I SA/Gl 489/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Mendecka Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Winiarski Protokolant: ref. staż. Magdalena Nowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2004 r. sprawy ze skargi W. W. ( W. ) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 240 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 235 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U.. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] 2003 r. pana W. W. – Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił uchylenia decyzji Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. nr [...] z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z dnia [...] r. ustalającą panu W. W. kwotę przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 1998 w wysokości [...] zł oraz podatek dochodowy w kwocie [...] zł – z uwagi na brak istnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając decyzję organ podatkowy wskazał, że pismem z dnia [...] 2003 r. senator Rzeczypospolitej Polskiej przekazał do rozpatrzenia "skargę na działalność Urzędu Skarbowego w C." wniesioną przez panią M. W. oraz pana W. W.. Skarga ta w zakresie dotyczącym pana W. W. podlegała rozpatrzeniu w jednym z trybów tzw. nadzwyczajnego postępowania podatkowego. Następnie podatnik w piśmie z dnia [...] 2003 r. wniósł o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], gdyż jego zdaniem "dowody znane organowi wydającemu decyzję nie zostały przez ten organ rozpatrzone" oraz, że Urząd Skarbowy wydając decyzję ustalającą brał pod uwagę dochody uzyskane ze wspólnie prowadzonej działalności gospodarczej", pomijając przy tym fakt, iż "rozpoczęcie działalności wymagało wprowadzenia kapitału początkowego", który ""w trakcie uzyskania dochodów został sukcesywnie wycofany i inwestowany w inne walory". Wskazał przy tym, że nie jest w stanie inaczej udokumentować posiadanych pieniędzy jak przedstawiając dowody wywozu dewiz, w celu zakupu towarów handlowych, oraz, iż "organ podatkowy nie przeprowadził także dowodu z przesłuchania wskazanych świadków, których zeznania mogą uwiarygodnić posiadanie przez podatnika oraz zgromadzenie mienia w złocie". W tym miejscu organ wskazał, iż na identycznych w swej istocie przesłankach oparty był wniosek pani M. W.– żony podatnika – o wznowienie postępowania podatkowego w jej sprawie podatkowej dotyczącej ustalenia kwoty przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 1998 w tej samej wysokości co u podatnika. We wniosku tym podatniczka domagała się przesłuchania dwóch świadków na wskazane w piśmie okoliczności oraz "uznanie dowodu przedstawionego urzędowi w postaci nadania ziemi, gdyż jest to podstawowy dokument stwierdzający prawo własności". W uzupełnieniu tego wniosku strona przedstawiła kserokopie zaświadczeń Banku "A" w K. Oddział w C., wyciągów z konta bankowego, wystawionych przez kantor wymiany walut "B" w C. oraz dowód wpłaty w dniu [...] 1995 r. kwoty [...] zł przez pana J. W. na konto "C" Oddział w C.. W kolejnym piśmie strona wniosła "Wyjaśnienia do prowadzonego postępowania w sprawie nieujawnionych źródeł dochodów". Organ podatkowy wyjaśnił, że przesłanki wznowienia postępowania ustawodawca określił w art. 240 § 1 – Ordynacji podatkowej stanowiąc w punkcie 5 tego przepisu, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzje. Następnie stwierdził, iż wskazane przez stronę okoliczności i przedstawione przez nią dowody nie są ani nowe, a co za tym idzie i nieznane organowi, który wydał decyzje, gdyż znane były one w szczególności Izbie Skarbowej, która wydała w niniejszej sprawie decyzję ostateczną, ani istotne dla sprawy, skoro w zakresie tym Izba Skarbowa wyczerpująco wypowiedziała się w zaskarżonej decyzji, albo bezpośrednio, albo poprzez podtrzymanie w tymże zakresie stanowiska zaprezentowanego w decyzji organu I instancji. Jedynie wskazany wyżej dowód wpłaty kwoty [...]zł z dnia [...]1995 roku nie był przedstawiony uprzednio w toku postępowania odwoławczego. Zdaniem organu podatkowego nie sposób jednakże stwierdzić, iż dowód ten jest istotny dla sprawy, gdyż strona żądająca wznowienia postępowania nie sprecyzowała, co istotnego dowód ten może wnieść do rozpatrywanej sprawy, skoro stwierdza on wyłącznie, że w dniu [...]1995 roku syn strony wpłacił na konto, którego był posiadaczem kwotę [...]zł. Ponadto organ zauważył, iż z uwagi na charakter przedmiotowego postępowania nie podlegają rozpatrzeniu w jego toku tak wnioski dowodowe strony, zgłaszane już z resztą uprzednio i rozpatrzone w toku postępowania I lub II instancji, jak i zarzuty dotyczące postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby z dnia [...]r., a zawarte zwłaszcza w piśmie zatytułowanym "Wyjaśnienia do prowadzonego postępowania w sprawie nieujawnionych źródeł dochodów". Dodał, iż w powyższym zakresie Izba Skarbowa oraz Dyrektor Izby Skarbowej w sposób