I SA/Gl 553/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...], nr [...], określającą skarżącej A S.A. w J. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu, w ramach prezentacji przebiegu postępowania, Kolegium podało, że powyższa decyzja Wójta została wydana w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy po tym, jak decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło poprzednią decyzję tego organu z dnia [...] nr [...]. Kolegium wskazało też, że postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wójt nadał wspomnianej decyzji z dnia [...] rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei w motywach rozstrzygnięcia zaakcentowało dopuszczalność merytorycznego załatwienia sprawy podatkowej z uwagi na przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Podkreślić nadto należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa – dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego – służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że kwestią wymagającą przesądzenia jest m. in. ocena skutków uchylenia decyzji organu I instancji na bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Tymczasem zauważyć należy, że w wyroku tut. Sądu z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 917/16 zapadło niejednomyślne rozstrzygnięcie w przedmiocie materialnoprawnych skutków uchylenia decyzji organu I instancji na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Od powyższego wyroku wniesiono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 1568/17 zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia ww. skargi kasacyjnej z uwagi na przedstawienie składowi 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego – postanowieniem z dnia 20 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 24/16 – zagadnienia prawnego: "Czy uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201)?". Powyższe oznacza, że pod ocenę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego poddano ocenę wpływu na bieg terminów przedawnienia dokonanych czynności egzekucyjnych w oparciu o decyzję, którą następnie uchylono przy jednoczesnym pozostawaniu w obrocie prawnym postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności uchylonej decyzji. Wskazać zatem należy, że treść podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w kwestii dotyczącej wskazanego zagadnienia prawnego będzie miała istotne znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy. Stąd też celowym stało się zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. sprawie (o sygn. akt I FPS 5/17) oraz prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II FSK 1568/17. Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej, Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.