I SA/Gl 541/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17, art. 18 i art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm., dalej: ustawa egzekucyjna, u.p.e.a.) postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] nr [...] oddalające zarzuty J. S. (dalej: strona, skarżący, zobowiązany) z dnia 17 marca 2015r. na postępowanie egzekucyjne. 2. Postępowanie przed organami podatkowymi 2.1. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji wszczął wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] nr od [...] do [...], obejmujących zaległości w opłatach abonamentowych rtv za okres od stycznia 2010r. do kwietnia 2014r., doręczając stronie w dniu 12 marca 2015r. ich odpisy wraz z zawiadomieniem z dnia 20 lutego 2015r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w Spółce z o.o. A w K.. 2.2. Pismem z dnia 17 marca 2015r. zobowiązany złożył zarzuty na ww. postępowanie egzekucyjne, zarzucając na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nieistnienie obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z powodu nienadania przez Pocztę Polską S.A. indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz niepowiadomienia go o fakcie nadania takiego numeru. W jego ocenie, twierdzenia wierzyciela o nadaniu i przesłaniu mu informacji o indywidualnym numerze identyfikacyjnym nie zostały poparte żadnymi dowodami. Za chybiony skarżący uznał argument wierzyciela, iż wystarczające jest przesłanie abonentowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego bez konieczności faktycznego doręczenia abonentowi tego zawiadomienia. 2.3. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ I instancji pismem z dnia 2 kwietnia 2015r. nr [...] przekazał kserokopię zarzutów z dnia 17 marca 2015r. Poczcie Polskiej S.A. celem zajęcia stanowiska w ich przedmiocie i postanowieniem nr [...] zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, wstrzymując realizację zajęcia wynagrodzenia za pracę. Poczta Polska S.A. uznała zarzuty z dnia 17 marca 2015r. za nieuzasadnione, czemu dała wyraz w postanowieniu z dnia [...] nr [...], uchylonym następnie prawomocnym postanowieniem z dnia [...] nr [...] uznającym za nieuzasadniony zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułów wykonawczych nr od [...] do [...]. 2.4. Dysponując ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] nr [...], doręczonym zobowiązanemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 16 stycznia 2017r., oddalił zarzuty na postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżący dokonał rejestracji odbiornika rtv oraz, że pismem z dnia 10 września 2008r. został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wystarczającym w tym zakresie jest samo przesłanie zawiadomienia o nadaniu tego numeru, nie jest natomiast koniecznym dysponowanie dowodem nadania lub zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawiadomienia. W przypadku zaś nieotrzymania zawiadomienia zobowiązany winien zgłosić ten fakt w placówce wyznaczonego operatora. O uregulowaniach prawnych dotyczących przesłania zawiadomienia Poczta Polska S.A. informowała zobowiązanego we wcześniejszych pismach z listopada i grudnia 2014r. 2.5. W zażaleniu skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku w związku z niezawiadomieniem go przez Pocztę Polską S.A. w zakreślonym przepisami prawa terminie, o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Ponadto wskazał, że obowiązki wynikające z tytułów wykonawczych Poczty Polskiej S.A. obejmujących okres od stycznia 2010r. do lutego 2012r., uległy już przedawnieniu, gdyż podlegały 3-letniemu okresowi przedawnienia. Powołał się przy tym na Uchwałę Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej - z dnia 7 maja 2009r. (III CZP 20/09), zgodnie z którą: "Termin przedawnienia roszczenia o opłatę abonamentową i wynagrodzenie za połączenia telefoniczne z umowy o świadczenie usług telefonicznych, zawartej na podstawie ustawy z 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2004r., Nr 171, poz. 1800, ze zm.), określa art. 118 KC". Zdaniem strony, dopuszczając odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie przedawnienia, 5 letni okres przedawnienia liczyć należy od daty, w której zobowiązanie miało zostać uiszczone, a nie od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. W konsekwencji całość dochodzonej przez Pocztę Polską należności uległa przedawnieniu, a organ egzekucyjny powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne. 2.6. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że skarżący zarówno w zarzutach, jak i w zażaleniu zgłosił nieistnienie obowiązku objętego tytułami wykonawczymi Poczty Polskiej S.A. podnosząc nienadanie przez Pocztę Polską S.A. indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz niepowiadomienia go o fakcie nadania takiego numeru, a więc zgłosił zarzut wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Organ odwoławczy argumentował, iż zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Podkreślił, że wiążący charakter wypowiedzi wierzyciela oznacza, że organ egzekucyjny nie posiada uprawnień do autonomicznego decydowania w zakresie zarzutów z art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., ale obowiązany jest zaaprobować stanowisko wierzyciela. Zdaniem organu II instancji prowadzący postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego na wniosek i na podstawie tytułów wykonawczych Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, organ I instancji zastosował się do wymogu art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej uzyskując takie stanowisko, wyrażone w prawomocnym postanowieniu Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] nr [...] uznającym za nieuzasadniony zarzut strony nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułów wykonawczych nr od [...] do [...]