I SA/Gl 523/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Adam Nita (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. L. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...], Poczta Polska S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej (zwany dalej Wierzycielem, Organem administracyjnym lub Dyrektorem Centrum) utrzymał w mocy swoje własne postanowienie z [...] r., nr [...]. W tym nieostatecznym rozstrzygnięciu zapadłym w sprawie, Organ administracyjny rozpatrywał zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (zwanego dalej Naczelnikiem Urzędu Skarbowego lub Organem egzekucyjnym) na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r., nr [...]. Wspomniany środek zaskarżenia został wniesiony przez K. L. (w dalszej części uzasadnienia określaną mianem Zobowiązanej, Strony lub Skarżącej). Organ administracyjny, orzekając w pierwszej instancji uznał za niezasadne skierowane do niego zarzuty nieistnienia obowiązku, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Postanowienie ostateczne Dyrektora Centrum zapadło w następującym stanie faktycznym. Wspomniany organ doszedł do przekonania, że Strona nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań z tytułu zaległych opłat abonamentowych. W związku z tym, [...] r. przekazał on za pośrednictwem platformy ePUAP do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. tytułu wykonawczy o nr [...]. Wspomniany dokument obejmował zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych za okres od czerwca 2016 r. do października 2019 r. W piśmie z 4 sierpnia 2020 r., Strona złożyła do Organu egzekucyjnego zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W piśmie tym, Skarżąca podkreśliła, że nie ma ona zarejestrowanego odbiornika i zarzuciła, iż nie otrzymała żadnego wezwania do zapłaty, ani upomnienia. Jednocześnie, Zobowiązana wskazała, że pod koniec lat dziewięćdziesiątych posiadała książeczkę abonamentową (wskazała swoje rodowe nazwisko oraz swój niegdysiejszy adres, pod którym był zarejestrowany radioodbiornik). W dalszej części pisma, Skarżąca wyjaśniła, że w 1999 r. wyszła za mąż i zamieszkała w domu męża. Abonament pod starym adresem został zaś przez nią wypowiedziany. Małżonkowie zamieszkiwali w jednym gospodarstwie domowym wraz z teściową Zobowiązanej i ta właśnie osoba uiszczała abonament radiowo – telewizyjny. Jak podkreśliła Skarżąca, stan ten trwał aż do czasu, gdy matka jej męża skończyła 75 lat i została zwolniona z opłaty. Strona wskazała też, że jej teściowa zmarła 30 lipca 2018 r., a Skarżąca od tego czasu nie ma zarejestrowanego na siebie odbiornika i nie korzysta z usług oferowanych przez KRRiT. Na koniec Zobowiązana opisała swoją sytuację rodzinną i majątkową wyraziła przekonanie, że żyjemy w państwie prawa, wyraziła swoje poczucie krzywdy oraz wniosła o – jak to ujęto – wycofanie tytułu wykonawczego. Dodatkowo, w piśmie z 14 sierpnia 2020 r. Strona doprecyzowała swoje zarzuty, wskazując na ich podstawę normatywną w art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W konsekwencji skierowania do Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazanego wcześniej pisma Zobowiązanej, postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone w oparciu o art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a Organ egzekucyjny zwrócił się do Wierzyciela o wydanie postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem nieostatecznym z [...] r. w sprawie [...], Organ administracyjny uznał za niezasadne zarzuty Strony oparte na podnoszonym przez nią twierdzeniu nieistnienia obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz niedoręczenia Zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzasadniając swoje racje. Dyrektor Centrum wskazał, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie znajdują źródło w przepisach ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, która nakłada na posiadaczy tych odbiorników jednoznaczny obowiązek ich rejestrowania oraz uiszczania opłat abonamentowych. Jak wskazano, powinność ta trwa od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, co może nastąpić w sytuacji zaprzestania korzystania z urządzeń lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Wierzyciel podkreślił, że brak dopełnienia tych czynności formalno - prawnych skutkuje naliczeniem kwot abonamentu za kolejne miesiące, a nadto - na mocy art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych - Poczta Polska S.A. jest uprawniona do żądania wykonania publicznoprawnego obowiązku abonamentowego w drodze egzekucji. W zakresie zarzutu nieistnienia powinności ujętej w tytule wykonawczym, Organ administracyjny stwierdził, że rejestracja odbiornika telewizyjnego została dokonana na poprzednie dane osobowe Zobowiązanej. Ponadto wskazał on, że po przeprowadzonym zgłoszeniu Skarżącej wydano książeczkę radiofoniczną, stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników, która służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Dodatkowo podkreślono, iż w chwili wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) Zobowiązanej