I SA/Gl 54/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. K., A. K., B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 7.116 (siedem tysięcy sto szesnaście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 3, art. 207 § 1, § 2, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017, poz. 201, dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania B. K., A. K. oraz B. S. (dalej łącznie jako "skarżący"), reprezentowanych przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta G. ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł. Jako przedmiot opodatkowania organ podatkowy wskazał: 1. Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m 2, stawka podatkowa 0,80 zł, kwota podatku [...] zł, 2. Budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m 2, stawka podatkowa 22,30 zł, kwota podatku [...] zł, 3. Budowle o wartość [...] zł, stawka podatkowa 2%, kwota podatku [...] zł W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy wskazał, iż w dniu [...] r. zmarł p. W. K., po którym spadek nabyli skarżący, co potwierdza akt poświadczenia dziedziczenia - akt notarialny Repertorium A nr [...] oraz umowa o częściowy podział majątku wspólnego oraz umowa o częściowy dział spadku i umowa o zniesienie współużytkowania wieczystego i współwłasności - akt notarialny Repertorium A nr [...]. W związku z powyższym skarżący stali się współużytkownikami nieruchomości położonej w G. przy ulicy [...], dla której prowadzone są księgi wieczyste o nr: [...], [...]. Wydając decyzję organ podatkowy I instancji uwzględnił zarówno zapisy ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, jak i inwentaryzację dla potrzeb podatku od nieruchomości dla obiektu G., ul. [...] przedstawioną przez skarżących. Organ podatkowy wskazał, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą B. K. pod nazwą A, w zakresie obejmującym wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (wg. klasyfikacji PKD 68.20.), co potwierdza odpowiedni wpis do rejestru CEIDG, jak i z działalnością gospodarczą skarżącego A. K. figurującego w rejestrze CEIDG jako prowadzący działalność pod nazwą B, której przeważającą działalnością wg. klasyfikacji PKD jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek oraz m. in kod PKD 68.20. Z, tj. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Zdaniem organu podatkowego sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla i grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a ich niewykorzystanie w danym momencie nie powoduje zmiany ich statusu prawnego w zakresie podatku od nieruchomości. Od powyższej decyzji skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli odwołanie zarzucając, że przedmiotowa nieruchomość nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, albowiem na przedmiotowej nieruchomości brak jest podłączenia do ogólnej sieci energetycznej z dostawcą energii elektrycznej oraz nie ma możliwości dostawy wody, jak i odprowadzenia ścieków. Tym samym fakt ten stanowi przesłankę negatywną do opodatkowania stawką zastosowaną przez organ I instancji. Dodatkowo pełnomocnik skarżących wskazał, iż sama okoliczność, iż B. K. i A. K. prowadzą działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lub dzierżawy nieruchomości nie oznacza, iż są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości, w przypadku gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej ze względów technicznych. Utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego Kolegium wyjaśniło, iż przedmiotowa decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stąd też zasadnym jest jej utrzymanie w obrocie prawnym. Kolegium wskazało, iż na mocy art. 6 ust. 6, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785, dalej jako "u.p.o.l."), osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z. zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca. 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Wskazując na treść art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017, poz. 1332 z późn. zm., dalej jako "prawo budowlane"), a także art. 46 i 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z pózn. zm., dalej jako "k.c."), Kolegium stwierdziło, że aby zakwalifikować dany obiekt budowlany do kategorii budynku musi on spełniać następujące kryteria: - musi być trwale związany z gruntem, co oznacza, iż nie można go od gruntu oderwać bez uszkodzenia, - musi być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, - musi posiadać fundament i dach, - nie jest obiektem wniesionym dla tzw. przemijającego użytku. