I SA/Gl 465/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Wojciech Organiściak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o zaliczeniu wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić skargę. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w C. (dalej także: "skarżąca" albo "wspólnota"), reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata Ł. N., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie uchylenia w całości postanowienia tego organu z dnia [...] r. nr [...] o zaliczeniu wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo udzielone adwokatowi, pomimo iż wymieniono je jako załącznik do skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 26 kwietnia 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez: a) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; b) złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa, zgodnie z art. 29 ww. ustawy. Jednocześnie wskazano pełnomocnikowi skarżącej, że pomimo wymienienia wśród załączników do skargi pełnomocnictwa, dokument ten nie został do skargi załączony. Odpowiadając w terminie na wezwanie pełnomocnik skarżącej przedłożył: – dokument z dnia 4 czerwca 2013 r. nazwany uchwałą właścicieli lokali Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], w którym wskazano, że do zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej w określonym składzie dwuosobowym wybrano dodatkowo dwie osoby; dokument ten podpisały przy tym dwie osoby z wymienionego składu zarządu, działające jako "zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej"; – pełnomocnictwo udzielone adwokatowi Ł. N. przez dwie osoby, które w wyżej wskazanym dokumencie nazwanym uchwałą właścicieli lokali zostały wymienione wśród członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wskutek niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego. Należy bowiem mieć na względzie, że w myśl art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku gdy pierwsza czynność sprowadza się do złożenia pisma, konieczne jest więc załączenie do niego takiego dokumentu. W razie braku przesądzenia kwestii możności podpisania pisma przez osobę, która to uczyniła, nie jest możliwe ustalenie, czy pismo to wyraża wolę podmiotu, w którego imieniu zostało wniesione. Jeśli zaś pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Jest przy tym oczywiste, że w przypadku, gdy strona działa przez pełnomocnika, to na nim spoczywa powinność spełnienia powyższego wymogu i to on jest adresatem wspomnianego wezwania. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez pełnomocnika wspólnoty mieszkaniowej. Wyjaśnienie, czy pełnomocnik ten został umocowany do działania w imieniu skarżącej przez osoby upoważnione do jej reprezentacji było zatem niezbędne do nadania skardze dalszego biegu. W tym celu wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej przedłożył pełnomocnictwo oraz dokument, który – pomimo oznaczenia – nie jest uchwałą właścicieli lokali i nie pozwala na stwierdzenie, że pełnomocnictwo podpisały osoby do tego uprawnione. Tym samym pełnomocnik skarżącej nie spełnił wymogu wykazania swojego umocowania do wniesienia skargi. Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że stosownie do art. 23 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1892, dalej: "u.w.l."), uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd, przy czym uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania (ust. 1). Uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos (ust. 2). Przepisy te dotyczą wspólnot mieszkaniowych określonych w art. 20 ust. 1 u.w.l., w myśl którego jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu, a członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona. Nie ulega zatem wątpliwości, że w tych wspólnotach mieszkaniowych, w których właściciele mają podejmować uchwały o wyborze członków zarządu, o tym, czy uchwała została podjęta, decyduje fakt, czy za jej podjęciem wypowiedziała się większość właścicieli obliczana w stosunku do wszystkich osób wchodzących w skład wspólnoty mieszkaniowej (będących w chwili podejmowania uchwały właścicielami lokali w danej nieruchomości). Podjęta uchwała to taka, za którą opowiedziała się więc wspomniana większość. Należy zaakcentować, że przedłożony w niniejszej sprawie dokument został co prawda nazwany uchwałą właścicieli lokali, niemniej jednak analiza jego treści nie pozwala na uznanie, by był nią w istocie. Wprawdzie widnieją na nim dwa podpisy opatrzone oznaczeniem "Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej", a z postanowienia zawartego w jego § 1 wynika, że do zarządu wspólnoty mieszkaniowej wybrano osoby, które podpisały pełnomocnictwo. Nie spełnia on jednak wymogów opisanych w art. 23 ust. 2 u.w.l., albowiem nie wynika z niego, by większość głosów właścicieli lokali była za ukształtowaniem zarządu w sposób w nim opisany. Dokument ten nie może zatem służyć wykazaniu, że większość głosów właścicieli lokali została oddana za wybraniem zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Nie stanowi on więc dowodu zaistnienia tej okoliczności i tym samym nie może zostać uznany za uchwałę o wyborze zarządu. Przykładem bowiem uchwały nieistniejącej jest uchwała wspólnoty mieszkaniowej podjęta bez wymaganego statutem quorum lub bez wymaganej większości głosów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I CK 3336/05, Lex nr 424423 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa 1036/14, Lex nr 1681972). Wobec powyższego uznać należało, że pełnomocnik skarżącej nie przedstawił dokumentu, który by wykazywał umocowanie osób podpisujących pełnomocnictwo do dokonania tej czynności w imieniu skarżącej. Tym samym uniemożliwił ustalenie, czy pełnomocnictwo to zostało udzielone zgodnie z zasadami reprezentacji skarżącej. Nie wykonał zatem wezwania do usunięcia tego braku formalnego skargi i dlatego skargę tę należało odrzucić na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.