został nadany indywidualny numer identyfikacyjny wskazany przez Dyrektora Centrum. Odnosząc się do treści zarzutu w zakresie doręczenia Organowi administracyjnemu informacji o wypowiedzeniu abonamentu pod poprzednim adresem zameldowania oraz braku odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych w obecnym miejscu zamieszkania Dyrektor Centrum wyjaśnił, że wskazane przesłanki nie powodują ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych, którymi Zobowiązana została objęta w momencie dokonania ich rejestracji. Podkreślono, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676) to na użytkowników został nałożony jednoznaczny obowiązek zawiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie nazwiska, firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji oraz o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Jak podkreślono, w przypadku zmiany miejsca zamieszkania przez Stronę należało wyrejestrować odbiornik pod poprzednim adresem zamieszkania, natomiast do dnia poprzedzającego wyrejestrowanie wnosić opłaty abonamentowe, a w razie zwłoki również odsetki - jeżeli pod nowym adresem zamieszkania obowiązany posiada i użytkuje odbiorniki, a opłaty wnoszone są przez inne osoby w ramach prowadzonego gospodarstwa domowego, albo dokonać zmiany adresu użytkowania odbiornika i uiszczać opłaty abonamentowe - jeżeli pod nowym adresem są odbiorniki, a opłaty abonamentowe nie są dokonywane przez inne osoby w ramach wspólnego gospodarstwa domowego. W ocenie Wierzyciela wyłącznie takie działania mogą bowiem doprowadzić do ustania obowiązku. Dyrektor Centrum wskazał, że na dzień wydania jego orzeczenia żaden dokument nie potwierdzał skutecznego wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, za który była naliczana opłata, a ciężar w zakresie wykazania i udowodnienia, że obowiązek ten nie istnieje spoczywał na Zobowiązanej. Z kolei, odnosząc się do informacji o wspólnym prowadzeniu gospodarstwa domowego przez Stronę wraz z teściową, Wierzyciel wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych niezależnie od liczby odbiorników używanych przez osoby fizyczne uiszcza się tylko jedną opłatę, a w związku ze śmiercią teściowej Strony, wobec braku możliwości złożenia oświadczenia o wspólnym prowadzeniu gospodarstwa domowego wskazano, że nie ma możliwości dokonania korekty zadłużenia powstałego na koncie Zobowiązanej. W nawiązaniu do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego Wierzyciel wyjaśnił, że przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną, w której Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem nie wpływa na zmianę w zakresie posiadanych praw i obowiązków bowiem Poczta Polska Spółka Akcyjna wstąpiła od 1 września 2009 r. we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem była Poczta Polska, bez względu na charakter prawny tych relacji. W tej sytuacji Poczta Polska S.A. pozostaje podmiotem realizującym zadania publiczne wynikające z ustawy o opłatach abonamentowych, która nakłada również na organy egzekucyjne obowiązek prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, o czym stanowi art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych w zw. z art. 2 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym zakresie Wierzyciel wskazał ponadto, że egzekucji podlegają m.in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw, a w świetle art. 3 ust. 1 tej ustawy egzekucję administracją stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów lub bezpośrednio z przepisu prawa. Organ administracyjny podniósł też, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 przesądził, iż pomimo tego, że obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej to art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowi przeszkody do prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych kiedy Wierzycielem jest Poczta Polska S.A. Dopuszczalność egzekucji znajduje natomiast źródło w ustawie z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych jako lex specialis i ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Wobec powyższego Dyrektor Centrum wskazał, że nie jest konieczne wydanie decyzji czy postanowienia w tym przedmiocie, a obowiązek wynika z przepisów prawa, nawet pomimo tego, że działania te nie mieszczą się w zakresie administracji rządowej. W tej sytuacji, w ocenie Wierzyciela, Poczta Polska S.A. miała nie tylko prawo, ale i obowiązek egzekwowania należności abonamentowych. Wobec powyższego podniesiony zarzut uznano za niezasadny. W zakresie zarzutu braku uprzedniego doręczenia Zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dyrektor Centrum wskazał, że powinność ta została spełniona, a przedmiotowe upomnienie zostało nadane [...] r. i skutecznie doręczone [...] r. dorosłemu domownikowi, co poświadcza elektroniczne potwierdzenie odbioru. W zażaleniu na postanowienie Organu administracyjnego, Skarżąca w istocie podtrzymała swoje zapatrywanie i argumentację, uprzednio przedstawione jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podniosła ona bowiem nieistnienie obowiązku