I SA/Gl 55/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. (obecnie: B S.A. w B.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...] określającą A S.A. w K., obecnie: B S.A. w B. (dalej: skarżąca, spółka) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] zł. Przedstawiając stan sprawy, w piśmie procesowym z dnia [...] Kolegium wskazywało, że podstawowy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. upływał z dniem 31 grudnia 2008 r. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji udzielił spółce pomocy publicznej w postaci rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za okres od maja 2002 r. do grudnia 2003 r. – płatność ostatniej raty przypadała na dzień [...]. W związku z tym, bieg terminu przedawnienia został zawieszony i upływał z dniem [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] zł, a decyzji tej nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdyż ówcześnie obowiązujące przepisy tego nie wymagały. W dniu [...] wystawione zostały tytuły wykonawcze, które wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego zostały doręczone spółce w dniu [...]. Na prowadzone postępowanie egzekucyjne wniesione zostały zarzuty, uznane przez organ pierwszej instancji za nieuzasadnione. Postanowienie tego organu zostało jednak uchylone przez Kolegium, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji umorzył postępowanie egzekucyjne. Następnie w dniu [...] ponownie wystawione zostały tytuły wykonawcze, które wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego doręczone zostały spółce w dniu [...], a nadto – w dniu [...] – skutecznie zastosowany został środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Na prowadzone postępowanie egzekucyjne spółka wniosła zarzuty, w części dotyczącej przedawnienia zobowiązania oraz terminu naliczania odsetek za zwłokę. Ostatecznie postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia tych zarzutów. Postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w sposób efektywny poprzez wyegzekwowanie w dniu [...] całej należności. Kolegium podniosło, że bieg terminu przedawnienia został w związku z tym przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym spółka została powiadomiona w dniu [...]. Termin ten zaczął biec na nowo od dnia [...] i upływał z dniem [...]. Kolegium wskazywało również, że niezależnie od toczącego się postępowania egzekucyjnego decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. Powyższa decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 892/11 (doręczonym wraz z aktami sprawy w dniu [...]) uchylił tę decyzję. Z tego względu w okresie od [...] do [...] bieg terminu przedawnienia zobowiązania uległ zawieszeniu i biegł dalej od dnia [...] oraz upływał z dniem [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2003 r. w kwocie wyższej niż wynikająca z pierwotnej decyzji. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] nr [...] decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Spółka nie zaskarżyła powyższego postanowienia. Natomiast zaległość podatkowa wynikająca z decyzji objęta została tytułem wykonawczym, o którym spółkę powiadomiono w dniu [...] wraz z pobraniem części należności. Jednocześnie dokonano wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości spółki. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] zł, a decyzji tej nie nadawano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż zobowiązanie określono na kwotę niższą niż wynikająca z decyzji z dnia [...]. Następnie decyzją z dnia [...], stanowiącą przedmiot skargi w niniejszej sprawie, Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W powyższym piśmie procesowym z dnia [...] Kolegium wskazało nadto, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FPS 8/13, zgodnie z którą uchylenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącej podnosił, że nie neguje okoliczności faktycznych, przedstawionych w piśmie Kolegium z dnia [...], jednakże – wskutek uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności i w oparciu o które zastosowano środki egzekucyjne, doszło do unicestwienia materialnoprawnych skutków zastosowania tych środków egzekucyjnych w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. W piśmie procesowym z dnia [...] Kolegium wniosło o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy o sygn. akt II FSK 1568/17, która jest zbliżona przedmiotowo do sprawy niniejszej. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia [...] oświadczył, że nie przychyla się do wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Podkreślić nadto należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że kwestią sporną pomiędzy stronami jest m.in. ocena wpływu skutków uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Tymczasem zauważyć trzeba, że w wyroku tut. Sądu z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 917/16 zapadło niejednomyślne rozstrzygnięcie w przedmiocie materialnoprawnych skutków uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Od powyższego wyroku wniesiono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 1568/17 zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia ww. skargi kasacyjnej z uwagi na przedstawienie składowi 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego – postanowieniem z dnia 20 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 24/16 – zagadnienia prawnego: "Czy uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201)?". Powyższe oznacza, że pod ocenę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego poddano ocenę wpływu na bieg terminów przedawnienia dokonanych czynności egzekucyjnych w oparciu o decyzję, którą następnie uchylono przy jednoczesnym pozostawaniu w obrocie prawnym postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności uchylonej decyzji. Wskazać zatem należy, że treść podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w kwestii dotyczącej wskazanego zagadnienia prawnego będzie miała istotne znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy. Stąd też celowym stało się zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. sprawie (tj. sygn. akt I FPS 5/17) oraz prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II FSK 1568/17. Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.