I SA/Gl 481/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. A. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii sprzeciwu skarżącego na zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 22 marca 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 29 stycznia 2016 r. będącego wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odrzucić sprzeciw. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Zarządzeniem z dnia 22 marca 2016 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 29 stycznia 2016 r., będące wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego zarządzenia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o możliwości wniesienia sprzeciwu został doręczony skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2016 r. W sprzeciwie z dnia 8 kwietnia 2016 r., wysłanym drogą elektroniczną w tym samym dniu, skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia z dnia 22 marca 2016 r. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego sprzeciwu poprzez własnoręczne podpisanie sprzeciwu w siedzibie tutejszego Sądu lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza sprzeciwu w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 21 kwietnia 2016 r. W dniu 2 maja 2016 r. (data nadania) skarżący złożył podpisany sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej "ppsa") każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z tej przyczyny za podpis nie może być uznane jego mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu, gdyż nie czyni to zadość wymaganiom z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa (zob. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2542/11, publ. LEX nr 1152171, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 368/08, publ. LEX nr 504593, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 163/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe odnosi się również do pism wniesionych drogą elektroniczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 380/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 29/09 i z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 114/07, wszystkie publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W omawianej sprawie skarżący złożył sprzeciw drogą elektroniczną, a zatem w świetle powyższych uwag, należało uzupełnić go o własnoręczny podpis. Dlatego też wezwano skarżącego, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest sprzeciw, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków obliguje sąd, zgodnie z art. 259 § 2 ppsa, do jego odrzucenia. Stosownie bowiem do art. 259 § 2 ppsa sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym m.in. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione. Zaznaczyć należy, że art. 259 § 2 ppsa to jedyny przepis zawierający uregulowanie odnoszące się do konsekwencji nieuzupełnienia braku formalnego środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia referendarza sądowego, jakim jest sprzeciw. I dlatego ten przepis należy zastosować w odniesieniu do każdego takiego środka, niezależnie od pewnych różnic, jakie dotyczą jego konstrukcji prawnej w konkretnym przypadku. W rozpatrywanej sprawie termin do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, liczony od dnia doręczenia wezwania, tj. od dnia 21 kwietnia 2016 r., upłynął w dniu 28 kwietnia 2016 r. Skarżący uzupełnił natomiast brak formalny sprzeciwu w dniu 2 maja 2016 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 259 § 2 ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.