I SA/Gl 513/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia przyznać doradcy podatkowemu M. W. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w kwocie [...] zł (słownie: sto pięćdziesiąt sześć złotych i dziewięćdziesiąt groszy). WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. K. na decyzję organu podatkowego drugiej instancji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2007 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej (zwolnionej już uprzednio od kosztów sądowych postanowieniem referendarza z dnia 4 maja 2006 r.) prawo pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. Wskazany wyżej wyrok oddalający skargę doręczony został wyznaczonemu pełnomocnikowi – doradcy podatkowemu M. W. w dniu 17 października 2007 r. z pouczeniem o skardze kasacyjnej. W dniu 11 grudnia 2007 r. Sąd stwierdził prawomocność wyroku z dnia 1 czerwca 2007 r. z dniem 17 listopada 2007 r. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2008 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, obejmującej opłatę w wysokości [...] zł oraz niezbędne i udokumentowane wydatki w kwocie [...] zł. Oświadczył jednocześnie, iż opłata ta oraz wydatki nie zostały uiszczone w całości ani w części. Uzasadniając wniosek doradca podatkowy zaznaczył, iż po zapoznaniu się z aktami sprawy i innymi dokumentami przedstawionymi przez skarżącą i po wysłuchaniu jej wyjaśnień oraz analizie przepisów prawa doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Opinię tą w formie pisemnej przekazał skarżącej listem poleconym, następnie zaś w rozmowie telefonicznej uzyskał od niej informację, iż zrezygnowała z dalszego sporu z organem podatkowym. Doradca podatkowy wniósł o wypłatę wynagrodzenia, obliczonego na podstawie wartości przedmiotu sporu wynoszącej [...] zł (co daje kwotę wynagrodzenia [...] zł) oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków w łącznej kwocie [...] zł, na które składają się: opłaty pocztowe ([...] zł), "ryczałtowe koszty materiałów biurowych" ([...] zł), "koszty pracownicze (z narzutami)" w wysokości [...] zł oraz "koszty ogólne" (tj. "czynsz, energia, ubezpieczenia, składki, prasa, książki, dostęp do portali prawno – podatkowych") wynoszące [...] zł. Wskazał, iż poniesienie opłat pocztowych dokumentują załączniki do wniosku. Dodał, że nie wie, czym udokumentować pozostałe wydatki, tzn. czy dosłać ma listy płac, faktury na zakup materiałów biurowych, faktury za czynsz. Wniósł jednocześnie o podwyższenie przyznanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej o podatek od towarów i usług. Do wniosku pełnomocnik załączył kserokopie nadania przesyłek poleconych oraz kserokopię pisma skierowanego do skarżącej z dnia 16 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie natomiast z art. 205 § 1 ppsa, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu oraz równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata i radcy prawnego. Z kolei, wydatki ponoszone przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych, wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia (art. 242 ppsa). W myśl art. 205 § 3 ppsa zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, określonych w przywołanym wyżej art. 205 § 1 ppsa oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Kwestię tych należności w niniejszym przypadku reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075) – zwane dalej w skrócie: rozporządzeniem. W myśl zatem § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, doradca podatkowy otrzymać powinien wynagrodzenie w wysokości 50 % kwoty wynagrodzenia, określonego w ust. 1 tego przepisu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji – 75 % tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna - wartość przedmiotu sporu stanowiła kwota [...] zł (a nie jak błędnie wskazał pełnomocnik [...] zł), wynagrodzenie doradcy podatkowego, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia wynosi [...] zł. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Sąd zaliczył do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wskazane we wniosku pełnomocnika opłaty pocztowe w kwocie [...] zł uznając, iż mają one charakter wydatków niezbędnych, nadto zaś udokumentowane zostały przez wnioskującego pełnomocnika. Odnosząc się z kolei do wskazanych przez doradcę podatkowego pozostałych wydatków Sąd uznał, iż nie są one wydatkami niezbędnymi, o których mowa w rozporządzeniu i jako takie nie podlegają one zaliczeniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Są to bowiem wydatki, wynikające z samej działalności doradcy podatkowego jako pełnomocnika i pokrywa je przyznawane mu wynagrodzenie. Dodatkowo zaznaczyć należy, iż wydatki wynikające ze sposobu pracy, jaki pełnomocnik uznaje za najbardziej dogodny dla siebie w związku z przygotowaniem się do prowadzenia sprawy nie są wydatkami niezbędnymi (por. S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2007, str. 314). Jedynie na marginesie dodać również należy, iż wspomniane wydatki nie zostały w jakikolwiek sposób udokumentowane przez pełnomocnika. Sąd nie znalazł również podstaw prawnych do podwyższenia należnej doradcy podatkowemu opłaty o stawkę podatku od towarów i usług. Przepisy dotyczące wynagrodzenia doradcy podatkowego nie zawierają bowiem odpowiednika regulacji zawartej w rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. dotyczących opłat za czynności adwokackie oraz za czynności radców prawnych i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata (radcę prawnego) z urzędu. Z wyżej wymienionych względów, mając na uwadze okoliczności sprawy oraz przywołane przepisy, wobec wnioskującego doradcy podatkowego należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane w ramach prawa pomocy w kwocie oznaczonej w sentencji postanowienia.