uiszczania przez nią abonamentu radiowotelewizyjnego. Jednocześnie Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy i podkreśliła, że nie przedstawiono dowodu świadczącego o odebraniu przez nią zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz upomnienia z [...] r. o braku zapłaty za abonament RTV. Jednocześnie, Zobowiązana wyartykułowała, że żadnego z wymienionych pism nie otrzymała. Skarżąca wskazała też, że w miejscu, w którym zamieszkała po wyjściu za mąż abonament był opłacany we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z jej teściową M. L., co uprzednio wyjaśniła w piśmie z 4 sierpnia 2020 r. (por. zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej). W przekonaniu Zobowiązanej, rażące jest wyznaczenie zaledwie siedmiodniowego terminu na ustosunkowanie się przez nią do treści rozstrzygnięcia. Ponadto, wniosła ona o zniesienie wobec niej postępowania egzekucyjnego oraz o zwrot środków wraz z odsetkami, pobranych z jej konta bankowego [...] r. na mocy wystawionego tytułu wykonawczego. Dyrektor Centrum, działając jako Organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając swoje racje powtórzył on argumentację podnoszoną w postanowieniu nieostatecznym. W szczególności, Organ administracyjny podniósł, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat RTV bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia (na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych - Dz.U. z 2015 r., poz. 1324). Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku Wierzyciel wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu potwierdzono, iż na imię i panieńskie nazwisko Zobowiązanej została dokonana rejestracja odbiornika telewizyjnego używanego pod ówczesnym jej adresem zamieszkania, wskazanym przez Dyrektora Centrum w jego rozstrzygnięciu. Wspomniany podmiot zauważył ponadto, że Skarżąca sama wskazała, iż pod koniec lat dziewięćdziesiątych posiadała książeczkę abonamentową na powyższe dane, kolejno w 1999 r. wyszła za mąż, zmieniła nazwisko na nazwisko męża, a następnie zamieszkała wraz z mężem w jego domu rodzinnym pod adresem określonym w rozstrzygnięciu Wierzyciela, gdzie Strona nadal mieszka. Organ interpretacyjny polemizował z tezą Skarżącej, że pod starym jej adresem abonament został przez nią wypowiedziany. Z kolei, w nowym miejscu zamieszkania Zobowiązanej abonament miała opłacać jej teściowa Strony, z którą ta prowadziła jedno gospodarstwo domowe i stan ten trwał aż do czasu, gdy w ocenie Zobowiązanej, ze względu na swój wiek jej teściowa została zwolniona z opłaty. W tym zakresie Dyrektor Centrum ponownie zaznaczył, że w przypadku zmiany miejsca zamieszkania użytkownik odbiorników zobowiązany jest zgłosić ten fakt w placówce pocztowej i po zaktualizowaniu danych adresowych kontynuować opłaty abonamentowe. Podkreślił też, że jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik nie korzysta z odbiorników bądź w gospodarstwie domowym pozostaje osoba wnosząca opłaty abonamentowa lub z opłat tych jest zwolniona, użytkownik obowiązany jest dopełnić właściwych formalności związanych z wyrejestrowaniem., zgodnie z rozporządzeniami obowiązującymi w danym okresie. Organ administracyjny powołał się na § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676). Także w tym akcie prawnym ukształtowano powinność niezwłocznego zawiadamiania Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym, o zniszczeniu dowodów potwierdzających rejestrację, a także o zaprzestaniu używania odbiorników radiofonicznych, czy telewizyjnych. Wskazał, że w okresie poprzedzającym wspomniane rozporządzenie obowiązek ten również istniał, co regulowały szczegółowo obowiązujące wówczas akty wykonawcze. Każdorazowo należało wypełnić stosowny formularz o zmianie danych mającej wpływ na zgłoszoną rejestrację odbiorników. Organ administracyjny ponownie podkreślił, że wbrew twierdzeniom Strony nie dysponuje żadnym dokumentem stanowiącym o dopełnieniu formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika, a ciężar dowodowy w tym przedmiocie spoczywał na Zobowiązanej. Jednocześnie podkreślił on, że wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie limitowanym wyłącznie datą rejestracji i ewentualnego wyrejestrowania odbiornika. Nadto podniósł, że na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187 z 2007 poz. 1342) Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek (w terminie dwunastu miesięcy), indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia o tej zmianie. Taki numer został Zobowiązanej nadany i zastąpił książeczkę opłat. Dowód doręczenia stosownego powiadomienia, dokonanego pismem z [...] r. skierowanym na adres, którym Poczta Polska dysponowała dołączono do rozstrzygnięcia ostatecznego. W przekonaniu Organu administracyjnego nie dokonywano zatem ponownej rejestracji odbiorników, a abonenci zewidencjonowani zostali pod numerami stanowiącymi osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego do opłat. W tym kontekście wspomniany podmiot podkreślił, że obowiązek powiadomienia o ewentualnej zmianie danych, w tym danych adresowych spoczywał na Zobowiązanej, a skoro go nie wypełniła, to nie może ona skutecznie powoływać się na brak wiadomości w tym zakresie. Wierzyciel zauważył również, że we wskazanym wcześniej rozporządzeniu zmieniającym formę prowadzenia ewidencji, prawodawca nie posługuje się pojęciem "doręczenie", natomiast operuje określeniem "przesłanie" zawiadomienia. Tym samym, w jego ocenie wystarczające było już samo przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, co zostało wykonane. Wskazano również, że dla wykonania obowiązku nie jest konieczne skierowanie powiadomienia przesyłką rejestrowaną, co w szczególności nie wynika z obowiązujących przepisów, natomiast przesyłki zwykłe listowne nie są ewidencjonowane. Wierzyciel podniósł, że nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników od obowiązku uiszczenia opłat, który to obowiązek wynika bezpośrednio z ustawy. Dyrektor Centrum podkreślił również, że pismem z [...] r. wezwał Zobowiązaną do przedstawienia dowodów świadczących o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego z teściową do czasu jej śmierci oraz do podania indywidualnego numeru abonenta, na który teściowa dokonywała wpłat z tytułu opłat abonamentowych i na którym, po osiągnięciu właściwego wieku przez tę osobę funkcjonowało zwolnienie z opłat abonamentowych. Wierzyciel wskazał przy tym, że Zobowiązana została pouczona o tym, iż niezastosowanie się do wezwania w terminie 14 dni od daty jego otrzymania skutkować będzie wydaniem stanowiska w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Wówczas Strona skierowała w odpowiedzi pismo nadane 29 grudnia 2020 r., którym przekazała kserokopie dokumentów w postaci testamentu, prawa jazdy z adresem zameldowania oraz oświadczenia osoby wskazanej tam z imienia i nazwiska, potwierdzającej swoim podpisem dokonywanie przez Skarżącą wpłat w imieniu teściowej. Skarżąca wskazała, że wspólne gospodarstwo domowe prowadziła z teściową do chwili jej śmierci 30 lipca 2018 r. oraz oświadczyła, że teściowa w 2012 r. skończyła 75 lat i skorzystała ze zwolnienia z opłaty abonamentowej. Jednocześnie Zobowiązania nie wskazała jednak numeru identyfikacyjnego abonenta przyporządkowanego jej teściowej, czy też numeru konta bankowego, na który dokonywano wpłat. Równocześnie, Organ administracji wskazał, że w bazie danych o abonentach nie figuruje rejestracja odbiorników na imię i nazwisko teściowej Strony. Wspomniany podmiot wskazał ponadto do 9 października 2015 r., w myśl ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych osoby, które ukończyły 75 lat były zobowiązane do złożenia w urzędzie pocztowym oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia od opłat. Taki dokument dotyczący teściowej Skarżącej nie został zaś zarejestrowany. Z kolei, po nowelizacji przepisów, osoby uprawnione zostały zwolnione z tego obowiązku, natomiast celem skorzystania z prawa do zwolnienia konieczne jest uprzednie zgłoszenie rejestracji używanych odbiorników. Tymczasem Wierzyciel nie posiada dokumentu, który by to potwierdzał w odniesieniu do teściowej Zobowiązanej. Wobec tego, w jego przekonaniu nie mogło również nastąpić skuteczne zwolnienie teściowej Strony od opłat. Organ administracji podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu w zakresie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Zaznaczył, że zgodnie z art. 7 ust. 1, 3 i 5 ustawy o opłatach abonamentowych, Poczta Polska S.A. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, czego dokonują kierownicy jednostek operatora wyznaczonego, którzy posiadają status Wierzyciela w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o uprawnieniach wynikających z art. 5 § 1 pkt 2 i obowiązkach określonych w art. 6 § 1 tej ustawy. Jak wskazał Wierzyciel, Organ egzekucyjny bada dopuszczalność egzekucji ze względów przedmiotowych, a za niedopuszczalne uznaje się jej prowadzenie, gdy obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej lub gdy decyzja jest nieostateczna, nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy obowiązek jest wykonywany w trybie egzekucji sądowej. W tym kontekście Organ administracyjny podkreślił, że w przedmiotowej sprawie żadne z przytoczonych okoliczności nie zaistniały. Jednocześnie, w odniesieniu do zarzutu braku doręczenia upomnienia wspomniany podmiot ponownie wyjaśnił, że wypełniając obowiązek wynikający z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Poczta Polska S.A. skierowała [...] r. listem poleconym za potwierdzeniem odbioru przedmiotowe upomnienie wzywające do dobrowolnej zapłaty, które [...] r. doręczono pełnoletniemu domownikowi Zobowiązanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Strona podniosła, że Poczta Polska przedstawiła dowód nadania indywidualnego numeru abonenta z 2008 r., którego w rzeczywistości nie otrzymała bowiem od lat mieszka w innej miejscowości. Ponadto, Skarżąca ponownie wyjaśniła, że abonament był opłacany przez jej teściową, z którą prowadziła wspólne gospodarstwo domowe. Pokwitowań dokonanych przez nią wpłat nie mogła zaś przedstawić, ponieważ jej teściowa od dwóch