I SA/Gl 506/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia M. i A. F. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008. Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium wznowiło na wniosek strony postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. Następnie, decyzją z dnia [...] r. [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania, Kolegium odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia [...] r. Od decyzji z dnia [...] r. [...] M. i A. F. wnieśli w dniu [...] 2010 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego a następnie - w dniu [...] 2010 r. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W dniu [...] 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją nr [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. nr [...]. Odpowiadając w dniu [...] 2010 r. na skargę, Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednakże, zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 tej ustawy, skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Sąd administracyjny obowiązany jest odrzucić skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Na wstępie rozważań nad dopuszczalnością skargi w niniejszej sprawie celowym będzie w pierwszej kolejności zwrócenie uwagi na właściwość organów podatkowych w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w tzw. trybie wznowieniowym. Otóż, organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest co do zasady organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji – zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Jeżeli jednak przyczyną wznowienia postępowania jest działanie wyżej wymienionego organu, o wznowieniu postępowania decyduje organ wyższego stopnia, który jednocześnie wyznacza organ właściwy do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz rozstrzygnięcia sprawy (art. 244 § 2 Ordynacji). Ostatnio wskazany przepis nie ma jednak zastosowania, jeżeli decyzja wydana została w ostatniej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze. W rozpatrywanej sprawie, co należy podkreślić, będąca przedmiotem skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] ma charakter rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego (w trybie wznowienia postępowania). Od decyzji tej przysługiwało zatem odwołanie do tego samego organu. Zgodnie bowiem z art. 221 Ordynacji, w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze, odwołanie od takiej decyzji rozpoznaje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Z akt sprawy wynika, iż odwołanie takie zostało przez skarżących złożone do właściwego organu jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu, rozpoznane natomiast zostało już po jej wniesieniu, tj. w dniu [...] 2010 r. Stwierdzić zatem należy iż skarga, złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] od której przysługiwało stronie odwołanie, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia, na podstawie cytowanych przepisów i przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.