I SA/Gl 480/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: K.p.a.) w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689, dalej: ustawa abonamentowa) po rozpoznania zażalenia A.J. (dalej: zobowiązany, skarżący) utrzymał w mocy postanowienie z [...]r. nr [...], wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, którym oddalono zarzuty zobowiązanego. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor COF w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązanego przekazał w dniu 8 września 2020 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy o nr [...]. Wskazany tytuł wykonawczy obejmował zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do września 2019 r. w kwocie [...] zł, odsetki w wysokości [...] zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...]zł. Zobowiązany pismem z 18 września 2020 r. (nazwanym skargą na czynność egzekucyjną) złożył zarzuty do organu egzekucyjnego w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które mieściły się w katalogu zawartym w art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. Zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku (związany z wyrejestrowaniem odbiornika), przedawnienia obowiązku (z uwagi na upływ 5-letniego terminu przedawnienia) oraz braku wymagalności obowiązku (w związku z nieotrzymaniem zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego na właściwy adres). Wierzyciel postanowieniem z [...]r. oddalił zarzuty zobowiązanego. Na postanowienie wierzyciela zobowiązany złożył zażalenie. Zobowiązany podniósł, że nigdy nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego i jakiejkolwiek informacji o zadłużeniu, aż do września 2019 r. Wskazał także, iż w dniu [...]r. wymeldował się z adresu wskazanego na dosłanym mu duplikacie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, wyprowadził się i wyrejestrował odbiorniki, jednak nie posiada dokumentu potwierdzenia wyrejestrowania. Dyrektor COF utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W pierwszej kolejności Dyrektor COF rozpoznał zarzut nieistnienia obowiązku. W tym zakresie wskazał, że rejestracja odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych używanych pod adresem ul. [...] w G., dopełniona została przez zobowiązanego w dniu [...]r. Dowodem jest kserokopia "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" z dnia 17 sierpnia 1993 r. oraz kserokopia odcinka "U" z książeczki radiofonicznej numer [...]z dnia 4 czerwca 1996 r. złożonego przez zobowiązanego w placówce pocztowej [...] z powodu wyczerpania dowodów wpłat. Ponadto wierzyciel podniósł, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. nr 187 poz. 1342, dalej: Rozporządzenie) zobowiązanemu jako użytkownikowi odbiorników przyporządkowany został indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano do niego pismem z 16 maja 2008 r. na adres podany w czasie rejestracji odbiorników. Wierzyciel stwierdził, że Rozporządzenie nie anulowało wcześniej zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Tym samym użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat. Poczta Polska realizując Rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej. Jak również nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, czy o zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Następnie Dyrektor COF wyjaśnił, że Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania zawiadomienia". Zatem Poczta Polska przez przesłane zawiadomienia wykonała obowiązek zawiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat RTV) o nadaniu indywidualnych numerów. Poczta Polska S.A. przyjęła formę wysyłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą, gdyż przepisy Rozporządzenia nie normowały sposobu wysyłki. Zatem przesłanie informacji do abonenta w tej formie było prawidłowym działaniem (skoro poprzez dokonanie rejestracji abonent zobowiązany był do uiszczania opłaty abonamentowej). Zatem Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia zawiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomienia. Nie wskazał również w Rozporządzeniu, iż zawiadomienie należało wysłać przesyłką rejestrowaną. Wierzyciel podkreślił, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi| rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie, Rozporządzenia. Abonament, radiofoniczny/telewizyjny jest, zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r. o sygn. akt K 24/08, świadczeniem publicznoprawnym, rodzajem daniny publicznej nałożonej na wszystkie podmioty, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. Tak więc nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych od obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych. Dalej Dyrektor COF, odnosząc się do kwestii braku posiadania odbiorników i zmiany miejsca zamieszkania przez zobowiązanego zauważył, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, opisanego w powszechnie obowiązujących przepisach, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Zdaniem wierzyciela rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu, W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiornika, a wierzyciel nie posiada dokumentu potwierdzającego dopełnienia formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników. Odnosząc się do zarzutu wymagalności obowiązku Dyrektor COF uznał za prawidłowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wyjaśnił co decyduje o braku wymagalności obowiązku. Następnie rozpoznając zarzut wygaśnięcia obowiązku Dyrektor COF stwierdził, że w stosunku do zaległości w opłatach abonamentowych zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: O.p.), a zgodnie z art. 59 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek między innymi: zapłaty zobowiązania, umorzenia zaległości, przedawnienia. Instytucję przedawnienia reguluje art. 70 § 1 O.p. zgodnie, z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ egzekucyjny zastosował