I SA/Gl 519/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła - Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2021 r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości na poczet zaległych zobowiązań podatkowych w tym podatku 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej: O.p.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) w związku z zażaleniem S. D. (dalej: podatnik, strona, skarżący) na postanowienie Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. nr [...] o sposobie zarachowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2002 r., 2003 r., 2004 r, 2005 r., 2006 r., 2007 r., 2008 r. oraz 2010 r. w kwocie [...] zł na poczet zaległych zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta M. (dalej: organ I instancji, Prezydent) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zaliczył nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2002 r., 2003 r., 2004 r., 2005 r., 2006 r., 2007 r., 2008 r. oraz 2010 r. w kwocie [...] zł na poczet zaległych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości w następujący sposób: na poczet III raty za 2007 r. kwotę [...] zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości kwotę v zł, na poczet IV raty za 2007 r. kwotę [...] zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości kwotę v zł, na poczet I raty 2008 r. kwotę v zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości kwotę v zł, na poczet II raty 2008 r. kwotę [...] zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości kwotę [...] zł. W zażaleniu na to postanowienie podatnik podniósł, że I i II rata podatku od nieruchomości za 2007 r. oraz III i IV rata podatku za 2008 r. jest przedawniona. Organ odwoławczy nie uwzględnił zażalenia. Na wstępie swoich rozważań wskazał, że w myśl art. 76 § 1 O.p. nadpłaty (a za taką zgodnie z art. 72 § 1 O.p. uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku) wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Zgodnie zaś z art. 76a § 1 tej ustawy w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 62 § 1 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Kolegium wyjaśniło przy tym, że poczynając od 1 stycznia 2020 r. zmieniły się zasady zaliczania wpłat dokonanych na poczet zobowiązań podatkowych. Dotyczy to także wpłacanych kwot zaległości powstałych przed 1 stycznia 2020 r., decydujące znaczenie ma bowiem data dokonania wpłaty, a nie dzień powstania zaległości. W związku z tym, wszystkie wpłaty dokonane po 1 stycznia 2020 r. muszą być rozliczane wg takich samych reguł, bez względu na to, czy są to wpłaty na poczet bieżącego zobowiązania, czy też zaległości podatkowej. Zaliczając dokonaną wpłatę organ podatkowy musi uwzględnić wszystkie zobowiązania podatnika, do których stosuje się Ordynację podatkową w całości albo jej dział IlI - Zobowiązania podatkowe. Nie zmieniły się natomiast zasady zaliczania dokonanych wpłat na poczet zobowiązań, których termin płatności nie upłynął. W sytuacji, gdy podatnik dokonuje wpłaty na rzecz organu podatkowego, a ciążą na nim zobowiązania z kilku podatków i dokonana wpłata nie wystarcza na ich pokrycie, wpłatę zalicza się na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Od tej reguły istnieje wyjątek w postaci możliwości wskazania przez podatnika, na poczet którego zobowiązania dokonywana jest wpłata. Jeżeli podatnik z tej możliwości nie skorzysta, zastosowanie znajduje ogólna reguła, zgodnie z którą dokonaną wpłatę (nieoznaczoną) zalicza się na poczet zobowiązania "najstarszego". Do końca 2019 r. podatnik mógł wskazać, na jaką zaległą ratę powinna być zaliczona dokonana przez niego wpłata. W wyniku wprowadzonych zmian podatnik wskazać może jedynie podatek, na rzecz którego dokonuje wpłaty. Wskazanie podatku przez podatnika skutkuje tym, że organ zalicza dokonaną wpłatę na najwcześniej wymagalną ratę w tym podatku (obligatoryjnie). Innymi słowy, nowe zasady zaliczania dokonanych wpłat skutkują tym, że wpłaty te są zaliczane w pierwszej kolejności na zaległe podatki. Dopiero, gdy dokonana wpłata przewyższa kwotę zaległości, to jest zaliczana na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego wskazanego przez podatnika. Reasumując, w przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku (w rozpoznawanej sprawie podatku od nieruchomości). Jeżeli dokonana wpłata nie wystarcza na zaspokojenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłata ta jest proporcjonalnie zaliczana na poczet najwcześniejszej zaległości podatkowej w danym, wskazanym przez podatnika podatku. Stosuje się w tym przypadku proporcjonalny podział dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek wynikający z art. 55 § 2 O.p., czyli w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że organ dokonujący zaliczenia nadpłaty lub wpłaty na poczet zaległości podatkowej nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji czy decyzji określających wysokość zobowiązania, z których konkretna nadpłata czy zaległość wynikała. Stwierdza jedynie istnienie nadpłaty lub fakt dokonania wpłaty oraz istnienie zaległości podatkowej. Postanowienia wydane w tych sprawach informują jedynie podatnika o sposobie rozliczenia konkretnych kwot (nadpłaty, wpłat i zaległości podatkowych). Z chwilą doręczenia takich postanowień organ podatkowy jest nimi związany, zaś ich ostateczność oznacza, że do czasu wyeliminowania w sposób przewidziany prawem funkcjonują w obrocie prawnym. Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazano, że z analizy karty kontowej [...] podatnika wynika, że na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji posiadał on zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł. W związku z powyższym organ dokonał zaliczenia ww. nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Wydając przedmiotowe postanowienie nie uwzględniono oprocentowania nadpłat, albowiem w ocenie organu nie przysługują one stronie. Powstanie nadpłaty nie jest bowiem związane ze zmianą czy uchyleniem decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości, lecz z jego wyegzekwowaniem po upływie terminu przedawnienia. Zobowiązanie podatkowe nie powstało z mocy prawa, lecz na skutek doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na dany rok. Decyzje w sprawie podatku od nieruchomości obejmujące okres powstania nadpłat były ostateczne i nie zostały wzruszone w żadnym z trybów nadzwyczajnych, a zatem nie były wadliwe. Podatek został natomiast wyegzekwowany w wadliwie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nadpłata określona została mocą decyzji wydanej na podstawie art. 74 a O.p. W takim przypadku nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania tej decyzji. Z racji jednak tego, że podatnik posiada zaległości w podatku od nieruchomości nadpłatę należało w tym terminie zaliczyć na poczet zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. W nawiązaniu do zarzutów zażalenia organ odwoławczy zauważył, że podatnik nie zakwestionował samego zaliczenia, lecz wniósł zarzut co do istnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie III i IV raty za 2007 r. oraz I i II raty za 2008 r. W tym kontekście stwierdzono, że zaległości za III i IV ratę 2007 r. objęte tytułem wykonawczym [...] z dnia [...] r. nie uległy przedawnieniu wobec zastosowania środka egzekucyjnego w dniach [...] r., [...] r. oraz [...] r., o czym podatnik został powiadomiony. Bieg pięcioletniego terminu przedawnienia tego zobowiązania biegnie zatem na nowo od dnia [...] r. Zaległości za I i II ratę 2008 r. objęte tytułem wykonawczym [...] z dnia [...] r. również nie uległy przedawnieniu wobec zastosowania środków egzekucyjnych z dnia [...] r., [...] r. oraz [...] r., o których podatnik został powiadomiony. Bieg pięcioletniego terminu przedawnienia tego zobowiązania także biegnie na nowo od dnia [...] r. Jednocześnie wyjaśniono, że sprawa, co do której strona zarzuca przewlekłość postępowania została załatwiona postanowieniem Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. nr [...]. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 76 oraz art. 220 O.p., a także zasady dwuinstancyjności i wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy zaliczył nadpłatę w wysokości [...] zł na poczet III, IV raty za 2007 r. oraz I, II raty za 2008 r. podatku od nieruchomości. Tymczasem trwa spór o przedawnienie spornych rat; w sierpniu 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło w całości punkt pierwszy postanowienia Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. nr [...]