I SA/Gl 518/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. orzeka, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta G. określił Pani Z. Z. wysokość zobowiązania podatkowego od środka transportowego o nr rej. [...] za okres od maja do grudnia 2006 roku w wysokości [...]zł. Od decyzji tej podatniczka, pismem z dnia 7 września 2007 r., wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przedmiotowa decyzja organu odwoławczego z dnia [...] wydana w składzie trzy osobowym (zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), została podpisana jedynie przez dwóch członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2008 r. Z. Z. – reprezentowana przez radcę prawnego W. G. – wniosła do tutejszego Sądu - za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. - skargę na decyzję tegoż organu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz kwestionując wymiar podatku od środka transportowego za okres od maja do grudnia 2006 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż przepis art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., przewiduje, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Sygn. akt. I SA/Gl 518/08 Z kolei w myśl art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), regulującego postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Warto w tym miejscu wskazać, iż prawidłowo wydana decyzja podatkowa winna zawierać – oprócz takich elementów jak: oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o trybie odwoławczym – podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego (art. 210 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] (znajdująca się w aktach administracyjnych dołączonych do akt nn. sprawy), wydana w składzie przewodniczącego oraz dwóch członków Kolegium została podpisana jedynie przez dwie osoby – członków Kolegium, natomiast brak jest podpisu przewodniczącego zespołu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Zauważyć należy, iż w sytuacji wydania decyzji przez organ kolegialny (np. samorządowe kolegium odwoławcze) wszyscy członkowie składu orzekającego zobowiązani są do podpisania wydanego rozstrzygnięcia. Brak podpisu wszystkich członków składu może budzić wątpliwości co do autentyczności decyzji oraz stwarzać możliwość nadużyć w postaci np. wydawania decyzji jednoosobowo. Podpisy są tu gwarancją, że decyzja została rzeczywiście podjęta kolegialnie. Brak podpisu albo podpis niepełny (przy organach kolegialnych) uznać należy za rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji albo jej braku w ogóle (zob. H. Dzwonkowski, Z. Zgierski Ordynacja podatkowa – Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2008, s. 955). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Lublinie w swoim wyroku z dnia 12 lutego 1991 r., sygn. akt SA/Lu 889/90, w którym stwierdził, iż "decyzje wydawane przez organ kolegialny (...) stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisywania decyzji (...)". Sygn. akt. I SA/Gl 518/08 Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż decyzja organu II instancji, jako nie zawierająca podpisu osoby upoważnionej do jej wydania, została dotknięta wadą nieważności, dlatego też w myśl art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. należało orzec, jak w punkcie 1 sentencji wyroku, natomiast stosownie do art. 152 P.p.s.a., postanowiono, jak w punkcie 2 sentencji orzeczenia. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z treścią art. 200 P.p.s.a. Na mocy art. 119 pkt 1 P.p.s.a., Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym.