I SA/Gl 55/08

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Odpowiadając w terminie na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł, pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, przedstawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, skarżący podkreślił, że wydatki ponoszone w związku z działalnością gospodarczą uniemożliwiają mu poniesienie kosztów sądowych "bez wyprzedaży składników majątkowych bądź likwidacji środków zgromadzonych na rachunkach bankowych przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej". Średnią wysokość miesięczną dochodów brutto z tej działalności określił na kwotę [...] zł, zastrzegając jednak, że dochody te "nie uwzględniają wartości faktycznie poniesionych nakładów inwestycyjnych i odpisów amortyzacyjnych". Skarżący zaznaczył również, iż ciąży na nim obowiązek alimentacyjny w wysokości [...] zł miesięcznie. Pośród składników swojego majątku wnioskodawca wymienił: mieszkanie, dwie działki budowlane o powierzchni 2100 m2 i 400 m2, teren przemysłowy o powierzchni 4500 m2 wraz z budynkiem o powierzchni 1200 m2, dwa samochody ciężarowe oraz środki pieniężne w wysokości [...] zł, określone jako środki obrotowe wykorzystywane w bieżącej działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że powyższa przesłanka nie zachodzi, przy czym w ocenie rozpoznającego wniosek konkluzję taką można sformułować już w oparciu o samą treść wniosku, bez potrzeby wzywania o dokumenty źródłowe. Zresztą tego rodzaju wezwanie – w myśl art. 255 P.p.s.a.– wystosowuje się do wnioskodawcy tylko wtedy, gdy jego oświadczenia okażą się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzą wątpliwości. Tymczasem w niniejszym stanie faktycznym brak powodów, by kwestionować oświadczenia wnioskodawcy, zaś podane przez niego dane, jak była o tym mowa, pozwalają na poczynienie stosownych ustaleń. I tak okolicznością wykluczającą uwzględnienie wniosku jest wysokość dochodu uzyskiwanego w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, znacznie przewyższająca wysokość należnego w sprawie wpisu. Oczywiście, nie można tracić z pola widzenia, że dochody te służą mu do pokrycia kosztów działalności gospodarczej, kosztów utrzymania, a także ciążących na nim alimentów. Niemniej jednak suma wchodząca w grę jest znaczna na tyle, że powinna mimo to wystarczyć na opłacenie również wpisu od skargi, stanowiącego trochę więcej niż 5% kwoty dochodów zadeklarowanej we wniosku. Istotne znaczenie ma także wysokość środków wykorzystywanych przez skarżącego na bieżące finansowanie działalności gospodarczej, które pozostają z kwotą należnego wpisu w jeszcze bardziej wymownej proporcji (wpis ów nie przekracza nawet 1% tej wysokości). Brak zatem przeszkód, by w strukturze jego wydatków pomieścić odpowiednią sumę na cele opłacenia kosztów sądowych, a wydatek taki nie powinien nie tylko zaburzyć realizowanych przez niego procesów inwestycyjnych, ale w ogóle w sposób odczuwalny oddziałać na płynność finansową jego przedsiębiorstwa. Nie ulega więc wątpliwości, że tego rodzaju czynność nie wiązałaby się dla skarżącego z uszczerbkiem utrzymania koniecznego. Identyczne spostrzeżenie można poczynić odnośnie majątku znacznej wartości, jaki skarżący posiada, szczególnie w postaci kilku nieruchomości. Może on bowiem służyć jako źródło dochodów pozwalających na uiszczenie wpisu i innych kosztów sądowych, np. stanowiąc przedmiot zabezpieczenia pożyczki lub odpłatnych praw rzeczowych. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.