. Zdaniem skarżącego organ podatkowy powinien najpierw rozpoznać sprawę dotyczącą zaległości podatkowych za 2007 r. i 2008 r. (w ocenie strony podatek za ten okres jest przedawniony), a dopiero później rozstrzygnąć kwestię ewentualnego zaliczenia nadpłaty. Organ odwoławczy w sierpniu 2020 r. słusznie zauważył, iż przedawnieniu nie podlega sam tytuł wykonawczy, co decyzja określająca kwotę tego podatku. Jeżeli zatem I i II rata podatku za 2007 r. oraz III i IV rata podatku za 2008 r. jest przedawniona, to w ocenie podatnika decyzja określająca kwotę podatku za 2007 r. i 2008 r. jest przedawniona i z urzędu powinno się umorzyć postępowanie egzekucyjne co do podatku za 2007 r. i 2008 r. Sprawa przedawnienia powyższych rat aktualnie zawisła przed SKO. Zażalenia podatnika z dnia 21 grudnia 2020 r. oraz 22 grudnia 2020 r. na dzień sporządzenia skargi nie zostały jeszcze rozpoznane przez organ odwoławczy. Postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. oraz organu odwoławczego z dnia [...] r. zostały zatem wydane przedwcześnie. Podatnik jedynie z ostrożności procesowej podniósł, iż sprawa przedawnienia powyższych rat, aktualnie zawisła przed SKO (zażalenia podatnika z dnia 21 grudnia 2020 r. oraz 22 grudnia 2020 r.) nie została jeszcze rozstrzygnięta przez SKO na dzień sporządzenia skargi, tj. 1 marca 2021 r. W ocenie podatnika Kolegium naruszyło zasadę dwuinstancyjności rozstrzygając kwestię, która nie była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia [...] r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. o sposobie zarachowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2002 r., 2003 r., 2004 r., 2005 r., 2006 r., 2007 r., 2008 r. oraz 2010 r. w kwocie [...] zł na poczet zaległych zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości. Wspomniana kwota została zaliczona na poczet zaległych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości w następujący sposób: na poczet III raty za 2007 r. zaliczono kwotę [...] zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości kwotę [...] zł, na poczet IV raty za 2007 r. kwotę [...] zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości kwotę [...] zł, na poczet I raty 2008 r. kwotę [...] zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości kwotę [...] zł, na poczet II raty 2008 r. kwotę [...] zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości kwotę [...] zł. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 76, art. 76 a, art. 62 § 1 i art. 55 § 2 O.p. Zgodnie z art. 76 § 1 O.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Przepis ten wprowadza ograniczenie swobody dysponowania przez podatnika kwotą nadpłaconego podatku. Zwrot nadpłaty w pieniądzu (a tym samym umożliwienie podatnikowi dysponowania tą kwotą i przeznaczania jej na dowolny cel) dopuszczalny jest wyłącznie wówczas, gdy na podatniku nie ciążą zaległości podatkowe, odsetki, o których mowa w tym przepisie bądź nie ma on bieżących zobowiązań podatkowych. Przepis używa bowiem sformułowania "nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu", a tym samym nie uzależnia zaliczenia ani od uznania organu podatkowego, ani od dyspozycji podatnika. Temu ostatniemu pozwala zadysponować nadpłatą tylko w przypadku zobowiązań przyszłych. Przed zwrotem nadpłaty (rozumianym jako wypłata na rzecz podatnika kwoty pieniędzy), zgodnie z nakazem wynikającym z art. 76 § 1 O.p., organ musi zatem zawsze sprawdzać stan zaległości i bieżących zobowiązań podatnika. Jak stanowi art. 76a § 1 O.p., w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Według jednolitych poglądów, postanowienie to jest aktem formalnym, informującym o sposobie zaliczenia wpłaty. Nie ma znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie następuje z mocy prawa, co do zasady - na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności (por. wyrok NSA z dnia13 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1744/08, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis 2007, teza 5 do art. 62, str. 294 oraz H. Dzwonkowski, Ordynacja podatkowa. Warszawa 2008, C.H.Beck, Nb 6 do art. 62, str. 430). Postanowienie o zaliczeniu nadpłaty nie kreuje nowego stanu faktycznego i prawnego, a jedynie potwierdza wykonanie czynności o charakterze rachunkowo - technicznym. Zaliczenie nadpłaty następuje z chwilą jej dokonania, a nie z chwilą doręczenia podatnikowi postanowienia w przedmiocie zaliczenia. Organ podatkowy wydając postanowienie w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych, ma obwiązek wskazać w sentencji postanowienia w jakiej kwocie nadpłatę zalicza