I SA/Gl 475/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą A S.A. w K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2004, wskazując wysokość podatku w kwocie [...] zł. W dniu 14 marca 2013 r. (data nadania) A S.A. w K., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, złożyła skargę na powyższą decyzję. W trakcie rozprawy w dniu 11 września 2013 r. Sąd z urzędu stwierdził, że postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 513/13 przedstawiono do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne: "Czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)?". Sąd uznał przy tym, że rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia może okazać się istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy. Następnie w trakcie rozprawy w dniu 7 stycznia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że podatek za 2004 r. w stosunku, do którego zgłoszono nadpłatę został zapłacony w ustawowym terminie. Dodał jednocześnie, że deklaracja korygująca również została złożona w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu. W orzecznictwie sądów administracyjnych, a także w doktrynie wykształcono szerokie rozumienie zwrotu "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc w tym zakresie poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FZ 248/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. też M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005, s. 302 i n.). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, przedstawionego powiększonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 513/13, dotyczącego dopuszczalności prowadzenia postępowania podatkowego w każdym czasie i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę, będzie miało istotne znaczenie dla niniejszego postępowania. Przestawione zagadnienie dotyczy wszak stosowania przepisów odnoszących się do zobowiązań podatkowych w ogólności, a nie tylko zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych. Nadto za bezsporne uznać należy, że w ramach dążenia do zapewnienia stabilności orzeczniczej sądów niezbędne jest oczekiwanie na to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd, w oparciu o powołany wyżej przepis orzekł jak w sentencji postanowienia.