I SA/Gl 506/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Randak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia 23 marca 2012 r. L. N. sformułowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary porządkowej w wysokości [...]zł za bezzasadną odmowę złożenia wyjaśnień w sprawie prowadzonego wobec niej postępowania w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2005 r. Z uwagi na to, że skarga ta nie została podpisana Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził w dniu 2 maja 2012 r. wezwanie skarżącej do uzupełnienia tego braku formalnego. Równocześnie, mając na względzie brak wpisu od skargi, wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia kwoty należnej tym tytułem oraz pouczenie jej o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia zażalenia na to zarządzenie. Stronę zobligowano do wykonania powyższych wezwań w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wskazane wezwania wysłano do skarżącej na podany w skardze jej adres. Wskutek nieobecności adresata przy próbie doręczenia tej przesyłki pozostawiono ją w dniu 14 maja 2012 r. w placówce pocztowej [...]. Zarazem w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Czynność tę powtórzono w dniu 22 maja 2012 r. Natomiast w dniu 29 maja 2012 r. wspomnianą przesyłkę zwrócono, jako niepodjętą, nadawcy. Powyższe wezwania dotychczas nie zostały wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Określa je art. 46 p.p.s.a., wskazując w § 1 pkt 4, iż pismo strony winno zawierać jej podpis. Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez Sąd. Poza zachowaniem warunków formalnych skarga jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, od którego zgodnie z art. 230 p.p.s.a pobiera się wpis, winna być opłacona. Stosownie bowiem do art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanych terminów siedmiodniowych jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 28 maja 2012 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). O wykonaniu tych czynności w sprawie niniejszej świadczą adnotacje operatora publicznego umieszczone na pokwitowaniu odbioru przesyłki skierowanej do skarżącej. Zgodnie z nimi, jak wspomniano, na skutek niezastania adresata, przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej [...], zaś w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 14 maja 2012 r., powtórnie – w dniu 22 maja 2012 r., natomiast w dniu 29 maja 2011 r. przesyłkę tę, jako niepodjętą, zwrócono nadawcy. Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 28 maja 2012 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że wskazane wezwania (do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie oraz do uiszczenia wpisu od tego pisma) strona powinna wykonać najpóźniej w dniu 4 czerwca 2012 r. Ponieważ tego nie uczyniła, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.