lat nie żyje. Dodatkowo, Zobowiązana podkreśliła, że odbiornik został wyrejestrowany przez jej teściową z uwagi na ukończenie 75 roku życia, na co Skarżąca nie posiada jednak żadnych dokumentów. W związku z tym, Strona powołała się na wyrok WSA w Poznaniu z 3 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Pol 38/20, który w jej ocenie stanowi o braku powinności bezterminowego przechowywania dowodów wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego. Co do kwestii doręczenia upomnienia, Zobowiązana wyartykułowała, że stosowny dokument Wierzyciel przekazał jej pismem z [...] r., które odebrał jej syn. Jak podniosła, upomnienia tego syn jej jednak nie przekazał, wobec czego nie miała świadomości co do powinności uregulowania zaległych opłat. Niezależnie od powołanych okoliczności, Skarżąca wskazała, że skoro teściowa wyrejestrowała odbiornik, a Strona nie posiadała zarejestrowanego odbiornika to nie powinna zostać obciążona opłatami abonamentowymi. Podsumowując podkreśliła ona, że w wyniku działań Poczty Polskiej zostało zajęte jej konto bankowe i pobrano kwotę [...] zł., która jest dla niej wysoka, bowiem jest jedynym żywicielem rodziny i zarabia około [...] zł brutto. Skarżąca wniosła o uchylenie należności z tytułu opłat abonamentowych i zwrot pobranej kwoty oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wierzyciel podtrzymał swoje dotychczasowe zapatrywanie. Ponadto podniósł on, że Skarżąca w toku postępowania nie kwestionowała faktu dokonania rejestracji odbiornika oraz wskazała, że pod koniec lat dziewięćdziesiątych posiadała książeczkę abonamentową, jednakże po wyjściu za mąż zamieszkała pod innym adresem, a pod poprzednim abonament został "wypowiedziany". Organ administracyjny podkreślił, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją przez konkretnego abonenta. Jeżeli więc w nowym miejscu zamieszkania użytkownik nie korzysta z odbiorników, bądź we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje osoba wnosząca opłaty lub taka, która została z nich zwolniona, należy dopełnić wymogów formalnych wyrejestrowania odbiornika. Jak wyjaśniono, uznanie prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego mogło nastąpić w przypadku złożenia oświadczenia na piśmie (co nie nastąpiło do 2018 r.) lub okazania innych dokumentów świadczących o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego przez Stronę z jej teściową. Równocześnie, Organ administracyjny wskazał, że dokumenty przekazane mu w toku postępowania nie potwierdzały tej okoliczności – świadczyły one jedynie o wspólnym zamieszkiwaniu Skarżącej z teściową do chwili jej śmierci. Wobec tego nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie Dyrektora Centrum. Ponadto, wspomniany podmiot podniósł, że zarzut braku doręczenia numeru identyfikacyjnego nie mógł odnieść skutku prawnego, a jego nadanie w istocie potwierdza, że odbiornik nie został wyrejestrowany. Wobec powyższego Organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania od skarżącej według obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i dlatego podlega oddaleniu. Zagadnieniem o zasadniczym znaczeniu w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ustalenie charakteru prawnego rejestracji odbiornika radiowego i telewizyjnego, dokonanej przez Skarżącą, udokumentowanej wydaniem książeczki opłat radiowotelewizyjnych. Na to nakłada się zaś kwestia zawiadomienia Skarżącej o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Spór pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego w istocie sprowadza się bowiem do pytania o to, czy obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych istniał, czy egzekucja administracyjna była dopuszczalna oraz czy skutecznie doręczono Zobowiązanej upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 – zwanej dalej u.p.e.a.). Jest tak z uwagi na zarzut podniesiony przez Skarżącą, oparty na dyspozycji art. 33 § 1 u.p.e.a. W świetle okoliczności podniesionych w skardze istotna jest również odpowiedź na pytanie, jaki jest charakter czynności zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego - czy brak poświadczenia doręczenia tego powiadomienia oznacza, że wygasła rejestracja odbiornika radiowego i telewizyjnego, a w związku z tym, że Skarżąca jest wolna od ponoszenia opłaty abonamentowej RTV. Dodatkowo, powstaje kwestia tego, jaki wpływ na tok sprawy miała okoliczność podnoszona przez Skarżącą, podkreślającą ponoszenie opłat abonamentowych przez jej teściową, z którą od 1999 r. prowadziła wspólne gospodarstwo domowe. W tym kontekście bezsporne jest, że teściowa Strony nie żyje od 2018 r., a – jak twierdzi Zobowiązana - po ukończeniu 75 roku życia wyrejestrowała ona odbiornik. Wreszcie, ważne jest wyjaśnienie, jaki wpływ na bieg sprawy miało doręczenie synowi Skarżącej upomnienia, o którym mowa w art 15 § 1 u.p.e.a. - dokumentu, którego jak podnosi Strona syn jej nie przekazał. Na koniec wypada odnieść się do twierdzeń Zobowiązanej podkreślającej brak podstaw do obciążenia jej opłatą abonamentową oraz artykułującej swoją trudną sytuację osobistą i