I SA/Gl 541/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oraz nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 3 marca 2021 r. M. S. i M. S. (dalej: skarżący, strona skarżąca), reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oraz nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. W piśmie z 15 kwietnia 2021 r. pełnomocnik skarżących zawarł oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazaną wyżej decyzję. Pismem z 7 maja 2021 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 kwietnia 2021 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa albo jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz podanie numeru PESEL strony skarżącej, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa, zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 maja 2021 r. Przepisany prawem termin na usunięcie braków formalnych skargi upłynął stronie skarżącej z dniem 19 maja 2021 r. Strona skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. W myśl art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Ponadto stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. pismo powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go nie mając takiego obowiązku. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej został w prawidłowy sposób wezwany do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi. W przepisanym prawem terminie braków tych nie usunięto. Tym samym skarga obarczona jest brakami formalnymi, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. Na marginesie powyższych rozważań, Sąd orzekający zwraca uwagę, iż nie mogło w realiach ukształtowanej sytuacji procesowej odnieść skutku pismo pełnomocnika strony skarżącej z dnia 15 kwietnia 2021 r., zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Wyjaśnić bowiem należy, iż złożenie oświadczenia o wycofaniu skargi jest z proceduralnego punktu widzenia możliwe jedynie w sytuacji, gdy skardze został nadany prawidłowy bieg. Cofnięcie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność są uzależnione od warunków przewidzianych przez prawodawcę dla czynności procesowych. Należy podkreślić, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. sąd administracyjny stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 928/12). W zawisłej sprawie skardze nie został nadany prawidłowy bieg, z uwagi na okoliczność, iż strona skarżąca nie usunęła w określonym terminie braków formalnych skargi. W konsekwencji wniosek o umorzenie postępowania nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.