wyczerpujący wypowiedzieli się w decyzjach z dnia [...]r. oraz [...] r. i w tym też zakresie podtrzymuje zawarte tam stanowisko mimo, iż decyzje te dotyczyły pani M. W., lecz zostały wydane na gruncie tego samego stanu faktycznego i prawnego. Organ podatkowy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek wznowienia co skutkowało odmową uchylenia przedmiotowej ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B.. W odwołaniu od tej decyzji pan W. W. wniósł o jej uchylenie wobec obrazy prawa art. 197 ustawy Ordynacja podatkowa, polegającej na wydaniu decyzji bez dopuszczenia dowodu z biegłego z dziedziny księgowości, który w oparciu o materiał zebrany w sprawie zajął by stanowisko czy skarżący i jego żona mogli mieć zgromadzone oszczędności na dzień 31 grudnia 1997 roku w kwocie [...] zł oraz art. 199 Ordynacji podatkowej polegającej na nie przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania strony na okoliczność pozostawania w związku małżeńskim, ustalenia wspólnych dochodów małżonków oraz czy dochody te zostały ujawnione w toku postępowania. Uzasadniając odwołanie strona stwierdziła, iż jej zdaniem jedynie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego pozwoliłoby przeciąć wątpliwości wobec zagadnienia objętego sporem ustalając, czy małżonkowie W. w toku całej pracy zawodowej i po przejściu na emeryturę mogli zgromadzić sporną kwotę również przy uwzględnieniu dochodów niejawnych męża skarżącej. Według strony mogła ona wraz z żoną podobnie jak wiele osób dzięki swojej zaradności nie tylko nie stracić na inflacji ale wręcz na niej zyskać. Odwołujący się podniósł, że organ skarbowy w C. nie dokonał ustaleń czy pozostaje w związku małżeńskim i dlaczego jego dochody i dochody jego żony obliczone zostały z osobna. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania pana W. W. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] – Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że postępowanie wznowieniowe należy do trybu postępowań nadzwyczajnych, które toczy się w bardzo zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach lecz jedynie pod kątem okoliczności ściśle wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Podał, że jak wynika z akt sprawy występując z wnioskiem o wznowienie postępowania strona jako podstawę swojego żądania wskazała art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej dlatego też istotnym było ustalenie czy załączone przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania dowody jak również powołane przez nią okoliczności były nowe, istotne przy tym dla sprawy, jak również istniejące w dniu wydania decyzji, lecz nie znane organowi, który wydał decyzje, gdyż jedynie wówczas mogą wywrzeć wpływ na postępowanie zakończone ostateczną decyzją Izby Skarbowej nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej działając jako organ II instancji zauważył, że wskazane przez stronę okoliczności, jak i przedstawione przez nią dowody zostały rozpatrzone przez organ I instancji zgodnie i w zakresie objętym dyspozycją art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej – pozwalającym stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieją określone w tymże przepisie przesłanki wznowienia, co uzasadnia na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 tego aktu prawnego – w całości odmowę uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] roku. Dodał, iż wbrew temu co podniesiono w odwołaniu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, iż podatnicy od roku 1985 wraz z synem prowadzili działalność gospodarczą, której uruchomienia wymagało znacznych nakładów finansowych. Materiał ten wskazuje bowiem wyłącznie, iż pan W. W. prowadził w latach 1994 – 1995 działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej ze swoim synem J. W., opodatkowanym zryczałtowanym podatkiem dochodowym, przy czym uzyskane w ten sposób dochody uwzględniono, dokonując w decyzji Urzędu Skarbowego w C. analizy sytuacji materialnej podatników, także i za lata poprzedzające rok, którego dotyczy postępowanie. Stwierdził, iż trudno przyjąć, iż podatnicy posiadali w okresie bezpośrednio poprzedzającym rozpoczęcie przez pana W. działalności gospodarczej znacznie większą ilość środków pieniężnych niż ustalono to w decyzji organu I instancji. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. podkreślił, że postępowanie podatkowe zakończone decyzję organu I instancji z dnia [...] r. wszczęto w [...] 