majątkową. Podniesione przez Skarżącą zarzuty sformułowane w toku postępowania egzekucyjnego znajdują swoje normatywne odzwierciedlenie w art. 33 § 2 pkt 1, 6 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją (art. 33 zmieniony przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 11 września 2019 r. /Dz.U. z 2019 r., poz. 2070/ zmieniającej u.p.e.a. z dniem 30 lipca 2020 r. – por. art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej). W dacie wniesienia zarzutów ich treść oparto na obowiązującej wówczas ustawie. Zgodnie z ich brzmieniem Zobowiązanej przysługiwało prawo wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej do Wierzyciela za pośrednictwem Organu egzekucyjnego w oparciu o podstawę nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 2 pkt 6) oraz w oparciu o brak uprzedniego doręczenia Zobowiązanej upomnienia, o którym mowa wart. 15 § 1 tej ustawy (art. 33 § 2 pkt 1). Okolicznością niebudzącą wątpliwości jest to, że w obowiązującym stanie prawnym, wyznaczonym przez ustawę z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (obecne miejsce publikacji tekstu jednolitego - Dz.U. z 2020 r., poz. 1689), opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych (por. art. 2 ust. 1 wspomnianego aktu prawnego). W tym celu odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają zaś zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (por. art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Ta powinność zapłaty wspomnianej daniny publicznej (na taki charakter abonamentu radiowotelewizyjnego wskazał Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03) trwa do chwili zgłoszenia zaprzestania używania odbiorników radiowych lub telewizyjnych. Po dokonaniu tej czynności, operator wyznaczony w rozumieniu Prawa pocztowego dokonuje bowiem wyrejestrowania wspomnianych urządzeń (por. art. 5 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych). Tym samym, stanem faktycznym, którego zaistnienie determinuje istnienie powinności zapłaty daniny w postaci opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika radiowego lub telewizyjnego, trwające do momentu jego wyrejestrowania. Na marginesie warto zauważyć, że materia czasu trwania powinności odprowadzania opłat abonamentowych, w podobny sposób do obecnie obowiązującego unormowania regulowana była również w poprzednim stanie prawnym. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. nr 7 z 1993 r., poz. 34), odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, podlegały zarejestrowaniu w jednostkach nadzorowanych przez Ministra Łączności. Sąd zwraca uwagę na tę okoliczność, ponieważ w przypadku Skarżącej stan faktyczny, którego urzeczywistnienie wyznacza powstanie powinności odprowadzania opłaty abonamentowej rozpoczął się jeszcze pod rządami poprzedniej regulacji prawnej. Jednocześnie godzi się podkreślić, iż określenie warunków oraz trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ustawodawca powierzył ministrowi właściwemu do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji (por. art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych). Właśnie w wykonaniu tej delegacji ustawowej, 25 września 2007 r. Minister Transportu wydał wcześniej już powoływane rozporządzenie w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W myśl § 3 tego aktu prawnego, dowodem zarejestrowania odbiorników, co do zasady stał się wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4 rozporządzenia. W ten sposób prawodawca wprowadził nowy system potwierdzenia zarejestrowania odbiorników radiowych i telewizyjnych, który zastąpił wcześniej obowiązujące książeczki opłaty abonamentowej. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły przy tym dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego aktu prawnego. W tym czasie (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia) operator publiczny, działając z urzędu miał nadać posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. O tej czynności był on obowiązany powiadomić użytkownika, przesyłając zawiadomienie, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (por. § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych). Sąd zwraca uwagę na te okoliczności, aby wyartykułować, że powinność uiszczania opłaty abonamentowej jest konsekwencją używania odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych. Dla celów wymiaru tej daniny publicznej wspomniane urządzenia podlegają zaś zarejestrowaniu. W konsekwencji, tak długo jak odbiornik jest zarejestrowany, na abonencie ciąży obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Uprzednio istniejące książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników, następnie zastąpione zawiadomieniami o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych stanowią zaś jedynie dowód zarejestrowania odbiornika. Jeżeli czynność ta miała miejsce pod rządami poprzednich przepisów, stan zarejestrowania trwa po wprowadzeniu przez prawodawcę wspomnianych wcześniej zawiadomień. Tym samym, zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest materialnoprawnyrn elementem