I SA/Gl 491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi; Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2010r., wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego wniesionej w niniejszej sprawie skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Skierowaną- na adres skarżącego wskazany w skardze- przesyłkę, zawierającą wezwanie Sądu wraz z pouczeniem o skutkach jego niewykonania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania tj. odrzuceniu skargi, awizowano dwukrotnie w dniu 12 maja 2010r. oraz w dniu 20 maja 2010r. W dalszej kolejności wobec nie odebrania przesyłki w terminie, Urząd Pocztowy dokonał jej zwrotu do tut. Sądu. Zarządzeniem z dnia 4 czerwca 2010r. przedmiotową przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 26 maja 2010r. Zatem termin do uzupełnienia braku skargi upłynął w dniu 2 czerwca 2010r. Następnie na skutek wniosku skarżącego, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, zostało doręczone mu wraz z informacją, iż skutek jego doręczania nastąpił w dniu 26 maja 2010r. W dalszej kolejności w dniu 7 czerwca 2010r. skarżący złożył w tut. Sądzie pismo, w którym zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podał, że w czasie awizowania przedmiotowej przesyłki, przebywał poza G. w związku z czym nie miał informacji o oczekującej przesyłce. Nadto mieszka w G. sam i nie było osoby, która mogłaby poinformować go o oczekującej przesyłce. W czasie pobytu poza G., skarżący brał udział w konferencji jako członek komitetu organizacyjnego oraz w seminarium pod P. jako uczestnik. W pozostałym zaś czasie przebywał w W., gdzie pracował w ,,branży mosotow- drogowej". W piśmie z dnia 13 lipca 2010r. skarżący wskazał, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 4 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 7 czerwca 2010r. uznać należy za wniesiony w terminie, nie jest on jednakże zasadny. Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – w tym przypadku do uzupełnienia braku formalnego skargi. Strona musi zatem uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Treść przepisu art. 86 §1 powołanej wyżej ustawy wskazuje, że Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Niezawinione uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. W przedmiotowej sprawie wskazana przez skarżącego okoliczność- wyjazd poza miejsce zamieszkania- stanowiąca próbę uprawdopodobnienia braku jego winy w uchybieniu terminowi, nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Skarżący opuszczając miejsce swego zamieszkania, wcześniej inicjując proces sądowy, winien liczyć się z faktem, otrzymania z tegoż sądu jakiejkolwiek korespondencji w tym np. wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniesionej przez niego skargi. W związku z powyższym opuszczając na dłuższy czas miejsce zamieszkania, wskazane Sądowi jako adres, gdzie doręczać należy korespondencję, winien poinformować go o tym, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. W ten sposób nie dochował należytej staranności, ta z kolei jest wymagana od stron postępowania sądowoadministracyjnego w podejmowaniu czynności w trakcie procesu. W tym stanie rzeczy uznać należy, że analizowana tu przesłanka, warunkująca dopuszczalność przywrócenia uchybionego terminu, nie została spełniona. W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.