I SA/Gl 545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Dorota Kozłowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. (dalej: COF), działając na podstawie art. 34, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. w Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 – dalej u.p.e.a.), art. 7 ust. 1, 3 i 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. w Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 – dalej u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.), utrzymała w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r.., nr [...], którym organ ten uznał za niezasadne zarzuty wniesione przez A – spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (dalej: Spółka) na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] roku, nr [...], wystawionego przez Pocztę Polską S.A. Powołane wyżej postanowienia zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Poczta Polska S.A. przeprowadziła w dniu 16 marca 2012 roku w Hotelu B w P. kontrolę w zakresie wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W wyniku tej kontroli stwierdzono posiadanie w ww. hotelu 65 sztuk (w 64 w pokojach hotelowych i 1 w restauracji hotelowej) odbiorników telewizyjnych, które zgodnie z oświadczeniem menagera hotelu były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a okres ich używania wynosił "dwa miesiące". Pismem z dnia 26 kwietnia 2012 roku Poczta Polska S.A. zawiadomiła Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania 65 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Decyzją z dnia [...] roku ustalono Spółce opłatę za używanie 65 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...] zł. Na skutek wniesionego odwołania organ drugiej instancji, decyzją z dnia [...] roku, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Od decyzji drugoinstancyjnej strona nie wniosła skargi do WSA w Warszawie. Upomnieniem z dnia 5 lutego 2013 roku Spółka została wezwana do uregulowania należności w wysokości [...] zł. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł. i kosztami upomnienia w wysokości [...] zł. W związku z brakiem realizacji ww. należności wierzyciel sporządził tytuł wykonawczy nr [...], który w dniu 14 lutego 2014 roku został przekazany do realizacji Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W., który pismem z dnia 20 marca 2014 roku przekazał go – zgodnie z właściwością – Naczelnikowi [...] [...] Urzędu Skarbowego w W.. W dniu 4 grudnia 2014 roku Spółka wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. przekazał Dyrektorowi COF ww. pismo z zarzutami zobowiązanego celem uzyskania stanowiska wierzyciela – stosownie do wymogu przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a. Powołanym wyżej postanowieniem z dnia [...] roku wierzyciel uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym. Pełnomocnik zobowiązanego w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił: – naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 2 ust. 2 i 7 ustawy o opłatach abonamentowych – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż po stronie Spółki istniał obowiązek uiszczania opłat abonamentowych niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, – naruszenie art. 7 w związku z art. 77 u.p.e.a. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu iż ciężar udowodnienia, że stan odbiorników telewizyjnych znajdujących się w hotelu uniemożliwia natychmiastowy odbiór programów – spoczywa na zobowiązanym, podczas gdy to organ zobligowany jest do przedstawienia dowodów na okoliczność, iż natychmiastowy odbiór programów jest możliwy. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Dyrektor COF w pierwszej kolejności wskazał, ze zgodnie z art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu używa tego odbiornika. Zatem zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest zobowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik – za wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 u.o.a. Następnie wierzyciel podniósł, że podczas kontroli w dniu 16 marca 2012 roku został spisany protokół z kontroli oraz oświadczenie menagera hotelu, że zobowiązana Spółka w dniu kontroli była w posiadaniu 65 urządzeń technicznie dostosowanych do odbioru programów, a okres ich używania wynosił dwa miesiące. Zobowiązany podczas prowadzonego postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających okoliczności posiadania odbiorników uniemożliwiających natychmiastowy odbiór programu telewizyjnego. Oświadczenie menagera hotelu nie zostało przez niego odwołane w toku postępowania administracyjnego, a zobowiązany w szeregu pism nie przedstawił dowodów świadczących o nabyciu odbiorników po dacie dokonanej kontroli jak i również wskazujących, iż w dniu kontroli posiadał inną niż wskazaną w protokole ilość. Po przeprowadzonej kontroli zobowiązany zarejestrował wszystkie odbiorniki telewizyjne stwierdzone w dniu kontroli, co potwierdza okoliczność, że używał 65 odbiorników telewizyjnych przed kontrolą. Podkreślił – powołując się na obowiązujące w tym zakresie przepisy – że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają obowiązkowi zarejestrowania w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie, w celu pobierania opłat abonamentowych za ich używanie. Stwierdzony podczas kontroli okres używania odbiorników w hotelu zobowiązanego wynosił dwa miesiące, tym samym należy uznać, że odbiorniki te znajdowały się w posiadaniu Spółki przez okres przekraczający 14 dniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie. Za chybiony uznał także organ odwoławczy zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a. Stwierdził, że ustalone podczas kontroli okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, których ilość nie była kwestionowana są używane. Wskazał, że protokół z przeprowadzonej kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 K.p.a. i jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a zobowiązany mając możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tego dokumentu, w trakcie prowadzonego postępowania tego nie uczynił. W konkluzji uzasadnienia postanowienia organ podkreślił, że "organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny". W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki wniósł o : – uchylenie w całości postanowienia Dyrektora COF z dnia [...] roku i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] roku, – zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg. norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie : – art. 2 ust. 2 i 7 ustawy o opłatach abonamentowych – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zobowiązany w dniu kontroli posiadał odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, w związku z czym istniał po jego stronie obwiązek prawny uiszczania opłat abonamentowych niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 roku, w sytuacji, gdy odbiorniki te ze względu na swój stan techniczny uniemożliwiały natychmiastowy odbiór programu telewizyjnego, a tym samym po stronie zobowiązanego nie istniał obowiązek uiszczania ww. opłat, – art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu iż ciężar udowodnienia, że stan odbiorników telewizyjnych znajdujących się w hotelu uniemożliwia natychmiastowy odbiór programów – spoczywa na zobowiązanym, podczas gdy to organ zobligowany jest do przedstawienia dowodów na okoliczność, iż natychmiastowy odbiór programów jest możliwy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że ustalenia organu opierają się jedynie na oświadczeniu osoby (menagera hotelu), która nie była upoważniona do reprezentacji skarżącej Spółki, w tym do składania w jej imieniu jakichkolwiek oświadczeń woli, w związku z czym nie może ono stanowić jednoznacznego i przesądzającego dowodu w niniejszej sprawie. Powołując się na treść art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych podkreślił, że menager hotelu, nie będący członkiem zarządu skarżącej Spółki, nie mógł podczas kontroli składać skutecznych oświadczeń woli, a co za tym idzie, organ kontrolujący nie mógł w oparciu o tak zebrany materiał dowodowy przyjąć, że w hotelu znajdowało się 65 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych umożliwiających natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych. Podkreślił także, iż to na organie ciążył obowiązek udowodnienia, że znajdujące się w hotelu odbiorniki umożliwiały odbiór programu, a jakiekolwiek przerzucanie ciężaru udowodnienia przez zobowiązanego, że odbiór ten był niemożliwy należy uznać za niedopuszczalne na gruncie ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym przewidzianych w art. 7 oraz art. 77 K.p.a. Za nieuzasadnione, zdaniem pełnomocnika, należy uznać również domniemanie faktyczne przyjęte przez organ, iż związku z faktem, że zobowiązany po przeprowadzonej kontroli zarejestrował wszystkie odbiorniki, to potwierdza to okoliczność, iż używał ich również przed kontrolą, jak również domniemanie, że "ustalone podczas przeprowadzonej kontroli okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, których ilość nie jest kwestionowana są używane". Stwierdził, że tego typu domniemania należy uznać za niedopuszczalne na gruncie administracyjnym, gdzie organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich możliwych czynności w celu zebrania pełnego materiału dowodowego i prawidłowego wyjaśnienia sprawy, nie powinien natomiast ograniczać się do domniemań i na ich podstawie ustalać stan faktyczny. Konkludując podkreślił, iż błędnym jest przyjęcie przez organ, bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w odniesieniu do każdego z odbiorników telewizyjnych, w oparciu wyłącznie o oświadczenia osoby trzeciej – nie będącej uprawnioną do reprezentowania skarżącej Spółki, że każdy z nich umożliwiał w tamtym okresie natychmiastowy odbiór programu. W związku z tym, nałożenie na zobowiązanego obowiązku w postaci uiszczenia opłat abonamentowych z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, których stan uniemożliwiał odbiór programu telewizyjnego należy uznać jako nie znajdujące oparcia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Poczta Polska S.A. – Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w K. wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ((t.j. w Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest oddalenie zarzutu skarżącej Spółki nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia [...] roku, nr [...] (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Z wyroku Trybunału wynika zatem, iż opłatę abonamentową należy traktować na równi z daniną publiczną, której obowiązek świadczenia ma źródło w ustawie i ma charakter przymusowy (niezależny od woli osoby fizycznej lub innego podmiotu). Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi ust. 4 art. 2 u.o.a. Jedyne ograniczenie tej zasady ustawodawca wprowadził w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Wykładnia literalna i funkcjonalna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż adresatem normy prawnej jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, przy czym wyraz "używanie" stanowi domniemanie zakładające, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Niespornym jest, że w chwili przeprowadzenia kontroli (6 marca 2012 r.) skarżąca prowadziła działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu hotelu. Kontrola ta dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli (por. wyrok NSA z 14 lipca 2015 roku, sygn. akt II GSK 1309/14 – opubl. w orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny), działając w oparciu o przepisy u.o.a., w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ustalił, że użytkowaniu skarżącej znajduje się 65 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez menagera hotelu. W podpisanym przez niego protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie, że ww. odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ponadto zaprotokołowane zostało oświadczenie, że ujawnione odbiorniki są wykorzystywane od około dwóch miesięcy. Na tej podstawie organ prawidłowo uznał, że u skarżącej Spółki powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych oraz że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Za prawidłową organ uznał także ilość posiadanych przez skarżącego odbiorników telewizyjnych opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli. Wskazać należy, iż protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych faktów. W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez managera hotelu oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Podkreślenia wymaga, iż nie ma przeszkód prawnych by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba czy też osoba kierująca danym przedsięwzięciem strony (jak w rozpatrywanej sprawie – menager hotelu). Kontrola ta nie jest kontrolą działalności gospodarczej i w związku z tym nie jest konieczne aby brała w niej udział osoba uprawniona do reprezentowania strony albo przez nią upoważniona. Wystarczy aby w kontroli uczestniczyła osoba posiadająca wiedzę na temat ilości używanych przez stronę odbiorników RTV oraz okresu w jakim były one używane. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli. Żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w tego typu kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też by ważność protokołu z takiej kontroli zależała od podpisu przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniu przebywającego w kontrolowanym hotelu jego menagera (a więc osoby najbardziej zorientowanej w prowadzeniu i działaniu takiej jednostki), przy uniemożliwieniu kontrolującym dostępu do pokoi hotelowych w których zlokalizowane były odbiorniki telewizyjne (ze względu na obecność w pokojach gości hotelowych), w ocenie Sądu, należy uznać za prawidłowe, zważywszy, iż skarżąca stawiając zarzuty wobec udzielonych informacji przez obecnego podczas kontroli menagera hotelu, w istocie nie podważyła ustaleń organu dokonanych w trakcie tej kontroli, a mając zapewniony czynny udział w każdym ze stadiów postępowania administracyjnego, miała możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jego oświadczeniem. Podkreślić przy tym należy, iż oświadczenie to nie zostało odwołane. W świetle powyższych wywodów wskazać zatem należy, iż zebrany przez organy materiał dowodowy sprawy jest spójny i potwierdza, że w dniu kontroli tj. 16 marca 2012 r. ujawniono w hotelu prowadzonym przez skarżącą 65 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Odnoszą się do tego zarzutu wskazać należy, iż organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 K.p.a, oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wnikliwej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych postanowieniach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania. Zasadnie zatem, Dyrektor COF uznał zarzut nieistnienia obowiązku uiszczania opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, za nieuzasadniony. Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.