stanu faktycznego daniny publicznej, wyznaczającym powstanie obowiązku jej uiszczania. Zdarzenie to pozostaje natomiast w sferze dokumentacyjnej - zamiast dowodzenia zarejestrowania odbiornika poprzez wydanie książeczki, prawodawca wprowadził stosowne zaświadczenia. Przedstawione okoliczności należy podkreślić ze szczególną mocą. Skarżąca nie zanegowała bowiem faktu zarejestrowania na jej imię i nazwisko odbiornika radiowego i telewizyjnego. Przeciwnie, sama wskazała, iż pod koniec lat dziewięćdziesiątych posiadała książeczkę abonamentową na swoje imię i nazwisko panieńskie, ze wskazanym w niej ówczesnym swoim adresem. Następnie, jak sama przyznała, w 1999 r. wyszła za mąż, zmieniła nazwisko i zamieszkała wraz z mężem w jego domu rodzinnym. Oświadczyła również, że abonament pod starym adresem został przez nią wypowiedziany, a pod nowym opłaty były dokonywane przez jej teściową. Jednocześnie, z dokumentacji postępowania administracyjnego nie wynika, aby miało miejsce wyrejestrowanie odbiornika, stosownie do poprzedniej, czy aktualnie obowiązującej regulacji prawnej (por. wcześniejszy wywód Sądu, poświęcony analizie stanu prawnego w zakresie opłat abonamentowych). Takiego potwierdzenia nie przedstawiła również Zobowiązana. Z dokumentacji nie wynika ponadto, aby w okresie, za który opłaty zostały naliczone i ściągnięte w trybie egzekucji były one uiszczane przez teściową Strony. Nie ulega więc wątpliwości, że Skarżąca wobec braku skutecznego wyrejestrowania odbiornika była zobowiązana do uiszczenia należnych opłat. Wymaga również podkreślenia, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w konkretnym miejscu lecz z rejestracją przez konkretnego abonenta. Jeżeli więc w nowym miejscu zamieszkania Skarżąca zaprzestała korzystania z odbiorników, bądź we wspólnym gospodarstwie domowym pozostawała osoba wnosząca opłaty lub taka, która z tych opłat została zwolniona, należało dopełnić wymaganych formalności wyrejestrowania. To zaś w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W tym kontekście wypada odnieść się do argumentacji Skarżącej o wygaśnięciu obowiązku regulowania opłat abonamentowych wobec jej teściowej po ukończeniu przez nią 75 roku życia - co wedle twierdzeń Skarżącej nastąpiło w 2012 r. W dokumentacji zgromadzonej przez Organ administracyjny nie widnieje zgłoszenie rejestracyjne na dane personalne teściowej Strony, jak również informacja o wyrejestrowaniu odbiornika należącego do tej osoby. Takiej okoliczności nie udokumentowała też sama Zobowiązana. Wierzyciel, wezwaniem z [...] r. zobowiązał Skarżącą do przedstawienia dowodów świadczących o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego z jej teściową do dnia 30 lipca 2018 r. oraz do wskazania indywidualnego numeru abonenta, na który teściowa Zobowiązanej uiszczała opłaty abonamentowe, a następnie, pod którym dokonano zwolnienia od tych opłat, w oparciu o art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych. Potwierdzenie to nie zostało jednak przedstawione. W tej sytuacji, skoro brak dowodu na niegdysiejszą rejestrację radioodbiornika przez teściową Strony, to – wbrew stanowisku Skarżącej - powinność ta nie mogła ustać z chwilą osiągnięcia przez jej teściową 75 roku życia. Równocześnie nie przedstawiono dowodów na okoliczność dokonywania płatności przez teściową Strony na rzecz opłat abonamentowych Strony, jako pozostającej z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżąca w pismach podniosła również, że nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zastępującego książeczkę abonamentową. W świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego ma być przesłane abonentowi, a nie doręczone mu. Rzecz jasna, powinno to nastąpić na adres tego podmiotu, ujawniony operatorowi publicznemu (Poczcie Polskiej S.A.). Przede wszystkim należy zauważyć, że zmiana systemu dokumentowania rejestracji odbiorników z książeczkowego na oparty na indywidualnych numerach identyfikacyjnych podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat abonamentowych ma charakter techniczny. Tym samym, w kategoriach powinności instrumentalnej należy sytuować zawiadomienie użytkownika urządzenia radiofonicznego czy telewizyjnego o nadaniu mu indywidualnego numeru, pozwalającego na jego identyfikację. Dzieje się tak z dwóch powodów. Przede wszystkim, z ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, z rozporządzenia w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a także z żadnego innego znanego Sądowi aktu prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej nie wynika, że prawodawca ukształtował konstrukcję normatywną w postaci wygaśnięcia rejestracji odbiornika radiofonicznego czy telewizyjnego. W związku z tym należy przyjąć, że tak długo jak istnieje podmiot, który dokonał zgłoszenia używania odbiornika, a następnie nie zadeklarował zaprzestania tej czynności, ciąży na nim powinność publicznoprawna w postaci opłaty abonamentowej. Teza ta znajduje potwierdzenie w teorii prawa podatkowego, będącym punktem odniesienia dla rozważań Sądu. Jest tak przez wzgląd na to, że jak przyjął