I SA/Gl 540/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od października 2013 r. do maja 2014 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Z z dnia [...] określającą M. P. zobowiązanie podatkowe w opłacie targowej za dokonywanie sprzedaży w okresie od października 2013 r. do maja 2014 r. na terenie Gminy Z na kwotę [...] zł wraz z odsetkami od dnia wymagalności każdorazowej opłaty. Na powyższą decyzję M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 maja 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie, skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a orzeczenie to nie zostało zaskarżone. Z uwagi na powyższe, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2015 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 maja 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 12 listopada 2015 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy. W dniu 19 listopada 2015 r. skarżący złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wymagany wpis sądowy od skargi do chwili obecnej nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z orzecznictwem, jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, ale przed upływem siedmiodniowego terminu, złoży wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych, pierwotne wezwanie traci aktualność; gdy nastąpi odmowa zwolnienia, wezwanie powinno być powtórzone po uprawomocnieniu się odmowy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II FZ 125/05, orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a orzeczenie to nie zostało zaskarżone. Wobec powyższego wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Termin zaś do uiszczenia wpisu, liczony od dnia doręczenia wezwania, tj. od dnia 12 listopada 2015 r., upłynął z dniem 19 listopada 2015 r. Podkreślenia przy tym wymaga, że złożony przez skarżącego ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zapobiegł skutkom tego stanu rzeczy, w szczególności nie przerwał terminu do uiszczenia wpisu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196; z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 649/06; z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 53/09). W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji.