I SA/Gl 470/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 6 lutego 2024 r. nr 2401-IEE.7192.40.2024.2/MK UNP: 2401-24-033511 w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Przedmiotem skargi B.B. (dalej: skarżąca, zobowiązana) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) z dnia 6 lutego 2024 r. nr 2401-IEE.7192.40.2024.2/MK UNP: 2401-24-033511 utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. (dalej: Dyrektor ZUS, organ egzekucyjny) z dnia 4 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skarg na czynności organu egzekucyjnego zajęcia rachunku bankowego w S dokonanego zawiadomieniami z dnia 23 października 2023 r. nr [...], nr [...]. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 6 września 2023 r. o nr TW1480023008201, TW1480023008202 obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanej 8 listopada 2023 r. wraz z zawiadomieniami z dnia 23 października 2023 r. nr [...], nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w S. W odpowiedzi pismami z dnia 27 października 2023 r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji i brak środków. Pismami z dnia 13 listopada 2023 r. zobowiązana wniosła skargi na zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w S dokonane zawiadomieniami z dnia 23 października 2023 r., podnosząc: 1) bezzasadne i bezprawne dokonanie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na poczet należności pieniężnej, o której mowa w art. 62b ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646, dalej: p.b.) lub innych należności pieniężnych z tytułu zajęcia konta bankowego w S; 2) niedopuszczalność egzekucji; 3) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2023 r., poz. 2505, dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna). Zobowiązana w uzasadnieniu skarg wskazała, że czynności egzekucyjne zostały dokonane zupełnie bezzasadnie. Zarzuciła, że organ nie jest władny do podejmowania żadnych czynności egzekucyjnych mających na celu doprowadzenie do przymusowego wykonania zobowiązania i brak jest ku temu jakichkolwiek podstaw faktycznych lub prawnych. Wyjaśniła, że faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej od 21 grudnia 2018 r., która jest zawieszona, nie uzyskuje z tego tytułu żadnych dochodów a zatem nie jest zobowiązana do ponoszenia ciężarów, o których mowa w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Zobowiązana wniosła o uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych, umorzenie postępowania egzekucyjnego, zawieszenie w całości postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skarg. Organ I instancji po rozpoznaniu wniesionych skarg, postanowieniem oddalił skargi strony na wymienione wyżej czynności egzekucyjne. Pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. strona złożyła zażalenie na w/w postanowienie o oddaleniu skarg na czynności egzekucyjne. Zobowiązana zarzuciła wydanemu postanowieniu brak podstawy prawnej i faktycznej do jego wydania, błędną interpretację przepisów o egzekucji administracyjnej oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że prowadzenie egzekucji administracyjnej zostało dokonane w sposób niedopuszczalny albowiem organ nie wykazał w sposób wymagany przepisami prawa wysokości zobowiązania a nadto nie zostało zobowiązanej doręczone upomnienie, zgodnie z treścią art. 15 § 1 u.p.e.a. Podniosła, że Dyrektor ZUS nie jest władny do podejmowania czynności egzekucyjnych mających na celu doprowadzenie do przymusowego wykonania zobowiązania. Wskazała na uregulowania prawne zawarte w art. 54 ust. 1 p.b., zgodnie z którym środki pieniężne zgromadzone na rachunkach oszczędnościowych są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego oraz art. 87 (1) Kodeksu pracy. W zakresie ostatniego ze wskazanych przepisów skarżąca zarzuciła, że organ powinien był uwzględnić, że zobowiązana nie posiada wolnych środków pieniężnych i nie świadczy pracy w żadnym zakresie. Nadto zobowiązana podniosła, że organ nie dokonał ostrożności, aby zabezpieczyć kwotę wolną od potrąceń stosując zbyt uciążliwe środki egzekucyjne. Zaskarżonym postanowieniem, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz na podstawie art. 17 § 1 i art. 18, art. 23 § 4 pkt 1 i art. 54 § 5 u.p.e.a. DIAS utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora ZUS. W uzasadnieniu DIAS podniósł, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia, a tym bardziej nie ocenia się braku doręczenia upomnienia, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwości tytułów wykonawczych. Z tych względów skarga na czynność egzekucyjną nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia, który zastępuje stronie inne przysługujące środki prawne w celu ochrony przed prowadzoną egzekucją administracyjną. Zarzuty te nie mogą być przedmiotem analizy w postępowaniu skargowym z art. 54 u.p.e.a., dlatego nie odnosi się do nich merytorycznie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków-środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny przewidziany w przepisach ustawy egzekucyjnej, który najlepiej i najprościej zmierzał do zrealizowania zakładanego celu. DIAS nie dopatrzył się również wad w zaskarżonym postanowieniu. Postanowienie to zawiera bowiem, wszystkie wymagane prawem elementy. Organ dokonał oceny czynności egzekucyjnej przez pryzmat podnoszonych w skardze zarzutów i obowiązujących przepisów prawa, odnośnie zajęcia rachunku bankowego skarżącej. Ograniczając się wyłącznie do zbadania zgodności z prawem dokonanej czynności egzekucyjnej, co było obowiązkiem organu egzekucyjnego, DIAS nie stwierdził uchybień, które powinny skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, w tym z przyczyn wskazanych przez skarżącą. Jak bowiem wynika z materiału zebranego w sprawie, tytuły wykonawcze zostały skarżącej prawidłowo doręczone (zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach sprawy). Organ egzekucyjny słusznie wskazał, że w oparciu o przepisy ustawy egzekucyjnej zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego doręcza się wraz zawiadomieniem, chyba że odpis ten został już wcześniej doręczony. Organ egzekucyjny zdaniem DIAS prawidłowo zastosował środek egzekucyjny polegający na zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych. Wszystkie wymogi formalnoprawne określone w ustawie egzekucyjnej, zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Zatem w/w czynność, w ocenie DIAS została przeprowadzona prawidłowo. Przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych na poczet należności pieniężnej, o której mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 p.b., lub innych należności pieniężnych, zostały dokonane prawidłowo. Organ egzekucyjny przy ich dokonywaniu nie naruszył przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prawidłowo dokonał zajęć w oparciu o wzór zawiadomienia stanowiący załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Druk zawiadomienia zawiera wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 tej ustawy. Zajęcie zostało dokonane w zgodzie z zapisami art. 80 w/w ustawy i zgodnie z art. 26e § 1 i § 2 ustawy egzekucyjnej opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Ich doręczenie trzeciodłużnikowi tj. S nastąpiło 23.10.2023 r., natomiast skarżąca potwierdziła odbiór tych zawiadomień o zajęciu 8.11.2023 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Dyrektor ZUS jest organem egzekucyjnym upoważnionym do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zastosował on środek egzekucyjny, do zastosowania którego uprawnia go ustawodawca zgodnie z art. 19 § 4a u.p.e.a. rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne z dnia 2 września 2016 r., jest właściwy miejscowo do działania jako organ egzekucyjny uprawniony do stosowania środków egzekucyjnych, o których, mowa w art. 19 § 4 u.p.e.a. wobec skarżącej. Dalej DIAS podniósł, że również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przepis art. 19 § 4 u.p.e.a. wyznacza nie tylko właściwość rzeczową organu egzekucyjnego tam wymienionego, lecz również jego właściwość miejscową skoro do egzekucji, należności pieniężnych uprawniony jest Dyrektor tego Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jako jednostki organizacyjnej Zakładu, który dokonuje wypłat danych świadczeń, a więc i poboru składek. Oczywistym jest, że wierzycielem wymienionych w art. 19 § 4 u.p.e.a. należności pieniężnych jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako państwowa jednostka organizacyjna posiadająca osobowość prawną, której w oznaczonym zakresie, przysługują środki prawne właściwe organom administracji państwowej. Organem egzekucyjnym jest zaś Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którego kompetencje, zakres i sposób działania wyznaczają przepisy ustawy egzekucyjnej. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych działa jako organ egzekucyjny z mocy samego prawa (art. 19 § 4 u.p.e.a.). Jego usytuowanie w strukturach organizacyjnych Zakładu w powiązaniu z wypełnieniem obowiązków organu egzekucyjnego powoduje, że jest on podmiotem personifikującym Zakład Ubezpieczeń Społecznych. DIAS stwierdził, że w świetle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, działanie organu egzekucyjnego było prawidłowe i zgodne z celami prowadzonego postępowania, a organ egzekucyjny nie naruszył przepisów, wskazanych przez skarżącą w zażaleniu. Odnośnie zarzutu, który dodatkowo skarżąca podniosła w zażaleniu tj. zastosowanie zbyt uciążliwego środka, DIAS stwierdził, że wykracza on poza zakres rozpatrzenia skargi. Zgodnie z art. 54 § 3 zobowiązany wnosi skargę do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu zawiadomienia. W skardze tej zobowiązany określa jej zakres i uzasadnienie. Organ egzekucyjny nie ma uprawnień do samodzielnego rozszerzania zakresu wniesionej skargi, wbrew intencji zobowiązanego, gdyż leży to wyłączenie w gestii skarżącego. To on przy wnoszeniu skargi określa jej zakres i uzasadnienie, a jego sprecyzowanie możliwe jest wyłącznie w przypadku wątpliwości organu egzekucyjnego i tylko z udziałem strony (wezwanie do sprecyzowania). Rozszerzenie tego zakresu na etapie zażalenia o zbytniej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego DIAS uznał za spóźnione. W skardze na powyższe postanowienie strona, zarzucając mu brak podstawy faktycznej i prawnej, błędną interpretację przepisów o egzekucji, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania orzeczenia do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że czynności egzekucyjne zostały dokonane z naruszeniem przepisów prawa. Organ dokonał tych czynności w sposób bezprawny, albowiem nie istnieją podstawy do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia należności pieniężnych. W odpowiedzi na skargę DIAS, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie DIAS utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji oddalające skargi na czynność organu egzekucyjnego zajęcia rachunku bankowego. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania. Stosownie do art. 1a pkt 2 ustawy egzekucyjnej, przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Powołany środek zaskarżania ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym i technicznym. Skarga na czynności egzekucyjne składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może być uniwersalnym środkiem zaskarżenia, za pomocą którego można skutecznie kwestionować ewentualne wadliwości postępowania egzekucyjnego, a które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie egzekucyjnej. W trybie art. 54 u.p.e.a. nie można skutecznie wnieść skargi, kiedy zawiera ona podstawy dotyczące innego środka zaskarżenia, np. z art. 33 u.p.e.a. W ramach skargi na czynności egzekucyjne mogą być podnoszone kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1439/18, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; dalej CBOSA) Podobnie wypowiedział się WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. I SA/Bd 96/19 (opubl. w CBOSA), stwierdzając, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć zatem konkretnej czynności egzekucyjnej organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 54 § 4 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. Na postanowienie organu egzekucyjnego o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W trybie skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) nie podlegają zatem rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne. Kwestie te rozstrzygane są w trybie art. 34 u.p.e.a. i art. 59 u.p.e.a. Postępowanie skargowe nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia, w ramach którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania. Powyższe uwagi są istotne dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, albowiem wyznaczają ramy kontroli sądowej, a w realiach niniejszej sprawy skarżąca zakwestionowała dokonane zajęcie rachunku bankowego, jednak nie kwestionowała okoliczności formalnoprawnych, odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych.  Zdaniem Sądu DIAS oceniając czynność egzekucyjną, zaskarżoną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. zasadnie skoncentrował się na kwestiach formalnoprawnych, które odnoszą się do prawidłowości działania organu egzekucyjnego – Dyrektora ZUS. Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych. Bezzasadnym jest zatem podnoszenie okoliczności związanych z niedopuszczalnością egzekucji, zastosowaniem zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, czy też brakiem doręczenia upomnienia wzywającego do zapłaty należności. Zdaniem Sądu organ egzekucyjny prawidłowo zastosował jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego, co pozostaje w zgodzie z art. 80 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zawierało wszystkie elementy oznaczone w przepisie art. 67 § 2 u.p.e.a. we wzorze obowiązującym na dzień dokonania zaskarżonej czynności, określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a., zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę kosztów egzekucyjnych: a) opłaty manipulacyjnej, b) opłaty za czynności egzekucyjne, c) wydatków egzekucyjnych, d) opłaty egzekucyjnej, e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Zajęcia dokonano poprzez przesłanie przez Dyrektora ZUS zawiadomienia zarówno zobowiązanej, jak i dłużnikowi zajętej wierzytelności.   W ocenie Sądu podnoszone przez stronę okoliczności, tj. niedopuszczalność przedmiotowej egzekucji, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego mieszczą się w katalogu zarzutów określonych w art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 8 u.p.e.a. Jak już wskazano, w ramach skargi na czynności egzekucyjne można natomiast podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że w rozpatrywanym przypadku przepisy u.p.e.a. nie zostały naruszone. W świetle powyższego uznać więc należało, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 ust. 1 p.b., jak wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. I SA/Gl 120/17 (opubl. w CBOSA), regulacja art. 54 ust. 1 p.b. skierowana jest do banku, a ewentualne przekazanie przez bank egzekwowanej kwoty w sytuacji, gdy na rachunku środki nie przekraczały minimum wolnego od zajęcia, o którym mowa w art. 54 ust. 1 p.b., stanowi naruszenie umowy o prowadzeniu rachunku bankowego. Relacje umowne znajdują się poza kognicją organów administracyjnych. W takim przypadku strona umowy może dochodzić swych praw na drodze cywilnej. Przepis art. 71a § 1 u.p.e.a. w sposób wyraźny wyłącza banki spod kontroli organów egzekucyjnych w zakresie prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie ma zatem podstaw aby przeprowadzić postępowanie dowodowe, co do tego. Jeżeli zatem doszłoby do naruszenia wspomnianego art. 54 ust. 1 p.b., to należy to rozpatrywać w kategoriach nieprawidłowego wykonywania przez bank umowy o prowadzenie rachunku bankowego, gdzie drogą dochodzenia praw z tego tytułu jest droga cywilnoprawna, a nie zaś określona w art. 54 § 1 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.