I SA/Gl 556/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędziowie NSA Eugeniusz Christ, Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 143 § 1, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. od 1 do art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...], Nr [...] w sprawie stawek podatku od nieruchomości w 2003 r., Prezydent Miasta B. ustalił G. P. na rok 2003 podatek od nieruchomości położonej – B. [...] w wysokości [...] zł. G. P. wniósł od tej decyzji odwołanie, w którym podniósł, iż opodatkowane grunty stanowiły łąkę i kiedyś łącznie z zabudowaniami gospodarczymi stanowiły jedną całość należącą do rodziny podatnika. Wskazał, iż właściciele działki nigdy nie wnosili o odrolnienie gruntu. Ponadto, w 1971 działki te były użytkowane przez gminę, na której – według podatnika – spoczywał obowiązek świadczeń publicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie uwzględniło odwołania i decyzją z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B.. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż zgodnie z wpisem z ewidencji gruntów na dzień 1 stycznia 2003 r. współwłaścicielami działek gruntów o nr [...],[...],[...] oraz [...] o łącznej powierzchni [...] ha, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty budowlane oznaczone symbolem "B" byli K. K., G. P. i J. P.. Wskazano, iż z dniem 1 stycznia 2003 r. weszły w życie znowelizowane dnia 30 października 2002 r. przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 200, poz.1680), które dotyczyły zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wskazano następnie, że z ewidencji gruntów wynika, że przynajmniej od 2003 r. opodatkowane grunty są klasyfikowane symbolem "B", co w konsekwencji oznaczało obowiązek zastosowania stawek podatkowych obowiązujących na Mozy uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...], Nr [...] w sprawie stawek podatku od nieruchomości w 2003 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ ten wyjaśnił, iż zasadnicze znaczenie dla wymiaru spornego podatku miał przepis zawarty w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 110, poz. 1086 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zatem, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powyższy stan prawny w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazuje na wiążący w postępowaniu podatkowym charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji niedopuszczalność dokonywania odrębnych ustaleń w tym zakresie przez organy podatkowe. Odnosząc się natomiast do kwestii użytkowania działki przez Gminę B., organ II instancji wyjaśnił, iż właścicielom przysługują z tego tytułu roszczenia cywilnoprawne, których mogą domagać się przed sądem powszechnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G. P., posługując się w ogólnym zarysie argumentacją zawartą w odwołaniu, zakwestionował możliwość naliczania podatku za 2003 r. i to w sytuacji, gdy uchwała Rady Miejskiej w sprawie podatków od nieruchomości została uchylona. Wyjaśnił nadto, iż nigdy nie przekazywał organom podatkowych informacji, aby grunty wchodziły w skład gospodarstwa rolnego jego ojca. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. skarżący dodatkowo wyjaśnił, iż to gmina B. przejęła na siebie obowiązek dokonywania świadczeń publicznych (co potwierdzał odręcznie spisany protokół w 1971 r., podpisany przez jego ojca), a nadto zwrócił uwagę, iż nie przedstawiono mu żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, iż przedmiotowy grunt został odrolniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem tej decyzji ma ustalenie zakresu kompetencji organów podatkowych w odniesieniu do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którą stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – stanowi powierzchnia użytkowa budynków oraz powierzchnia gruntów. Ustawa ta nie przewiduje żadnej odrębnej procedury ustalania tych powierzchni. Równocześnie w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) ustawodawca wyraźnie określił, że "podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków" (art. 21). Powyższy stan prawny wskazuje w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości na wiążący charakter danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, a co za tym idzie – na niedopuszczalność dokonania własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych przez organy podatkowe. Z tego powodu żądanie strony skarżącej, aby w postępowaniu podatkowym wymiar podatku od nieruchomości organ dokonał w oparciu o własne, odrębne ustalenia, nie wynikające z ewidencji gruntów, jest całkowicie nieuzasadnione. Spełnienie tego żądania i przeprowadzenie postępowania w zakresie "odrolnienia gruntu" byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z prawem (zauważyć przy tym należy, że to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do ich zgodności ze stanem rzeczywistym). Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji oparte zostały danych z ewidencji gruntów, czemu strona skarżący nie przeczy. Zarzuciła ona bowiem organom podatkowym nie uwzględnienie przy wymiarze podatku okoliczności związanej z oddaniem przez jego ojca w 1971 r. w bezpłatne użytkowanie gruntów położonych w L. przy ul. [...]. Słusznie zatem twierdzą organy podatkowe, w kwestii użytkowania działek przez Gminę B., iż właścicielom (późniejszym spadkobiercom P. P.) przysługują z tego tytułu roszczenia cywilnoprawne, których mogą domagać się przed właściwym sądem powszechnym. Podobnie, za bezpodstawny uznać należy zarzut strony o uchyleniu uchwały Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...], gdyż na jej obowiązywanie w 2003 r. wskazał jednoznacznie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, a zgodność z oryginałem dołączonej do akt kopii potwierdził Naczelnik Wydziału Urzędu Podatków i Opłat Lokalnych Urzędu Miejskiego w B. w dniu 26 maja 2008r. Podkreślić zatem należy, iż kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów może odbywać się w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do wielkości i rodzaju gruntów. Do tego więc czasu dane z ewidencji muszą stanowić jedyną podstawę ustalenia wielkości powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, przy czym wskazać należy, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odnosi wysokości podatku do danych wynikających z "protokołów" czy innego rodzaju porozumień zawieranych przez właścicieli nieruchomości. W zakresie wymiaru podatku, zaskarżona decyzja również odpowiada prawu. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Natomiast rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że podatek ten nie mógł przekroczyć w 2003 r. od gruntów pozostałych – [...] zł od 1 m2 powierzchni. Tak więc zmiany wysokości stawek podatku od nieruchomości - ustalone Uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...], nie przekraczają wielkości wskazanych w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.c cytowanej ustawy. Dokonane w ten sposób przez organ podatkowy pierwszej instancji obliczenie zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości obciążającego dla G. P. (jako jednego ze współwłaścicieli omawianych gruntów) było prawidłowe. Nadto w rozpoznawanej sprawie, Kolegium Odwoławcze dokonało kontroli prawidłowości wyliczenia podatku i oparło się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Poczynione ustalenia nie były dowolne, lecz wynikały z dowodów zgromadzonych w sprawie. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu wydania decyzji za 2003 r. wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 (związane z doręczeniem decyzji, w której ustalone zostało to zobowiązanie) - nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednakże, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 2) Właśnie taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż podatnik (podobnie jak i inni współwłaściciele przedmiotowych gruntów) pomimo stwierdzenia nabycia spadku obejmującego te grunty, nie deklarowali obowiązków podatkowych przed grudniem 2007 r. Zatem, 5 – letni okres przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego za 2003 nie został przekroczony. Końcowo zauważyć należy, iż wbrew twierdzeniem skarżącego, w przedmiotowym postępowaniu wymiarowym organy podatkowy w jakikolwiek sposób nie zabierały stanowiska w przedmiocie gospodarstwa rolnego ojca podatnika. W rozpatrywanej sprawie niepodobna więc postawić zarzutu naruszenia prawa. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).