Trybunał Konstytucyjny w powoływanym już wyroku z 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, opłaty abonamentowe mają charakter publicznoprawny i są dochodami publicznymi. W przekonaniu Trybunału, opłata abonamentowa, jako danina publiczna jest związana z możliwością korzystania z publicznego radia i telewizji. Biorąc pod uwagę tę okoliczność należy podkreślić, że powinność uiszczenia ustawowo kształtowanej daniny publicznej jest efektem urzeczywistnienia przez ustawowo określony podmiot obowiązany, zachowania zdefiniowanego w tym samym akcie prawnym (por. art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Każda osoba, która postępuje w sposób określony w ustawie daninowej, na skutek samego tylko podjęcia opisanego w niej zachowania staje się więc obowiązana z tytułu tej należności publicznoprawnej. W przypadku opłat abonamentowych tym elementem stanu faktycznego daniny publicznej jest używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych (por. art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Potwierdzeniem tego jest zaś ich zarejestrowanie w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (por. art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Skoro ponad wszelką wątpliwość Skarżąca używała wskazanego urządzenia, czego potwierdzeniem była jego rejestracja, nie ulega wątpliwości, iż realizowała stan faktyczny opłaty abonamentowej. W konsekwencji, cały czas była ona obowiązana z tytułu tej daniny publicznej. Okoliczność prawidłowego przesłania jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie ma zaś w tym kontekście znaczenia. Czynność ta ma bowiem charakter wyłącznie instrumentalny - jest związana ze sposobem dokumentowania rejestracji odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, a także z ewidencjonowaniem dokonywanych opłat abonamentowych. Nawet nieprawidłowe zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, czyjego brak nie uwalnia natomiast posiadacza aparatu radiowego czy telewizyjnego od daniny publicznej, będącej konsekwencją użytkowania tego urządzenia, potwierdzonego rejestracją (w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy - w formie wydania indywidualnej książeczki opłaty abonamentowej). Odnosząc się do obowiązku wynikającego z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym zauważenia wymaga, że przedmiotowe upomnienie z [...] r. zostało skutecznie doręczone [...] r. dorosłemu domownikowi - synowi Skarżącej. Okoliczność, że pismo to nie zostało dostarczone bezpośrednio do rąk Zobowiązanej nie pozbawia tej czynności skutku. W myśl przepisów obowiązujących w toku postępowania administracyjnego, doręczeniem prawnie skutecznym jest przekazanie przesyłki dorosłemu domownikowi, o ile podjął się on oddania pisma adresatowi, co następuje w przypadku jego nieobecności (por. art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego). W zakresie zarzutu niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego lub środka egzekucyjnego należy przywołać art. 29 § 1 u.p.e.a., w którym nakłada na Organ egzekucyjny obowiązek badania z urzędu dopuszczalności egzekucji. Jednocześnie podkreślić należy, że egzekucja prowadzona była przez właściwy Organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego. Nie budziło wątpliwości Sądu, że Poczta Polska S.A. wedle obowiązujących przepisów (art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych w zw. z art. 2 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) jest podmiotem uprawnionym do dochodzenia swoich roszczeń z tytułu należności abonamentowych. Ponieważ na Skarżącej ciążyła zaległość z tytułu opłat abonamentowych, należność objęto tytułem wykonawczym z [...] r. Dokument ten stanowił podstawę do prowadzenia egzekucji wobec Zobowiązanej. Skoro więc tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot uprawniony, a przedmiot świadczenia podlegał egzekucji, jak również egzekucję przeprowadził właściwy Organ egzekucyjny i zastosowany środek egzekucyjny był adekwatny, to istniała podstawa ku temu, aby zarzut Skarżącej uznać za niezasadny. To zaś w swoich rozstrzygnięciach stwierdził Organ administracyjny. Jak już wcześniej wskazano, obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej jest konsekwencją używania odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych. Opłata stanowi zaś daninę publiczną. Jednocześnie, podnoszona przez Skarżącą, jej trudna sytuacja osobista i majątkowa, w świetle art. 33 § 1 pkt. 1 – 10 u.p.e.a. nie jest podstawą do sformułowania zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Dodatkowo warto zauważyć, że katalog zwolnień podmiotowych od opłat abonamentowych został ukształtowany w art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych. Zobowiązana nie wykazała jednak, aby spełniła którykolwiek ze wskazanych tam stanów faktycznych. W tym stanie rzeczy. Sąd oddalił skargę. Stało się tak na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.). W przedmiocie zasądzenia od Skarżącej kosztów postępowania Sąd nie orzekał, ponieważ brak jest ku temu podstaw prawnych w przepisach P.p.s.a.