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, iż z analizy regulacji art. 3 pkt 1 prawa budowlanego, wynika, iż wyliczenie w nim zawarte ma charakter wyczerpujący, co oznacza, iż każdy obiekt budowlany można zaliczyć wyłącznie do jednego z trzech wymienionych w tym przepisie kategorii. Natomiast tymczasowe obiekty budowlane są odmianą wszystkich w/w obiektów budowalnych, biorąc pod uwagę ich cechy, o których mowa w legalnej definicji tego pojęcia określonej w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego. Kolegium odwołało się do art. 2a pkt 1-3 u.p.o.l., art. 67 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego i stwierdziło, że kluczowym zagadnieniem w niniejszym postępowaniu było rozstrzygnięcie kwestii prawidłowo zastosowanej przez organ podatkowy stawki podatku dla przedmiotów opodatkowania. Kolegium uznało zatem, iż rację ma organ podatkowy, albowiem w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów (stan na dzień 24 maja 2017 r.), z którego wynika, iż skarżący są w 1/3 współużytkownikami wieczystymi: - działki numer [...] oznaczonej Ba-jako tereny przemysłowe o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...], - działki numer [...] oznaczonej Ba-jako tereny przemysłowe o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...], - działki numer [...] oznaczonej Ba-jako tereny przemysłowe o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...], - działki numer [...] oznaczonej Bp-jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...], - działki numer [...] oznaczonej Bp-jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...], - działki numer [...] oznaczonej dr-droga o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...]. Wskazało przy tym, że z analizy wypisu z kartoteki budynków (stan na dzień 24 maja 2017 r.) wynika, iż działka: - o numerze [...] jest zabudowana budynkami pozostałymi niemieszkalnymi o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], - o numerze [...] jest zabudowana budynkami pozostałymi niemieszkalnymi o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], - o numerze [...] jest zabudowana budynkami pozostałymi niemieszkalnymi o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...]. Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji dla potrzeb podatku od nieruchomości dla obiektu G., ul. [...] przedstawionej przez pełnomocnika skarżących, wynika, że działki objęte księgami wieczystymi o numerach: [...], [...] są zabudowane budynkami użytkowanymi produkcyjnie stanowiącymi: - budynek acetylenowni z przewiązką o powierzchni [...] m 2, - budynek magazyny karbidu z łącznikiem o powierzchni [...] m 2, - budynek hydroforni o powierzchni [...] m 2, - budynek do przetoku o powierzchni [...] m 2, - budynek oczyszczalni odlewów o powierzchni [...] m 2, - hala produkcyjna o powierzchni [...] m 2, - budynek administracyjny o powierzchni [...] m 2 W przedmiotowej inwentaryzacji skarżący określili również łączną wartość budowli na kwotę [...] zł, na którą składają się: - plac parkingowy o wartości [...] zł, - osadnik ściekowy o wartości [...] zł, - schrony żelbetowe o wartości [...] zł, - magazyn podziemny 1 o wartości [...] zł, - magazyn podziemny 2 o wartości [...] zł, - zasieki na koks podł. betonowe o wartości [...] zł, - słupy oświetleniowe o wartości [...] zł, - ogrodzenie terenu o wartości [...] zł, - rurociągi wodno-kanalizacyjne o wartości [...] zł, - droga zakładowa o wartości [...] zł. Niezależnie od powyższego Kolegium ustaliło, iż przedmioty opodatkowania znajdują się w posiadaniu jednego ze współwłaścicieli, tj. B. K., będącej przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą od 7 stycznia 2004 r. w zakresie: wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (wydruk z CEIDG). Kolegium uznało, że bezspornym jest, iż B. K. posiada przedmiotową nieruchomość jako przedsiębiorca. Dodatkowo Kolegium wskazało, że od 4 czerwca 2007 r. działalność gospodarczą prowadził również A. K. w zakresie: kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Okoliczność ta, zdaniem Kolegium, uzasadnia stwierdzenie, iż w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania powinna znaleźć zastosowanie stawka podatku związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, stąd też bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, iż pozostały współwłaściciel nie prowadzi działalności, co wynika z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Z uwagi zatem na przyjęcie w u.p.o.l. zasady solidarnej odpowiedzialności wszystkich współwłaścicieli za obowiązek podatkowy, zgodnie z którą jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, to posiadanie nieruchomości chociażby przez jednego ze współwłaścicieli będącego przedsiębiorcą spełnia przesłankę z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W tym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 202/14 oraz innych wyrokach sądów administracyjnych, w tym uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00. Kolegium stwierdziło, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a to oznacza, iż wynika on z samego faktu posiadania nieruchomości podlegających temu podatkowi. Jego wysokość nie ma zatem żadnego związku z wysokością dochodów uzyskiwanych przez podatnika z opodatkowanej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika, iż przedmioty opodatkowania, ze względu na stan techniczny nie nadają się do wykorzystania