I SA/Gl 481/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia ustanowić dla skarżącego adwokata; Prawomocnym postanowieniem z dnia 22 lipca 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w całości. Zwrócono wówczas uwagę, że skarżący osiąga relatywnie niski dochód. Jest osobą bezrobotną, nie posiadającą stałego meldunku. W dniu 16 listopada 2009 r. do WSA w Gliwicach wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata. W motywach obecnie złożonego wniosku powielił argumentację przytoczoną w ramach poprzedniego druku PPF. Zaakcentował zatem, że jest osobą bezdomną, utrzymującą się tylko i wyłącznie z prac dorywczych. Skarżący w dalszym ciągu jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, nieprzerwanie od 10 stycznia 2006 r. Z.L. nie posiada jakiegokolwiek majątku. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosując przytoczony przepis w rozpatrywanej sprawie, należy mieć przy tym na względzie, że skarżącemu przyznano już postanowieniem z dnia 22 lipca 2009 r. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Tym samym zadość uczynienie jego obecnemu wnioskowi o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika będzie w praktyce oznaczać, że niejako "na raty," w dwóch etapach, przyznano jej prawo pomocy w zakresie całkowitym, na który – w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. – składają się oba analizowane dobrodziejstwa procesowe. To z kolei skłania do uwzględnienia podczas oceny wniosku także surowszych kryteriów wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy. Według niego przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżącego, stwierdzić trzeba, że wykazał on, iż omówione okoliczności zachodzą w jego przypadku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie może on ponieść – ze względu na bardzo niskie dochody – jakichkolwiek dodatkowych wydatków bez zagrożenia dla podstawowych wręcz warunków swojej egzystencji, w tym na pokrycie wynagrodzenia adwokata. Konkluzje te znajdują przy tym pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w toku tego postępowania, przede wszystkim podczas rozpoznawania pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Obecnie rozpoznany wniosek zawierał okoliczności faktyczne, które korespondują z poprzednio wykazanymi. Wobec tego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.