1999 r. a w jego toku strona wielokrotnie składała wyjaśnienia przedkładała dowody, była przesłuchiwana w charakterze strony, a przed wydaniem decyzji umożliwiono stronie wypowiedzenie się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zauważył, że w toku tego postępowania organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w odniesieniu do każdego wskazanego przez strony dowodu, jak i zgłaszanego wniosku dowodowego, przyjmując na korzyść podatników wszelkie te dowody i okoliczności, które co najmniej nosiły znamię prawdopodobności, dokonując dodatkowo analizy sytuacji materialnej podatników nie tylko w roku podatkowym, którego dotyczyło postępowanie ale i w latach wcześniejszych. Wyjaśnił, iż w toku przedmiotowego postępowania, to na stronach tego postępowania ciążył obowiązek wykazania, iż na dzień 31 grudnia 1997 roku były one w posiadaniu określonych środków pieniężnych ( oszczędności ) umożliwiających udzielenie pożyczki w kwocie [...] zł. Wskazał, iż przedmiot postępowania wyklucza możliwość przeprowadzenia wskazanych w odwołaniu dowodów "z biegłego z dziedziny księgowości" i z "przesłuchania strony skarżącej" tym bardziej, iż na zasadność ich przeprowadzenia odwołujący nie wskazywał wcześniej. Organ przypomniał, iż powodem wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] Urzędu Skarbowego w C. było powzięcie przez ten urząd informacji o udzieleniu przez M. W. w dniu [...] 1998 roku pożyczki w kwocie [...] zł. Wszczęte w tejże sprawie postępowanie zostało następnie rozszerzone o osobę W. W., gdyż jak ustalił Urząd Skarbowy, środki, z których udzielona została pożyczka pochodziły z oszczędności małżonków W. stanowiących wspólną majątkową własność małżeńską. Wyjaśnił również, iż dla dokonania ustaleń co do stanu oszczędności podatników na dzień 31 grudnia 1997 roku nie wymagało w ocenie organów podatkowych "wiadomości specjalnych" w rozumieniu art. 197 Ordynacji podatkowej, a co za tym idzie i powołania biegłego w przedmiotowej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący pan W. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując jako podstawę zarzutu obrazę prawa procesowego polegającą na nie powołaniu biegłego do wyliczenia czy skarżący mógł zaoszczędzić kwotę ze swoich dochodów, którą pożyczył wraz z żoną osobie trzeciej. Uzasadniając skargę skarżący stwierdził, iż jego zdaniem zasadniczym dowodem rozstrzygnięcia sprawy jest bezstronny biegły dlatego "dopóki więc sprawa nie będzie zbadana przez fachowca skarżący ma prawo domagać się skarżonej decyzji ponieważ Izba Skarbowa do tego zarzutu się nie ustosunkowała odnosząc się jedynie do logiki i doświadczenia życiowego czego kpa nie zna". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przyjętą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślając, iż dokonanie ustaleń co do stanu oszczędności podatników na dzień 31 grudnia 1997 roku nie wymagało w ocenie organów podatkowych "wiadomości specjalnych" w rozumieniu art. 197 Ordynacji podatkowej, a co za tym idzie i powołania biegłego w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. przewiduje, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi : naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dokonania rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej wydaje decyzję, w której m.in. może odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 cytowanej ustawy. Postępowanie rozpoznawcze prowadzone po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania ma więc na celu ustalenie istnienia przesłanek wznowienia postępowania oraz ewentualne rozpoznanie sprawy podatkowej. "Postępowanie wznowieniowe może być (...) poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia, określone w art. 240 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem takiego postępowania nie może być zatem powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszałoby to zasadę stałości decyzji ( tak wyrok NSA z dnia 10 lipca 2003 r. sygn. akt III SA 2809/01 – Biul. Skarb. 2003/6/27 ). Należy zgodzić się również z poglądem, że "Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłanką wznowienia postępowania jest m.in. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję. Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie, wobec czego Sąd nie może organom tego prawa do oceny odebrać" ( tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt III SA 1108/03 – M. Podat. 2004/8/4). "Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy : ujawnia się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części" ( tak wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r. sygn. akt III SA 2923/01 – Biul. Skarb. 