do prowadzonej działalności Kolegium wskazało, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż fakt aktualnego braku możliwości wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę nie wyłącza opodatkowania takiej nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i wskazało na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3049/12, z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1626/12, z 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2222/12, z 25 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2449/13, z dnia 21.01.2016 r., sygn. akt II FSK 3337/13. Kolegium zaznaczyło przy tym, że zapadły one w oparciu o obowiązujący do dnia 31 grudnia 2015 r. przepis art. 1 a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. Na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym i innych ustaw (Dz. U. z 2015 poz. 1045) z dniem 1 stycznia 2016 r. usunięto z u.p.o.l. pojęcie względów technicznych, zatem obecnie za grunty, budynki i budowle niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się budynki, budowle lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (art. 1 a ust. 2a u.p.o.l.). Tym samym możliwe jest opodatkowanie budynku, będącego własnością podatnika w oparciu o stawkę przewidzianą dla budynków zakwalifikowanych jako pozostałe, jednakże jedynie w sytuacji posiadania prze podatnika ostatecznej decyzji nadzoru budowalnego, o której mowa 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co w niniejszej sprawie nie występuje. Kolegium stwierdziło zatem, że w aktach sprawy brak jest przedmiotowego dokumentu, a dodatkowo, jak wynika z notatki służbowej z dnia 4 kwietnia 2017 r., w stosunku do przedmiotów opodatkowania nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Dodatkowo Kolegium wskazało na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 1166/15 i stwierdziło, że twierdzenia skarżącej, co do właściwego kierunku interpretacji art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., uwzględniającej czynnik ekonomiczny, nie znajdują uzasadnionych podstaw. Ponadto wyjaśniło, że teren objęty księgami wieczystymi o numerach [...], [...] został zakwalifikowany jako: Ba - tereny przemysłowe bądź też jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, a to oznacza, iż przedmiot opodatkowania może być wykorzystywany wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej, zatem brak możliwości jego przeznaczenia do celów niegospodarczych, osobistych celów życiowych (w tym m. in. mieszkaniowych) skarżących. Jednocześnie Kolegium podzieliło stanowisko WSA w Gliwicach zawarte w wyroku z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 365/13 oraz NSA zawarte w wyroku z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07 oraz innych orzeczeniach sądów administracyjnych dotyczących braku wpływu złego stanu technicznego budynków, które nie utraciły cech, na wymiar podatku od nieruchomości. Nadto Kolegium wyjaśniło, iż bezspornym jest, iż na mocy art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1981 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 z późn. Zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Kolegium nie może ulegać wątpliwości, iż ewidencja gruntów i budynków stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W ocenie Kolegium znamiennym w rozpatrywanej kwestii był fakt, iż organ podatkowy nie jest ustawowo uprawniony do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz dokonywania samodzielnych ustaleń w tym zakresie, a zatem jest związany kwalifikacją budynków ustaloną w ewidencji. Nie może pomijać w postępowaniu podatkowym w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania danych z ewidencji, albowiem stosownie do art. 24a ust. 9 i 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni, od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych. Zarzuty zgłoszone po terminie określonym w ust. 9 traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Na poparcie powyższego twierdzenia Kolegium wskazało na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Szczecinie z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 970/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I Sa/Wr 111/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt III Sa/Po 462/10, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1662/12. Kolegium stwierdziło, że z treści zapisów ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta Miasta G. wynika, iż skarżący są współużytkownikami wieczystymi gruntu oraz posiadają również prawo własności budynków posadowionych na działkach i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Reasumując powyższe, wobec braku decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 prawa budowlanego Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy słusznie uznał, iż stan techniczny budynku, jak i podnoszona przez pełnomocnika okoliczność obecnego nie wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi ustawowej przesłanki do wyłączenia