I SA/Gl 559/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Milena Olczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. w Dz.U. z 2001 roku, nr 79, poz. 856 z późniejszymi zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...], nr [...], którą organ ten ustalił J. O. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 rok w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wspomnianą wyżej decyzją organ pierwszej instancji ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości i podatku rolnego na 2007 rok w łącznej kwocie [...] złotych. Podatkiem od nieruchomości objęto 112 m² powierzchni gruntu określonego w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe oznaczone symbolem "Ba" i 1.223 m² powierzchni gruntu sklasyfikowanego w ewidencji jako drogi oznaczone symbolem "dr" oraz wykazano jako zwolnione z podatku rolnego 0.5793 ha gruntów rolnych sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty orne klasy V. Odwołując się od decyzji pierwszoinstancyjnej podatnik nie wniósł żadnych zarzutów, zażądał natomiast "jednoznacznej interpretacji kto jest właścicielem gruntów". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w uzasadnieniu decyzji odwoławczej w pierwszej kolejności wskazało, że podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. w Dz.U. z 2006 roku, nr 121, poz. 844 z późniejszymi zmianami) oraz uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz poboru tego podatku w drodze inkasa w 2007 roku. Natomiast podstawę prawną wymiaru podatku rolnego stanowi ustawa z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (t.j. w Dz.U. z 1993 roku, nr 94, poz. 431 z późniejszymi zmianami). W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż w aktualnym, stanie prawnym podstawowe znaczenie przy ustalaniu wymiaru podatków ma przepis zawarty w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 240, poz. 2027), który wskazuje, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wypis z rejestru gruntów jest zatem, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumentem urzędowym, sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Następnie organ odwoławczy, nawiązując do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, stwierdził, że podatnik – zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów – jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 0.7128 ha, z czego 0.5793 ha powierzchni tego gruntu sklasyfikowane zostało jako grunt rolny klasy V, 0.1223 ha sklasyfikowane zostało jako drogi ("dr"), a 0.0112 ha sklasyfikowane zostało jako tereny przemysłowe ("Ba"). W konkluzji uzasadnienia decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji (na podstawie danych wynikających z rejestru gruntów, informacji o nieruchomości złożonej przez podatnika oraz przy zastosowaniu obowiązujących na terenie gminy stawek) ustalił podatnikowi wymiar podatku na 2007 rok w prawidłowej wysokości. Decyzję tę J. O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się "jednoznacznej (a nie dowolnej) interpretacji zgodnej ze stanem faktycznym i prawnym posiadania własności gruntowej". Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia wskazać na regulację prawną zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j w. Dz.U. z 2006 roku, nr 121, poz. 844 z późniejszymi zmianami), która obowiązywała w chwili rozstrzygania sprawy przez organy podatkowe. Przynosi ona bowiem odpowiedź na pytanie, kogo obciąża obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Z treści tego przepisu wynika, że podatnikami tego podatku są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie : a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 ustawy). Zgodnie przy tym z treścią art. 6 ust. 1 tej ustawy, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Podatek od nieruchomości od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (art. 6 ust. 7 ustawy). Brzmienie przywołanej regulacji prawnej nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że decydujące znaczenie dla bytu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma fakt istnienia po stronie oznaczonego podmiotu jednego z tytułów prawnych do nieruchomości, wskazanych w art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (Dz.U. z 1993 roku nr 94, poz. 431 z późniejszymi zmianami) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Jak trafnie wykazały organy podatkowe miarodajnymi dla wymiaru należności podatkowych są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 240, poz. 2027 z późniejszymi zmianami) podstawą wymiaru podatków – a więc podatku od nieruchomości i podatku rolnego – powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wypis z rejestru gruntów jest zatem, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumentem urzędowym, sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Odnosząc powołane wyżej przepisy do okoliczności niniejszej sprawy wskazać zatem należy, iż z informacji z rejestru gruntów z dnia 12 marca 2007 roku, która to informacja znajduje się w aktach sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 0.7128 ha, z czego 0.5793 ha powierzchni tego gruntu sklasyfikowane zostało jako grunt rolny klasy V, 0.1223 ha sklasyfikowane zostało jako drogi ("dr"), a 0.0112 ha sklasyfikowane zostało jako tereny przemysłowe ("Ba"). Organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności danej nieruchomości jak również co do jej powierzchni, rodzaju czy klasy użytków rolnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 1993 roku, sygn. akt III SA 747/93 oraz z dnia 14 marca 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1562/98). Kwestionowanie danych dotyczących prawa własności, powierzchni bądź klasy gruntów, może odbywać się tylko i wyłącznie w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń, co do prawa własności, powierzchni gruntu czy też jego klasy. Należy również zauważyć, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że opodatkowaniu podlega posiadanie nieruchomości bez względu na to, czy nieruchomość ta przynosi dochody, czy też na nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1994 roku, sygn. akt SA/Gd 1200/93 oraz z dnia 25 stycznia 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1122/98). Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów, dokonało kontroli prawidłowości wyliczenia podatku (łączne zobowiązanie podatkowe) na 2007 rok (podatkiem od nieruchomości objęto 112 m² powierzchni gruntu określonego w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe oznaczone symbolem "Ba" i 1.223 m² powierzchni gruntu sklasyfikowanego w ewidencji jako drogi oznaczone symbolem "dr" oraz wykazano jako zwolnione z podatku rolnego 0.5793 ha gruntów rolnych sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty orne klasy V). Zatem poczynione przez organ odwoławczy ustalenia nie były dowolne, a opierały się wyłącznie na zgromadzonych w sprawie dowodach. Skoro więc nie ma podstaw do kwestionowania ustalenia organów podatkowych co do tego, że skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, a także ustaleń co do wielkości powierzchni podlegającej opodatkowaniu oraz zastosowanej stawki opodatkowania, to skarga nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił zatem argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.