skuteczny środek egzekucyjny w 2020 r. tj. zawiadomieniem z dnia [...]r. dokonał zajęcia świadczenia, a zatem należność wskazana w tytule wykonawczym z [...]r. nie uległa przedawnieniu. W skardze na postanowienie Dyrektora COF z [...]r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 (powinno być art. 80 K.p.a. – przypis Sądu – gdyż wskazany przepis nie zawiera paragrafów) i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającą na tym, że: zarzut naruszenia art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez brak udowodnienia istnienia obowiązku zapłaty, a także art. 7 i art. 8 K.p.a. z uwagi na to, że organ egzekucyjny nie prowadził postępowania w sposób szczegółowy i dokładny, nie badał, czy stosowne zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zostało stronie doręczone lub przynajmniej, czy zostało wysłane na właściwy adres strony; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 i 2 i art. 81 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niemożliwości uczestnictwa podczas przeprowadzonego w sprawie dowodu oraz niemożliwości wypowiedzenia się co do zebranych przez organ dowodów przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że nie występowały w sprawie okoliczności mogące usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 K.p.a. tj. odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; 3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. tj. uchylenia postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jak i poprzedzającego go postanowienia wierzyciela z [...]r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w 2003 r. w trakcie zmiany miejsca zameldowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wyrejestrował odbiornik RTV. Ponadto skarżący podniósł, że w 2008 r. nie zostało mu doręczone zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Dodatkowo skarżący wskazał, że na zawiadomieniu o nadaniu numeru identyfikacyjnego widnieje nieaktualny adres oraz błąd adresata tj. A. A. J., a rejestracja i wydanie nowej książeczki było na nazwisko i imię J.A. Zdaniem skarżącego nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego poprzez zajęcie świadczenia emerytalnego w miesiącu październik 2020 r., gdyż wniósł on skargę na czynność egzekucyjną do organu egzekucyjnego, który uchylił zajęcie świadczenia emerytalnego, o czym został poinformowany w dniu 23 września 2020 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazuje, że dokonuje kontroli legalności wydanego rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym od 29 lipca 2020 r. Ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) dokonano bowiem zmiany ustawy egzekucyjnej w zakresie m.in. przepisów art. 33, 34 i 35 tejże ustawy. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie. Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324). Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342, dalej: Rozporządzenie) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie Rozporządzenia. W aktach sprawy znajduje się dokument, z którego wynika, że na imię i nazwisko skarżącego w dniu 17 sierpnia 1993 r. r. zgłoszona została rejestracja odbiornika telewizyjnego. Skarżącemu został nadany w dniu 16 maja 2008 r. indywidualny numer identyfikacyjny [...], który zastąpił wcześniejszy dowód zarejestrowania (wniosek o rejestrację i wydanie imiennej książeczki radiofonicznej), który został wysłany na adres zawarty we wniosku o rejestrację. Wprawdzie na zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wpisano oprócz imienia skarżącego imię jego żony, nie zmienia to jednak faktu, że wcześniej odbiornik był zarejestrowany na imię i nazwisko skarżącego, a na zawiadomieniu nadal figuruje skarżący, wymieniony z imienia i nazwiska. Jak wyjaśnił Dyrektor COF w odpowiedzi na skargę zmiany dotyczące dopisania współmałżonka następowały na podstawie wnoszonych przez abonenta opłat abonamentowych. Natomiast odnosząc się do informacji o poinformowaniu przez skarżącego Poczty Polskiej w dniu 29 grudnia 2003 r. o zmianie miejsca zameldowania na inny adres, która to usługa była płatna i obowiązywała przez cały 2004 r. wskazać należy, że zmiany dotyczące wyrejestrowania odbiorników należało zgodnie z rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zgłaszać na odcinku "W" (odcinek wyrejestrowania) znajdującym się w książeczce radiofonicznej, a w przypadku zagubienia książeczki radiofonicznej należało złożyć pisemne oświadczenia. Co istotne zgłoszenie wyrejestrowania odbiornika RTV nigdy nie było płatne. Najprawdopodobniej w dniu 29 grudnia 2003 r. skarżący skorzystał z płatnej usługi świadczonej przez Pocztę Polską tj. przekierowanie przesyłek (dosyłanie), która to usługa polegała na tym, że przesyłki adresowane na stary adres były przesyłane na nowy adres wskazany przez klienta. Jednakże takiej usługi nie można utożsamiać z dopełnieniem wyrejestrowania odbiorników przez skarżącego. Dodatkowo wskazać należy, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego abonenta. Trzeba także podkreślić, że nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w sytuacji, kiedy abonent nie powiadomił Poczty Polskiej o zmianie swojego adresu nie upoważnia go do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych. Jak już wcześniej wyjaśniono obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy abonamentowej. Natomiast wskazany w Rozporządzeniu tryb wykonania przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych użytkownikom odbiorników nie jest tożsamy z trybem przyjętym w postępowaniu administracyjnym, w którym następuje wydanie decyzji. Nadawanie przez Pocztę Polską indywidualnych numerów identyfikacyjnych nie było decyzją administracyjną. Przepisy Rozporządzenia, normujące, w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania użytkownikom odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie odwoływały się również do przepisów K.p.a., co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia". Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15 z treści przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, "nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia" (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15). Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W aktach sprawy brak jest dowodu wyrejestrowania przez skarżącego odbiornika RTV. Poczta Polska S.A. przeszukała zasoby archiwalne, jak i zapisy systemowe i nie znalazła dokumentacji potwierdzającej zgłoszenie przez skarżącego wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Jak ustalił wierzyciel również adnotacje w bazie abonentów nie potwierdzają wyrejestrowania odbiorników. Także sam skarżący takiego dowodu nie posiada. W świetle powyższych rozważań za niezasadny Sąd uznał zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Aby bowiem skutecznie podważyć ciążący obowiązek uiszczania abonamentu, należy wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika. Natomiast o braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Przepis używa także sformułowania "brak wymagalności obowiązku z innego powodu". Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Niewątpliwie muszą one mieć charakter tego rodzaju, co wymienione w tym przepisie, czyli odroczenie terminu bądź rozłożenie na raty i należeć będą do tych okoliczności takie zdarzenia, jak wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 928/19 i z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Po 181/20 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Niezasadny więc okazał się zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a.). Ponadto skarżący utożsamia ten zarzut z nieotrzymaniem zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego na właściwy adres, a więc w zasadzie podnosi zarzut nieistnienia obowiązku. Odnośnie kolejnego zgłoszonego zarzutu - wygaśnięcia obowiązku - należy wskazać, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego (abonamentu RTV) stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 O.p., a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 O.p., a więc opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności. Prawidłowo zatem został wystawiony tytuł wykonawczy obejmujący zobowiązanie za okres od stycznia 2015 r. do września 2019 r. Ponadto zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Organ egzekucyjny wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na postawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego z [...]r. nr [...] i zastosował środek egzekucyjny. Równocześnie w związku ze zgłoszeniem zarzutów organ egzekucyjny postanowieniem z [...]r. zawiesił postępowanie egzekucyjne. Jednak wszystkie dokonane czynności pozostają w mocy. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło więc do przedawnienia zobowiązania z tytułu zaległych opłat abonamentowych. Tym samym niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba podkreślić, że art. 18 u.p.e.a. odsyła w sposób ogólny do stosowania K.p.a., a zatem wszystkich przepisów tej ustawy, bez wyjątku. Dlatego też każdorazowo należy dokonać oceny w zakresie możliwości odpowiedniego zastosowania norm prawnych zawartych w poszczególnych przepisach K.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym. Przepisy K.p.a. mają jedynie posiłkowe zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Stosuje się je jedynie w sprawach nieuregulowanych "inaczej" w u.p.e.a. Zatem rozwiązania wynikające z przepisów u.p.e.a. mają pierwszeństwo przed regulacjami K.p.a. Przepisy K.p.a. mogą jedynie mieć zastosowanie, jeżeli określone zagadnienie nie jest w ogóle uregulowane w tej ustawie bądź też nie jest uregulowane w sposób wyczerpujący. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Nie zostały naruszone ogólne zasady prowadzenia postępowania takie jak: zasada praworządności, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. (art. 7 K.p.a.) Nie naruszono także zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Z kolei odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu oraz uniemożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych, wskazać jeszcze raz należy, że przepis art. 18 u.p.e.a. przewiduje w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednie zastosowanie przepisów K.p.a. Przy interpretacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6-16 K.p.a.), w tym też zasady czynnego udziału stron w postępowaniu przewidzianej w art. 10 K.p.a., należy brać pod uwagę odrębność celów postępowania administracyjnego i postępowania egzekucyjnego. Sposób więc stosowania tych przepisów K.p.a. należy uznać za cechujący się znacznym ograniczeniem z uwagi na inną funkcję procesową (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2005 r., sygn. akt II FSK 157/05; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Szczecinie z 9 października 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 471/08; w Bydgoszczy z 2 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 525/11; w Białymstoku z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 638/11). Wierzyciel podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie. Wbrew twierdzeniom autora skargi wierzyciel wykazał, że skarżący nie dokonał skutecznego wyrejestrowania odbiorników RTV. Natomiast skarżący nie składał wniosków dowodowych, które wymagałyby zastosowania art. 79 K.p.a., zgodnie z którym strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Wierzyciel dokładnie wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie przekraczając przy tym swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Z tych też względów Dyrektor COF, uwzględniając obowiązujący stan prawny oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, prawidłowo zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie z [...]r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) oddalił skargę.