opodatkowania gruntów, budynków i budowli z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym, zdaniem Kolegium, organ I instancji, prawidłowo ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego na 2016 r. w wysokości [...] zł., co było konsekwencją prawidłowego zakwalifikowania sposobu opodatkowania poszczególnych przedmiotów opodatkowania i właściwego zastosowania dla nich stawki podatkowej, a zarzuty zawarte w odwołaniu należało uznać w całości za niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżących niezbędnych kosztów postępowania w tym i kosztów zastępstwa przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego zgodnie z postanowieniami art. 205 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazał, że z uwagi na faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomościach gruntowych w G. obejmujących działki o nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] oraz w budynkach i budowlach na nich posadowionych objętych księgami wieczystymi nr [...] oraz [...] od początku 2016 r. podatnicy słusznie wnieśli odwołanie powołując się na postanowienia art. 1a ust. 1 pkt u.p.o.l. Wskazał, że istotne znaczenie dla ustalenia obowiązków podatkowych skarżących, którym przysługuje po 1/3 prawa wieczystego użytkowania do przedmiotowych nieruchomości gruntowych oraz po 1/3 własności budynków i budowli położonych na tych działkach gruntu ma wydany przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 12 grudnia 2017 r. wyrok, sygn. akt. SK13/15, zgodnie z którym osoba fizyczna nie może być obciążona podatkiem od nieruchomości tylko dlatego, iż jest przedsiębiorcą, a nie może być również obciążana podatkiem od nieruchomości osoba, która jest współwłaścicielem i nie jest zarejestrowana jako przedsiębiorca tylko z tego powodu, że inny współwłaściciel jest przedsiębiorcą. Pełnomocnik stwierdził, iż zdaniem Trybunału Konstytucyjnego samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest istotne przy opodatkowaniu nieruchomości, zaś uzasadnieniem dla wyższej stawki jest możliwość uzyskiwania przychodów z nieruchomości. Pełnomocnik podniósł, że w zaskarżonej decyzji pominięta została okoliczność, iż od początku 2016 r. z powodu braku pewności otrzymywania dostaw energii elektrycznej, dostarczania wody i odprowadzania ścieków przedmiotowe nieruchomości nie mogą być użytkowane na cele produkcyjne, handlowe czy inne gospodarcze. Wskazał przy tym, że uzasadniając wydany przez Trybunał Konstytucyjny wyrok w dniu 12 grudnia 2017 r, sygn. akt. SK 13/15 sędzia TK tłumaczył, że osoba nieprowadząca działalności (gospodarczej) nie może być obciążona podatkiem według stawki właściwej dla biznesu. Tak samo nie może być nim obciążony przedsiębiorca, jeżeli nie wykorzystuje nieruchomości do celów prowadzonej działalności. Tymczasem zastosowana w przedmiotowej sprawie przez organ podatkowy, jak i przez Kolegium wykładnię zasadniczego dla rozstrzygnięcia sprawy art. 1a ust.1 pkt. 3 u.p.o.l. należy uznać, zdaniem pełnomocnika, za absurd niezgodny z Konstytucją. Słusznie bowiem w rozstrzygnięciu Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt. SK 13/15 zakwestionowano konstytucyjność kilku przepisów u.p.o.l., które traktują nieruchomość jako "gospodarczą", tylko z tego powodu, że posiada ją osoba fizyczna prowadząca biznes, nadto wskazano, że art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. naruszają konstytucyjną zasadę równości traktowania obywateli.. Pełnomocnik skarżących wskazał, że definicja określona w art. 1a ust. 1a u.p.o.l. dotyczy zarówno gruntów, jak i budynków oraz budowli. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego można więc odnosić do wszystkich tych trzech kategorii nieruchomości. Jego zdaniem w przypadku budowli nie chodzi o stosowanie wyższej lub niższej stawki podatku, ale to, czy w ogóle będzie ona opodatkowana podatkiem od nieruchomości, bowiem daniną tą są objęte wyłącznie budowle związane z prowadzoną działalnością. Pełnomocnik podniósł przy tym, że skarżący traktują prawo wieczystego użytkowania działek gruntu nr [...],[...],[...], [...],[...] i [...] objętych księgami wieczystymi nr [...] i [...] jako majątek prywatny i dlatego nieruchomości te nie zostały wpisane do ewidencji środków trwałych, jak i nie zostały do tej ewidencji wpisane położone na tych nieruchomościach budynki i budowle. Zdaniem pełnomocnika skarżących w świetle powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt. SK 13/15 straciły aktualność przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tezy orzeczeń sądów administracyjnych, za wyjątkiem części tez Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartych w wyroku z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt. I SA/Gl 365/13, gdzie rozróżnia się, iż osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą dysponuje zarówno majątkiem służącym prowadzeniu działalności gospodarczej, jak i majątkiem służącym działalności osobistej. W ocenie pełnomocnika zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji teza, iż z żadnego przepisu u.p.o.l. nie wynika, by w sytuacji współwłasności w częściach ułamkowych stosować inną stawkę podatkową dla przedsiębiorcy, a inną dla osoby nie prowadzącej działalności gospodarczej straciła aktualność w świetle podanych w prasie tez uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12.12.2017 r. sygn. akt. SK 13/15 .Ostatecznie pełnomocnik podniósł, że z uwagi na fakt, iż jak dotychczas nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r, sygn. akt. SK 13/15 skarżący zastrzegają sobie prawo do uzupełnienia treści skargi, albowiem przy jej opracowaniu pełnomocnik korzystał z publikacji w prasie codziennej, a to Dziennika Gazety Prawnej (publikacja z 13.12.2017 r.). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi, przy czym nie odniósł się w ogóle do przywołanego w skardze wyroku TK z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt. SK13/15. W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2018 r. (doręczonym przez Sąd organowi odwoławczemu) pełnomocnik skarżących wskazał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające złożenie skargi na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r., jak i wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w związku z wyrokiem TK, sygn. akt SK 13/15. Podniósł, że zasadniczą okolicznością w sprawie jest to, że skarżący nie wykorzystywali nieruchomości i praw objętych przedmiotem postępowania w prowadzonej odrębnie działalności gospodarczej. Prawo własności przedmiotowych budynków i budowli oraz użytkowania wieczystego gruntów jest obecnie mieniem osobistym skarżących, albowiem żadne z nich nie objęło tych nieruchomości, jak i praw jako aktywów po spółce cywilnej C s.c. z siedzibą w K.. Umowa tej spółki z dnia 7 stycznia 2004 r. (załączona do pisma) nie przewidywała dziedziczenia odrębnie jej praw i obowiązków. Zdaniem pełnomocnika skarżących nie można za bezsporną uznać okoliczności, iż B. K. i A. K. dysponują przedmiotowymi nieruchomościami jako przedsiębiorcy. Nieruchomości te wszyscy skarżący nabyli na mocy zawartej w formie aktu notarialnego umowy z dnia 22 listopada 2016 r. o częściowym podziale majątku wspólnego oraz częściowym dziale spadku i zniesieniu współużytkowania wieczystego i współwłasności (załączonej do pisma). W ocenie autorki pisma uzasadnieniem dla opodatkowania nieruchomości według wyższych stawek może być jedynie uzyskiwanie dochodu pozostającego w związku gospodarczym z daną nieruchomością. Z uwagi na uniemożliwienie w latach 2016 r., 2017 r. i obecnie dostaw energii elektrycznej wody oraz odprowadzania ścieków do przedmiotowych nieruchomości uzyskiwanie z nich jakiegokolwiek przychodu nie było możliwe. Przywołane przez Kolegium orzecznictwo w świetle wyroku TK z dnia 20 grudnia 2017 r. straciło aktualność. Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i dotychczasową argumentację, podkreślając, że przedmiotowe nieruchomości nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednocześnie oświadczył, że nieruchomości te są jedynie zabezpieczone przez kradzieżą i wejściem niepowołanych osób, tak jak zabezpiecza się majątek osobisty. Pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w skardze. Dodatkowo wskazał, że wyrok TK, na który powołała się strona skarżąca zmierzał do ograniczenia nadinterpretacji art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i zapadł w odniesieniu do innego stanu faktycznego niż rozpatrywany w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) podlegała decyzja organu odwoławczego z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego skarżących w podatku od nieruchomości za 2016 r. Organ podatkowy I instancji, z aprobatą organu odwoławczego, opodatkował grunty i budynki według stawki przewidzianej dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle. Wskazał bowiem, że znajdują się one w posiadaniu dwóch przedsiębiorców, a nadto, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, znajdują się na terenach usługowych, którego podstawowym przeznaczeniem jest działalność usługowo-produkcyjna, a więc nie mogą być przeznaczone na cele rekreacyjne lub budownictwo mieszkaniowe służące celom prywatnym współwłaścicieli. Jak wynika z aktu notarialnego z dnia 22 listopada 2016 r. Rep. A numer [...], na który powołano się w zaskarżonej decyzji prawo wieczystego użytkowania gruntu nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] oraz własność budynków i urządzeń przysługiwało B. i W. K. jako jedynym wspólnikom spółki prawa cywilnego na prawach wspólności łącznej. Na mocy wspomnianej umowy z dnia 22 listopada 2016 r. o częściowy podział majątku wspólnego oraz o częściowy dział spadku po W. K. oraz zniesienie użytkowania wieczystego współwłasności nieruchomość tą otrzymali po jednej trzeciej B. K., B. S. oraz A. K.. Opodatkowane grunt - jak wynika z zaskarżonej decyzji – oznaczono symbolem Ba i Bp, tj. jako tereny przemysłowe oraz zurbanizowane tereny niezabudowane. Posadowione na nich budynki ujawniono zaś w kartotece budynków jako pozostałe budynki niemieszkalne. Zastosowanie najwyższej stawki podatkowej organy obu instancji uzasadniły, wskazując, że przedmioty opodatkowania są w posiadaniu dwojga przedsiębiorców, gdyż B. K. