I SA/Gl 539/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji W skardze z dnia 4 kwietnia 2013 r. skarżąca spółka zawarła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wypadek, gdyby organ takowego nie uwzględnił. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącej przedstawił szczegółowo koszty działalności przedsiębiorstwa oraz dołączył potwierdzające poniesienie tych kosztów materiały źródłowe. Podkreślił, że zajęcie rachunków bankowych przez organ egzekucyjny uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, w szczególności z uwagi na znaczną wysokość zobowiązania określoną w zaskarżonym postanowieniu. Następnie pełnomocnik przedstawił koszty związane z zatrudnianiem pracowników przez spółkę, koszty wynajmu maszyn specjalistycznych, kosztów ich utrzymania i konserwacji, dzierżawy pomieszczeń na potrzeby działalności, jak również koszty związane z obsługa administracyjną. W ocenie pełnomocnika ponoszenie wykazanych powyżej kosztów jest niezbędne dla ciągłego i nieprzerwanego prowadzenia przedsiębiorstwa. Brak środków na wynagrodzenia oraz niezapewnienie pracownikom odpowiednich warunków pracy spowoduje wstrzymanie się pracowników od pracy i zatrzymanie działalności przedsiębiorstwa w wyniku czego dojdzie do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Ten sam skutek spowoduje brak uregulowania należności za dzierżawę specjalistycznych maszyn górniczych, za dzierżawę pomieszczeń oraz za media. Pełnomocnik podniósł nadto, iż w przypadku uwzględnienia skargo skarżący będzie musiał dochodzić wyegzekwowanych przez organ należności w odrębnym niewątpliwie długotrwałym postępowaniu. Należy w tym miejscu odnotować, że ww. wniosek skarżącej spółki został w pierwszej kolejności rozpoznany przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., który postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego do postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. W motywach rozstrzygnięcia podkreślono, że powołanie się na ogólne trudności w realizacji płatności przedsiębiorstwa oraz ewentualne uwzględnienie skargi nie są wystarczającymi przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień. Nie przemawia za takim stanowiskiem również interes publiczny, gdyż egzekucja dotyczy obowiązków publicznych ciążących na zobowiązanej spółce i odstąpienie od ich przymusowego wykonania naruszałoby wysoce tenże interes. W piśmie procesowym z dnia 27 maja 2013 r. skarżąca spółka ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień powołując się na argumenty zawarte we wniosku złożonym w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonego postanowienia działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). W rozpoznawanej sprawie do wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia została dołączona dokumentacja źródłowa obrazująca tylko ponoszone przez spółkę koszty brak jakiekolwiek dokumentu obrazującego stan finansowy spółki. Sąd nie mógł ocenić, czy spełnione są tutaj przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a przede wszystkim nie przedstawiono w nim jakiejkolwiek argumentacji, która mogłaby naprowadzić na istnienie okoliczności uzasadniających pozytywne rozpoznanie wniosku. Wskazać także należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone. Podkreślić w tym miejscu należy, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie jej merytorycznego rozpoznania. Powołanie się przez pełnomocnika strony skarżącej na taką ewentualność nie może więc przemawiać na rzecz uwzględnienia rozpatrywanego wniosku. Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonego postanowienia może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonanego postanowienia i postanowienia organu I instancji.