2004/3/22 ). Wznowić postępowanie można wtedy, gdy okoliczności lub dowody istniały już w momencie wydania decyzji ostatecznej, albowiem aż do zakończenia sprawy decyzją ostateczną podatnik może powoływać się na wszystkie okoliczności faktyczne i przedstawiać dowody. Zgodnie z utrwalonym kierunkiem orzecznictwa nie wznawia się postępowania w wyniku wystąpienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istotnych dla sprawy, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej. Dlatego tez podniesiony we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu strony nieuwzględnienia zgłoszonych w tym postępowaniu wniosków o przeprowadzenie nowych dowodów z przesłuchania świadków jak i zarzut podniesiony w skardze o wydaniu decyzji bez dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny księgowości czy też z zeznań strony na okoliczność czy pozostaje ona w związku małżeńskim nie są uzasadnione już choćby z tej przyczyny, że dowody te nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował ( obojętnie z jakich przyczyn ). Jeżeli jednak dowody te były, a organ orzekający " ich nie zbadał" to nie można takich dowodów w postępowaniu wznowieniowym uważać za nowe, choćby organ w postępowaniu poprzednim z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił ( patrz wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 1831/00 ). "Wyrazy wyjdą ja jaw", użyte w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ( obecnie także w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa – Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu ( ONSA 2001/3/123). Z treści skargi wynika, że stronie skarżącej w istocie nie chodzi o wznowienie postępowania w sprawie lecz przeprowadzenie powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie ustalenia kwoty przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 1998 – ze zgłaszaniem dowodów, środków dowodowych oraz ich oceną. Nie jest to jednak możliwe z uwagi na szczególny charakter postępowania wznowieniowego. Przedmiot tego postępowania – na co słusznie wskazał organ odwoławczy – wykluczył możliwość przeprowadzenia wskazanych w skardze dowodów "z biegłego z dziedziny księgowości" i z " przesłuchania strony skarżącej" i to tym bardziej, że na zasadność ich przeprowadzenia wcześniej strona skarżąca nie wskazywała. Podobnie należy zgodzić się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że wskazane przez stronę okoliczności jak i przedstawione przez nią dowody bądź były znane organowi wydającemu decyzję ostateczną, której dotyczył wniosek strony o wznowienie postępowania, albo też nie były istotne dla sprawy skoro w zakresie tym Izba Skarbowa wypowiedziała się w decyzji ostatecznej. Ponadto organ rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania był uprawniony do oceny istotności jedynego nowego dowodu złożonego przez stronę ( kserokopia dowodu wpłaty z dnia [...] 1995 r. kwoty [...] zł ) i dokonania ustalenia, że dowód ten nie był istotny dla sprawy z uwagi na zgromadzony materiał dowodowy i brak wskazania dlaczego dowód ten miał znaczenie i czego dowodził. W ocenie Sądu, rozstrzygając sprawę na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. organ podatkowy trafnie ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy wznowienia przewidziane w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, na które powoływała się strona wnosząc żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wymiarową. Wskazać także należy, iż z uwagi na okoliczności sprawy nie zachodzi również żadna z pozostałych podstaw wznowienia postępowania opisanych wyczerpująco w art. 240 § 1 cytowanej ustawy. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem strony skarżącej, że zaskarżona decyzja naruszała przepisy procedury podatkowej poprzez niepowołanie biegłego. Organ odwoławczy nie był bowiem zobowiązany do przeprowadzenia tego dowodu skoro uznał, że dokonanie stosownych ustaleń niezbędnych dla wydania decyzji nie wymagało w jego ocenie "wiadomości specjalnych" w rozumieniu art. 197 Ordynacji podatkowej, przy czym stanowisko to prawidłowo uzasadnił. Strona skarżąca nie twierdziła, że wnioskowany dowód już istnieje bądź by istniał w dniu wydania decyzji. Żądanie dopuszczenia i przeprowadzenia konkretnego dowodu ( z opinii biegłego czy zeznań stron lub świadków ) zgłoszone w toku postępowania o wznowienie postępowania nie stanowi okoliczności lub dowodu, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w szczególności w sytuacji, gdy dowód ten w sensie materialnym nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu mającym ulec wznowieniu, a fakty i okoliczności na podstawie których wnioskowany dowód miałby być przeprowadzony nie były "nowymi okolicznościami faktycznymi", które wyszły na jaw i to takimi, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi wydającemu decyzję. Strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała by przedstawione przez nią okoliczności i dowody wskazane we wniosku o wznowienie postępowania, w trakcie trwania czynności wyjaśniających, w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej czy w skardze będącej przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły wypełnienie podstawy prawnej wznowienia postępowania. Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ podatkowy nie naruszył prawa materialnego a w czasie toczącego się postępowania nie doszło do naruszenia przepisów procedury i to w takim stopniu by mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też wobec nieuwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej ustawą p.p.s.a. skargę oddalił.