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obejmującym wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a A. K. działalność gospodarczą w przedmiocie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek oraz wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Poza sporem jest, że trzecia współwłaścicielka nieruchomości nie prowadzi działalności gospodarczej, współwłaściciele nieruchomości nabyli ją w drodze umowy o częściowy podział majątku wspólnego oraz o częściowy dział spadku po W. K. oraz zniesienie użytkowania wieczystego współwłasności nieruchomości, przy czym – jak stwierdził pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 6 marca 2018 r. - żaden ze współwłaścicieli nie objął tych nieruchomości, jak i praw jako aktywów po spółce cywilnej C s.c. z siedzibą w K., gdyż umowa tej spółki nie przewidywała dziedziczenia odrębnie jej praw i obowiązków. Nadto z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowe nieruchomości wprowadzono do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa, dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych, a wydatki na ich utrzymanie zaliczano do kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych. Zaskarżona decyzja zapadła w dniu [...] r., natomiast wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 (publ. Dz.U. z 2017 r., poz. 2372) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten wydano w sprawie, w której na podstawie zakwestionowanego przepisu skarżący (małżonkowie, z których jedno jest przedsiębiorcą) zostali zobowiązani do zapłacenia podatku od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, chociaż grunt, który nabyli nigdy nie był wykorzystywany na cele związane z działalnością gospodarczą. Na mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji RP wyroki TK mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. W myśl art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP orzekł Trybunał Konstytucyjny. Jednocześnie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Organy winny zatem rozważyć czy wpływ na ich dotychczasowe stanowisko które obowiązek podatkowy skarżących skonkretyzowany według najwyższej stawki podatkowej, a nadto obejmujący budowle wywodzą już z samego faktu posiadania spornych nieruchomości przez dwoje skarżących (co zdaniem organów przesądza o związku tych nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą), ma wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest ważne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.). Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Pominięcie tego kryterium prowadzi do zróżnicowania posiadaczy gruntów, które nie mają związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnicy (osoby fizyczne) będący w podobnej sytuacji (posiadacze gruntów niemających związku z prowadzeniem działalności gospodarczej) opłacają podatek od nieruchomości według odmiennych stawek. Zdaniem Trybunału, zróżnicowanie to nie ma zatem konstytucyjnego uzasadnienia w odniesieniu do osób posiadających grunty niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trybunał Konstytucyjny w związku z tym sformułował tezę, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Jednocześnie TK wskazał, że w orzecznictwie NSA przyjmuje się także inne rozumienie zakwestionowanego przepisu, które jest aprobowane także w doktrynie prawa podatkowego. W wyroku z 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10, NSA stwierdził: "Prawdą jest, że gramatyczna wykładnia omawianego przepisu mogłaby prowadzić do wniosków zaprezentowanych przez organy podatkowe w tej sprawie tj., że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę bez względu na sposób jej wykorzystywania, czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek. O ile w przypadku przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi wnioski takie są logiczne, o tyle w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi sprawa się komplikuje. Podmiot taki występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba można powiedzieć prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa skarżącego. Nieruchomości będące w posiadaniu osoby fizycznej, które nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, tj. nie są i potencjalnie nie mogą być przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych przez prowadzącego przedsiębiorstwo, winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki podstawowej" (podobnie orzekł NSA w wyrokach z: 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 32/11; 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 902/12). TK zwrócił uwagę, że w doktrynie prawniczej wskazywano, iż celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie (zob. B. Pahl, Opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nabytych i wykorzystywanych w celach osobistych, "Finanse Komunalne" nr 5/2010, s. 73; R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne. 601 pytań i odpowiedzi, Warszawa 2012, s. 235 i 348). Samo współposiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku. Konieczny jest jeszcze jej bezpośredni (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredni (potencjalne wykonywanie na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez chociażby jednego z współposiadaczy (zob. G. Dudar, Stawka preferencyjna w podatku od nieruchomości dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zdrowotnych oraz opodatkowanie nieruchomości, [w:] Podatki i opłaty lokalne w praktyce, red. M. Popławski, Warszawa 2008, s. 102; L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu, "Prawo i Podatki" nr 7/2008, s. 21; R. Dowgier, i in., op. cit., s. 235-237). Jeżeli zatem osoba fizyczna współposiada nieruchomość, która wchodzi w skład przedsiębiorstwa innego współposiadacza, to osoba taka jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce. O tym, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa świadczy np. wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na jej utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła finansowania zakupu nieruchomości (zob. K. Radzikowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 32/11, "Finanse Komunalne" nr 12/2012, s. 69-70, 72 i literatura tam przywołana). Wobec powyższej analizy TK wywiódł, że zakwalifikowanie gruntu do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względu na to, że współposiadacz gruntu prowadzi działalność gospodarczą narusza konstytucyjne wolności i prawa osób fizycznych. W ocenie TK, zaskarżony przepis ma zbyt szeroki zakres zastosowania, nawet z uwzględnieniem włączeń, o których mowa w ostatnim zdaniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ustawodawca deklaruje, że obowiązek podatkowy i wysokość podatku zależy od: a) posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, b) związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Równocześnie przyjmuje, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, iż grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Szczególnie rażące jest nałożenie takiego obowiązku na współposiadaczy gruntu wówczas, gdy jeden z nich nie jest przedsiębiorcą. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności polega na tym, że ustawodawca nie zastosował bardziej precyzyjnych kryteriów, pozwalających ustalić występowanie związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. W konsekwencji zaskarżona regulacja prowadzi także do naruszenia równej ochrony praw majątkowych gwarantowanej przez art. 64 ust. 2 Konstytucji. Różnicuje bowiem posiadaczy gruntów, które nie mają związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnicy (osoby fizyczne) będący w podobnej sytuacji (posiadacze gruntów niemających związku z prowadzeniem działalności gospodarczej) opłacają podatek od nieruchomości według odmiennych stawek. Zdaniem Trybunału, zróżnicowanie to nie ma konstytucyjnego uzasadnienia w odniesieniu do osób posiadających grunty niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na marginesie, w nawiązaniu do wypowiedzi pełnomocnika organu odwoławczego dotyczącej wspomnianego wyroku TK, wskazać należy, że w orzeczeniu TK analizowano kwestię opodatkowania gruntu o powierzchni 10.498 m², stanowiącego współwłasność małżonków, z których jedno prowadziło działalność gospodarczą. W ewidencji gruntów oznaczono go symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane, a więc nie był przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową ani na realizację celów rekreacyjnych. Z aktu notarialnego dotyczącego umowy kupna tej działki nie wynikał fakt pozyskania tego gruntu przez strony na cele związane z działalnością gospodarczą, nie wpisano go także do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego, natomiast stosowną decyzją z dnia 11 września 2000 r., obowiązującą do dnia 11 września 2002 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu magazynowo – handlowego na terenie spornej działki, przy czym inwestycji tej nigdy nie podjęto. Jak więc wykazano powyżej stwierdzenie, że omawiane nieruchomości są w posiadaniu osób fizycznych, z których dwóch jest przedsiębiorcami nie jest wystarczające do opodatkowania budowli oraz zastosowania najwyższej stawki podatkowej przewidzianej dla gruntów i budynków. Rozpoznając sprawę ponownie sprawę właściwy organ uwzględni przedstawione wyżej wywody i oceny prawne, dokona ponownej analizy okoliczności sprawy i wyda rozstrzygnięcie dokonując odpowiednich ustaleń faktycznych. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 7116 zł obejmującą uiszczony wpis od skargi (1665 zł), koszty zastępstwa procesowego (5400 zł) określone w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictw (51 zł).