I SA/Gl 490/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Bożena Suleja-Klimczyk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Dyrektor) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia M. P. (dalej – skarżąca, zobowiązana), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (dalej - organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...] umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku wierzyciela Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej obowiązku pieniężnego za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. (blok od [...] do [...]) w kwocie należności głównej [...] zł z uwagi na przedawnienie przedmiotowego obowiązku pieniężnego, w pozostałym zakresie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]r. nr [...] wystawionego przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (dalej – wierzyciel). Przedmiotowy tytuł wykonawczy obejmuje zaległości z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2010 r. do maja 2015 r. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę w A Sp. z o.o. w S. został doręczony zobowiązanej dnia [...] r. w trybie art. 44 k.p.a. W odpowiedzi na zajecie pracodawca pismem z dnia [...] r. poinformował, iż skarżąca od dnia [...] r. nie jest już pracownikiem firmy. Zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej dokonano zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym za 2016 r. Pismo to zobowiązana odebrała dnia [...] r. Pismem z dnia 7 kwietnia 2017 r. (nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia) zobowiązana zanegowała zasadność dochodzonej wierzytelności podnosząc, że nie posiada żadnego zadłużenia wobec Poczty Polskiej S.A. Dodała również, że nie podpisywała z tym podmiotem umowy, a także że nie była informowana o jakichkolwiek zaległościach. W związku z wątpliwościami, co do charakteru wspomnianego pisma zobowiązanej oraz z uwagi na fakt, że upłynął termin do wniesienia zarzutów, organ I instancji pismem z dnia [...] r. wezwał zobowiązaną do wskazania czy wniesione pismo stanowi wniosek o umorzenie postępowania, czy też skargę na czynność egzekucyjną. Pouczono nim także, iż w przypadku nie udzielenia odpowiedzi, pismo z dnia 7 kwietnia 2017 r. zostanie potraktowane jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Z uwagi na brak stanowiska zobowiązanej organ I instancji uznał, że wskazanym pismem wniosła ona o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Z tego też względu pismami z dnia [...] r. oraz [...] r. zwrócono się do wierzyciela z prośbą o ustosunkowanie się do kwestii podniesionych przez zobowiązaną we wniosku z dnia 7 kwietnia 2017 r. oraz o zajecie stanowisko co do tego, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W piśmie z dnia [...] r. nr [...], wierzyciel wyjaśnił, iż dnia [...] r. wprowadzono do systemu rejestrację opłat abonamentu RTV na nazwisko M. P. zam. M., [...], której jednocześnie został nadany indywidualny numer identyfikacyjny. Zawiadomienie o nadaniu tego numeru zostało wysłane zobowiązanej dnia [...] r. Ponadto wierzyciel wskazał, iż pomimo braku takiego obowiązku informował skarżącą w formie pisemnych zawiadomień o narastającym zadłużeniu w opłatach abonamentowych, a przed skierowaniem tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego zostało wysłane w dniu [...] r. upomnienie wzywające do zapłaty zaległych należności abonamentowych. Upomnienie to zostało doręczone zobowiązanej w trybie art. 44 k.p.a. W dalszej części pisma wyjaśniono, że należności z tytułu opłat abonamentowych i obowiązek rejestrowania odbiorników RTV wynika wprost z ustawy o opłatach abonamentowych, a więc mają charakter administracyjny, a nie umowny. Następnie wierzyciel stwierdził, że w związku z nieskutecznym zastosowaniem środka egzekucyjnego przez organ I instancji, w 2016 r. doszło do przedawnienia roszczeń z tytułu opłat abonamentowych za lata 2010-2011. Z tego też względu wniósł o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego w stosunku do opłat należnych od miesiąca stycznia 2012 r. do maja 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku wierzyciela w części dotyczącej obowiązku pieniężnego za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. w kwocie należności głównej [...] zł z uwagi na przedawnienie przedmiotowego obowiązku pieniężnego, natomiast w pozostałym zakresie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że w myśl art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, natomiast nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zajmując się zatem kwestiami dopuszczalności egzekucji stwierdził, iż spełnione zostały wszystkie podmiotowe i przedmiotowe warunki jej prowadzenia. Mając to na uwadze stwierdzono, że; – obowiązek pieniężny objęty tytułem wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm. – dalej u.o.a.), do przeprowadzenia której właściwy jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. ze względu na miejsce zamieszkania skarżącej (art. 22 § 2 u.p.e.a.); – tytuł wykonawczy wystawiony został przez podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 5 u.o.a.; – wskazany w rubryce 1 części E tytułu wykonawczego akt normatywny jest obowiązującym aktem prawym, z którego wynika obowiązek pieniężny, a podstawa prawna obowiązku, w myśl uzasadnienia Trybunału Konstytucyjnego zawartego w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08, wynika bezpośrednio z przepisu prawa; – z rubryki 9 i 10 części E tytułu wykonawczego wynika, iż wierzyciel zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. przesłał skarżącej upomnienie przedegzekucyjne; – tytuł wykonawczy posiada wymagane prawem elementy (art. 27 u.p.e.a.). W dalszej części uzasadnienia organ I instancji ponownie wskazując na brak uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku odwołał się do stanowiska wierzyciela, który wypowiedział się w tym zakresie oraz dodatkowo poinformował o tym, że skierował do skarżącej upomnienie przed przekazaniem tytułu wykonawczego do egzekucji. Podniósł także, że wobec stanowiska wierzyciela o przedawnieniu wierzytelności za lata 2010-2011 postępowanie egzekucyjne zostało umorzone w tej części. Dodał jednocześnie, że nie dostrzegł wystąpienia innych okoliczności, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a. W zażaleniu z dnia 18 grudnia 2017 r. na postanowienie organu I instancji skarżąca zarzuciła, że organ bezpodstawnie zajął należną jej nadpłatę w podatku za rok 2016. Twierdzenie to uzasadniła tym, że jako osoba uprawniona do korzystania ze świadczeń pieniężnych wypłacanych w oparciu o ustawę z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, była zwolniona z obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 8 u.o.a. Do zażalenia załączono zaświadczenie PMOPS w M. z dnia [...]r. informujące, że skarżąca w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 sierpnia 2016 r. pobierała świadczenia z Działu Pomocy Środowiskowej. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] r. organ odwoławczy rozpatrując zażalenie na wstępie zacytował art. 59 § 1 u.p.e.a. oraz wyjaśnił, że umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze jego prowadzenie. Ustosunkowując się do twierdzeń zobowiązanej o posiadanym prawie do zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, wskazano na art. 4 ust. 3 u.o.a., który uzależnia skorzystanie z tej ulgi od złożenia stosownego oświadczenia. Tym samym, jak podnosi organ odwoławczy, zwolnienie powstaje od następnego miesiąca po miesiącu, w którym osoba poinformuje o przysługującym jej prawie oraz jej udokumentuje. Następnie zaznaczono, że wierzyciel w piśmie z dnia [...] r. wypowiedział się w zakresie istnienia obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. Uwzględnił w nim okoliczność przedawnienia obowiązku za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. ze względu na fakt niezastosowania w 2016 r. skutecznego środka egzekucyjnego. Dyrektor zwrócił również uwagę, że wierzyciel w piśmie z dnia [...] r., doręczonym także zobowiązanej, zawarł informację o możliwości zwrócenia się na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o umorzenie lub rozłożenie na raty zaległości w płatnościach opłaty abonamentowej. Stanowi to podstawę dla wierzyciela o wystąpienie z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu zajęcia stanowiska przez KRRiT. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się żadnych przesłanek, które ewentualnie mogłyby przemawiać za umorzeniem postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej należności za okres od 01/2012 do 05/2015. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zobowiązana wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zwrot wyegzekwowanej kwoty z nadpłaty podatku. W uzasadnieniu przywołano te same argumenty, które przedstawione zostały w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Mianowicie skarżąca powołała się na przysługujące jej w okresie od stycznia 2012 r. do sierpnia 2016 r. prawo do zwolnienia z opłaty abonamentowej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 8 u.o.a. Wobec tego, jej zdaniem, prowadzona egzekucja jest bezprawna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem postanowienie narusza prawo. Spór sprowadza się do oceny podstawowej kwestii, tj. czy skarżąca w okresie, za który egzekwowane są należności, zwolniona była z obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a tym samym czy istniał wobec niej obowiązek w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Ponadto zobowiązana we wniosku inicjującym postępowanie zanegowała fakt otrzymania upomnienia przed skierowaniem wierzytelności do egzekucji. Przystępując do rozważań wskazać przyjdzie, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Okoliczności, których wystąpienie nakazuje umorzenie postępowania egzekucyjnego określone zostały w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Dodatkowo postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 u.p.e.a.). Zajmując się zagadnieniem związanym z istnieniem obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, a więc przesłanką umorzenia postępowania egzekucyjnego określoną w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., koniecznym jest wskazanie kiedy powstaje powinność uiszczania tego rodzaju opłat. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemuje się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a. odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Zatem dla realizacji tego obowiązku nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego - decyzji administracyjnej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22). W badanej sprawie wierzyciel w piśmie z dnia [...] r. udzielił informacji, że w dniu [...] r. dokonano rejestracji odbiorników RTV na nazwisko M. P. zam. M. [...]. W późniejszym okresie, stosownie do wymagań § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342), nadano jej indywidualny numer identyfikacyjny, o czym została poinformowana zawiadomieniem wysłanym w dniu [...] r. Zawiadomienie to zastępuje dowód zarejestrowania odbiorników RTV w formie imiennej książeczki. Sąd stwierdza, że powyższa konstatacja, nie znajduje żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Przede wszystkim wobec zakwestionowania przez skarżącą w pierwotnym wniosku faktu istnienia obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, powinnością organów było wykazanie, że zobowiązana dokonała tej rejestracji. Trzeba bowiem zaakcentować, że fakt rejestracji – w świetle zacytowanych powyżej uregulowań – rodzi obowiązek ponoszenia opłat. A contrario w przypadku braku rejestracji odbiorników RTV obowiązek taki nie powstaje, a skoro tak, to wierzyciel nie posiada też tytułu prawnego do ich przymusowego dochodzenia. Istotną uwagą w sprawie jest to, że wierzyciel nie dołączył do materiału dowodowego dokumentu, który potwierdzałby fakt rejestracji przez skarżącą odbiorników RTV. Otóż do pisma z dnia [...] r. załączono jedynie zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...] r. Przechodząc do dalszych rozważań, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącej, że jako osobą korzystającą od stycznia 2012 r do sierpnia 2015 r. ze świadczeń pieniężnych z tytułu ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm.), była zwolniona od opłat abonamentowych. Nadmienić należy, że przesłanka, na którą powołuje się skarżąca określona została w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. a u.o.a. (w odwołaniu i skardze błędnie wskazano na art. 4 ust. 1 pkt 8 u.o.a.). Katalog okoliczności, których wystąpienie warunkuje zwolnienie od opłat abonamentowych, a także zasady udzielania tej ulgi, uregulowane zostały w art. 4 u.o.a. Przewiduje się w nim, że zwolnienia określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3-8 u.o.a. przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529) oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień (art. 4 ust. 3 u.o.a.). Wynika stąd, że sam fakt nabycia uprawnienia do zwolnienia, nie jest wystarczającą podstawą do zaprzestania wnoszenia opłat za używanie odbiorników RTV (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2878/15, Lex nr 2352602). Bez złożenia stosownego oświadczenia, o skorzystaniu ze zwolnienia z opłat abonamentowych nie może być mowy. Organ nie może działać z urzędu, złożenie, określonego w ustawie o opłatach abonamentowych, oświadczenia ma charakter konstytutywny (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Op 467/16, Lex nr 2248042). Uwzględniając powyższe, nie budzi wątpliwości, że zobowiązana poza powołaniem się na okoliczność, która może stanowić o zwolnieniu od opłat abonamentowych, tj. art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. a u.o.a., nie udokumentowała złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 3 u.o.a. Dokonania tego rodzaju czynności nie odnotował również wierzyciel. Taki stan rzeczy uzasadnia twierdzenie, że skarżącą, wobec niezłożenia oświadczenia o skorzystaniu ze zwolnienia z opłat abonamentowych, nie nabyła owego uprawnienia. Nie może więc skutecznie powoływać się na wystąpienie przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określonej w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. związanej z nieistnieniem obowiązku. Dlatego też wierzyciel zasadnie dochodzi zapłaty należnych mu opłat za okres od stycznia 2012 r. do maja 2015 r. Na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. prawidłowo natomiast dokonano umorzenia postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej opłat abonamentowych za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. z uwagi na ich przedawnienie. Otóż abonament RTV jest opłatą o charakterze administracyjnym, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm. - dalej o.p.). Zatem do opłat abonamentowych będzie miał zastosowanie między innymi art. 70 § 1 o.p., który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia nie został skutecznie przerwany lub zawieszony w odniesieniu do opłat za lata 2010-2011. Dlatego też doszło do ich przedawnienia odpowiednio z końcem 2015 r. (dotyczy opłat za 2010 r.) oraz końcem 2016 r. (dotyczy opłat za 2011 r.). Nadmienić należy, że dokonanie natomiast zajęcia innej wierzytelności pieniężnej - nadpłaty w podatku dochodowym za 2016 r. (zawiadomienie z dnia [...] r. nr [...]), stosownie do art. 70 § 4 o.p., wywołało skutek przerwania biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do pozostałych opłat abonamentowych. Wobec nich termin zaczął biec na nowo od daty zastosowania wspomnianego środka egzekucyjnego. Przy rozważaniach dotyczących przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określonej w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. odnotowania wymaga przede wszystkim to, że wierzyciel w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że informował on zobowiązaną o aktualnym stanie zadłużenia. Wobec jednak zaprzestania regulowania opłat abonamentowych oraz braku reakcji na wspomniane pisma dotyczące zadłużenia, wystosowane zostało do skarżącej upomnienie nr [...] z dnia [...] r., które zostało jej doręczone w trybie art. 44 k.p.a. W dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 131), który to akt nie obejmował swym zakresem opłat abonamentowych. W przepisie § 2 pkt 2 tego rozporządzenia jest bowiem mowa o należnościach pieniężnych, których obowiązek powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Należności z tytułu opłaty abonamentowej powstają wprawdzie z mocy prawa, to jednak wysokość tych należności nie została określona w ostatecznym orzeczeniu. Wobec tego istniał obowiązek wystosowania do skarżącej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. W aktach niniejszej sprawy Sąd stwierdził natomiast brak upomnienia z dnia [...] r., na którego przesłanie skarżącej powołuje się wierzyciel, co akceptują organy egzekucyjne. Brak jest również potwierdzenia jego doręczenia. W tej sytuacji niemożliwym jest przyjęcie poprawności twierdzenia o niewystępowaniu przesłanki umorzenia postępowania z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Z tych też powodów organ rozpoznając ponownie sprawę przede wszystkim zgromadzi pełny materiał dowodowy. Koniecznym jest uzyskanie dokumentu, który potwierdzałby fakt rejestracji przez skarżącą odbiorników RTV. Bez wykazania bowiem tej okoliczności nie można zasadnie twierdzić, że obowiązek taki powstał, a co się z tym wiąże, że na skarżącej ciążył ustawowy obowiązek ponoszenia opłat RTV. Ponadto niezbędnym jest włączenie do akt sprawy upomnienia nr [...] z dnia [...] r. skierowanego przez wierzyciela do zobowiązanej wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. W opisanej powyżej sytuacji uzasadniony jest wniosek, że wyczerpana została przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej p.p.s.a), a to obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej uiszczony od skargi wpis w kwocie 100 zł.