze zm.). Stąd wydane przezeń postanowienie, w którym stwierdził brak podstaw do wszczęcia egzekucji z uwagi na to, że opisana należność nie mieści się w katalogu należności podlegających egzekucji administracyjnej, należało wyeliminować z obrotu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, akcentując, że w rozpatrywanym przypadku wyżej wskazana ustawa nie ma zastosowania, a przekazany tytuł wykonawczy podlega realizacji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. stosownie do art. 75-79 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE z 2009 r., Nr L 284, s. 1). Skargę tę wniósł w dniu 2 marca 2016 r. za pośrednictwem organu drugiej instancji, który otrzymał ją w dniu 4 marca 2016 r. W odpowiedzi organ drugiej instancji wystąpił o umorzenie postępowania i przedłożył własne postanowienie z dnia [...]., nr [...], którym uwzględnił skargę w całości. W piśmie datowanym na 23 marca 2016 r. oznajmił z kolei, że to jego rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie podlega umorzeniu. Odnotowania bowiem wymaga, że w myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2), jak również gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Dopuszczalność takiej kwalifikacji jest więc uzależniona od zaistnienia w toku postępowania okoliczności powodującej jego bezprzedmiotowość. Przesłanka taka zostaje spełniona w sytuacji, o której mowa w art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotu zaskarżenia, czyli osiągnięcie celu, do którego zmierza wniesienie skargi. Analiza zaprezentowanego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wszak nie ulega wątpliwości, że organ drugiej instancji skorzystał z możności wynikającej z art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a., gdyż skargę, którą otrzymał w dniu 4 marca 2016 r., uwzględnił w dniu 30 marca 2016 r. Stąd stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec o umorzeniu postępowania.