. W konsekwencji obowiązkiem organu egzekucyjnego według powołanego wyżej art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, było wydanie rozstrzygnięcia tożsamego ze stanowiskiem wierzyciela. Dalej organ odwoławczy wskazał, powołując się na stanowisko wierzyciela, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiącego dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało wysłane do strony w dniu 10 września 2008r. w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007r., Nr 187, poz. 1342, dalej: rozporządzenie), a więc listem zwykłym na adres abonenta, bez potwierdzenia odbioru. Prawidłowość takiego sposobu przesyłania abonentom przedmiotowego zawiadomienia potwierdził WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 15 października 2015r., sygn. akt I SA/Gl 518/14 prezentującym tezę, że dla skuteczności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora wyznaczonego, dowodem nadania lub zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie zawiadomienia. Organ odwoławczy argumentował, iż zarzut przedawnienia dochodzonego abonamentu rtv za okres od stycznia 2010r. do kwietnia 2014r., jest niezasadny. Podkreślił, że opłaty abonamentowe są należnościami publicznoprawnymi, do których stosuje się art. 70 O.p. Przepis § 1 powołanego przewiduje 5 letni okres przedawnienia zobowiązania, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jego płatności. Zgodnie zaś z § 4 tego artykułu, bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został powiadomiony. Organ II instancji podkreślił, że organ egzekucyjny zastosował wobec strony środek egzekucyjny w postaci egzekucji z wynagrodzenia za pracę, dokonując jego zajęcia zawiadomieniem z dnia 20 lutego 2015r. nr [...], doręczonym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 12 marca 2015r. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, zaskarżone postanowienie oddalające zarzuty zobowiązanego, nie narusza prawa. 3. Postępowanie przed Sądem I instancji 3.1. W skardze do WSA w Gliwicach skarżący zarzucił postanowieniu II instancji naruszenie: - art. 7 § 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie mimo, że obowiązek zapłaty abonamentu rtv wygasł z powodu niedopełnienia przez Pocztę Polską w zakreślonym czasie obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia tj. obowiązku zawiadomienia go o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, - art § 5 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że powiadomienie użytkownika, do którego zobowiązywał Pocztę Polską ww. przepis, nie wymaga dysponowania przez Pocztę dowodem wysłania zawiadomienia na adres użytkownika, - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności uznanie, że wtóropis zawiadomienia (wydruk komputerowy), który Poczta Polska może generować w dowolnym momencie, jest dowodem wystarczającym do stwierdzenia obowiązku uiszczenia przez niego opłaty abonamentowej rtv za objęty postępowaniem okres, w sytuacji, gdy nie został zawiadomiony o nadaniu numeru identyfikacyjnego, a Poczta Polska nie dysponuje jakimkolwiek dowodem przesłania (a tym bardziej doręczenia) mu ww. zawiadomienia w wymaganym terminie; ponadto wobec uznania, że był zobowiązany de facto do upomnienia się o nadanie mu takiego numeru i powołanie się w tym zakresie na przesłane mu informacje w listopadzie i grudniu 2014r., czyli 7 lat po upływie terminu do dokonania powiadomienia go o nadaniu numeru identyfikacyjnego, - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie kolejnych postanowień z pominięciem słusznego interesu społecznego, tj. faktu, że w chwili obecnej w sądach w całej Polsce, a także u Rzecznika Praw Obywatelskich toczy się wiele setek tysięcy spraw o podobnym stanie faktycznym, gdzie obywatele alarmują, że nigdy nie otrzymali zawiadomienia o nadaniu im indywidualnego numeru identyfikacyjnego, także wobec faktu podejmowania przez władze prób bezprawnego kontrolowania posiadania przez obywateli sprzętu rtv, co stanowi naruszenie miru domowego, - przedawnienie roszczeń objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej nr od [...] do [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji a także postanowień Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A Z dnia [...] ([...]), z dnia [...] ([...]) i umorzenie postępowania egzekucyjnego (art 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a.) i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych (art 60 § 1 u.p.e.a.); wstrzymanie wykonają czynności egzekucyjnych, których dotyczyły zaskarżone postanowienia do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.3. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego w niniejszej sprawie postanowienia organu egzekucyjnego i postanowień wierzyciela Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.4. Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami sprowadza się do oceny zasadności zarzutu zobowiązanego, dotyczącego nieistnienia egzekwowanego obowiązku, obejmującego należność z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2010r. do kwietnia 2014r. 4.5. Przystępując do rozważań nad legalnością zaskarżonego postanowienia wskazać w pierwszej kolejności należy na treść art. 33 § 1 pkt 1-10 ustawy egzekucyjnej, który zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn, mogących stanowić podstawę prawną zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. I tak zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku mieści się w punkcie 1 art. 33 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Natomiast art. 34 § 1 u.p.e.a. reguluje, w jakich przypadkach organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela i kiedy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 tejże ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. przekazał zgłoszone zarzuty wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Na to postanowienie wierzyciela skarżący wniosła zażalenie, po którego rozpatrzeniu wierzyciel ostatecznym postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...]. Należy zatem podkreślić, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1–5 i 7 u.p.e.a., nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co nie budzi jakichkolwiek wątpliwości zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 359/12; wyroki WSA w Gliwicach z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 545/14, oraz z dnia z dnia 28 listopada 2017r., sygn. akt I SA/Gl 153/17, CBOSA). Reasumując tę część rozważań, związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Postanowienie organu nadzoru jest zatem prawidłowe i nie narusza prawa, przy czym dla konstatacji tej istotne są również wywody, zawarte w dalszej części uzasadnienia. 4.6. Ponadto podnieść należy, że legalność postanowień wierzyciela dotyczących zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega także kontroli sądu administracyjnego. Pomimo, iż aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza możliwość wniesienia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający również kontrolę legalności postanowienia wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W związku z tym, ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia organu nadzoru wymaga odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, występuje między tymi rozstrzygnięciami bezpośredni związek (zależność) polegający na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego. Uwzględniając zatem treść art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 tej ustawy, Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia organu nadzoru i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowień wierzyciela, uznających wniesiony przez zobowiązaną zarzut za nieuzasadniony. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011r., sygn. akt II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312). W ocenie Sądu, postanowienia wierzyciela wydane w niniejszej sprawie nie naruszają prawa, co z kolei powoduje brak wadliwości postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela. Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym. W konsekwencji jedynym prawnie usankcjonowanym rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów zobowiązanego mogło być wyłącznie wydanie orzeczenia tożsamego ze stanowiskiem wierzyciela, który wyjaśnił, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiącego dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało wysłane do strony 10 września 2008r. (karta 23) w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia, a więc listem zwykłym na adres abonenta, bez potwierdzenia odbioru tj. zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia (por. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2015r., I SA/Gl 518/14, z dnia 28 listopada 2017r. sygn. akt I SA/Gl 153/17). Mając na uwadze powyższe Sąd nie podziela zarzutów strony, co do niewywiązania się przez Pocztę Polską z obowiązku zawiadomienia go o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta oraz naruszenia art § 5 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że powiadomienie użytkownika nie wymaga dysponowania przez Pocztę dowodem wysłania zawiadomienia na adres użytkownika. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1204, dalej również: u.o.a.). Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. 4.7. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7 k.p.a. oraz zarzutu dotyczącego postępowania dowodowego - art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. Jak stanowi art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Stosownie natomiast do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu, organy obu instancji, wypełniając wynikające z powołanych wyżej przepisów, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz dokonały jego prawidłowej oceny w granicach zakreślonych art. 80 k.p.a. Dokonane ustalenia dały podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia. 4.8. Końcowo wskazać przyjdzie, że w ocenie Sądu nie doszło do przedawnienia dochodzonych opłat abonamentu rtv za okres od stycznia 2010r. do kwietnia 2014r. Opłaty te, jak trafnie wskazał organ odwoławczy stanowią należności publicznoprawne, do których ma zastosowanie art. 70 O.p. Przepis § 1 powołanego przepisu przewiduje 5 letni okres przedawnienia zobowiązania, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jego płatności. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został powiadomiony. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, z uwagi na zastosowanie wobec strony przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego (egzekucji z wynagrodzenia za pracę), dokonując jego zajęcia zawiadomieniem z dnia 20 lutego 2015r. nr EA/511/R-7/Z/180/2015, doręczonym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 12 marca 2015r., bieg terminu przedawnienia został przerwany. W konsekwencji objęte ww tytułami wykonawczymi zobowiązania nie uległy przedawnieniu. 4.8. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.