na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych, wymieniając te zaległości lub bieżące zobowiązania podatkowe, zarówno co do ich wysokości, jak i tytułu. Natomiast w uzasadnieniu postanowienia powinny być wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na dopuszczalność zaliczenia nadpłaty, a więc jej istnienie i wysokość nadpłaty, data jej powstania, ewentualnie jej oprocentowanie lub jego brak, a ponadto istnienie zaległości podatkowych lub bieżących zobowiązań podatkowych ze wskazaniem tytułów tych zobowiązań, okresów za jakie powstały, terminów ich płatności i kwoty odsetek za zwłokę. Uzasadnienie postanowienia powinno zawierać też wyjaśnienie w jaki sposób nadpłata, z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności, została zaliczona na poczet zaległości lub zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 389/20). Punktem wyjścia dla instancyjnej oraz sądowej kontroli postanowienia o zaliczeniu nadpłaty są dane o zaległościach podatkowych strony i ich wymagalności, zwłaszcza wówczas, gdy strona, tak jak w niniejszej sprawie, od początku postępowania podnosi zarzut przedawnienia zaległości, na poczet których zaliczono nadpłatę. Wskazania w tym miejscu wymaga, że istotne wątpliwości co do wymagalności zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 r. i 2008 r. wyraził także sam organ odwoławczy. Dołączonym do akt sprawy postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylono postanowienie Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. nr [...] w części, w której odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego m.in. na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] oraz [...], obejmujących odpowiednio III i IV ratę 2007 r. oraz I ratę i II oraz I i II ratę 2008 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano w szczególności, że "niemożliwe jest przedawnienie "zobowiązania z tytułu konkretnej raty podatku, gdyż takie zobowiązanie podatkowe na gruncie prawa podatkowego nie istnieje. Raty dotyczą podatku a nie zobowiązania podatkowego". Nadto organ nadzoru zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia zakresu egzekucji, w których doszło do zbiegu, w celu oceny prawidłowości środków egzekucyjnych zastosowanych przez organ administracji, a więc i skuteczności przerwania biegu przedawnienia. Dokonanie czynności egzekucyjnej przez komornika sądowego nie ma skutku zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego z art. 70 § 4 O.p. W realiach niniejszej sprawy zasadne jest zatem twierdzenie strony skarżącej, że zaliczanie nadpłat na poczet zaległości, których ewentualne przedawnienie jest istotą nierozstrzygniętego przez organy sporu, było przedwczesne. Lakoniczne stwierdzenie organu II instancji, że "sprawa, co do której strona zarzuca przewlekłość postępowania została załatwiona postanowieniem Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. nr [...]." nie wyjaśnia tej kwestii, zważywszy, że organ nie podał treści tego rozstrzygnięcia, a wspomniane postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. nie zostało załączone do akt sprawy. Nadmienić w tym miejscu należy również, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przez "akta sprawy" należy rozumieć dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zatem akta załączone do skargi powinny zawierać dokumenty lub kopie dokumentów potwierdzające stanowisko organu. Akta niekompletne uniemożliwiają kontrolę stanowiska organów. Konsekwentnie kwestionowane przez stronę twierdzenie organów, że nastąpiło zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wymaga zatem udokumentowania określonych zdarzeń w aktach sprawy. Tabelaryczne przedstawienie (zawarte w załączonym do akt sprawy postanowieniu Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. nr [...], a nie w rozstrzygnięciu wydanym w niniejszej sprawie) środków egzekucyjnych, dat zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego, nr zawiadomień dat doręczenia zawiadomienia (wg potwierdzenia odbioru) oraz dat doręczenia zajęcia dłużnikowi zajętej wierzytelności nie jest wystarczające, skoro do akt nie załączono tytułów wykonawczych ani żadnych dowodów zastosowania środków egzekucyjnych oraz powiadomienia o nich strony. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, zobowiązując właściwy organ, aby uwzględnił powyższą argumentację. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi.