I SA/Gl 574/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędzia WSA Beata Machcińska, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych oddala skargę. 1. Prezydent Miasta B. (dalej: skarżący lub wierzyciel) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych. 2. Stan sprawy. 2.1. W oparciu o tytuły wykonawcze wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. (dalej: organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego, w toku którego dokonał czynności egzekucyjnych w postaci doręczenia odpisu tytułu wykonawczego wraz z zajęciem wynagrodzenia za pracę oraz zajęcia rachunku bankowego w A S.A. Za te czynności egzekucyjne naliczył opłaty, stanowiące zgodnie z definicją art. 64 c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, ze zm. - u.p.e.a.), koszty egzekucyjne według stawek określonych w art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. Następnie organ egzekucyjny umorzył je postanowieniem z [...] r. wydanym na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Pismem z 3 sierpnia 2020 r. doręczonym [...]r. organ egzekucyjny zawiadomił wierzyciela o wysokości naliczonych kosztów postępowania egzekucyjnego, określając je na kwotę [...] zł. W tym samym dniu doręczono jedną przesyłką także drugie zawiadomienie z [...]r., w którym zawiadomiono wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wierzyciel pismem z 21 września 2020 r. zwrócił się wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, powołując się jedynie na zawiadomienie z [...]r. Zgodnie więc z wnioskiem organ egzekucyjny wydał postanowienie z [...] r. o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powstałym w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w kwocie łącznej [...] zł. Pismem z 28 września 2020 r. (wpływ do Urzędu Skarbowego w T. w dniu 6 listopada 2020 r.) powołując się na zawiadomienie o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego z [...]r. wierzyciel, zwrócił się o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. 2.2. Organ egzekucyjny postanowieniem z [...]r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w oparciu o wcześniejsze zawiadomienie w sprawie kosztów egzekucyjnych z dnia [...]r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że kwestię wydania postanowienia w sprawie kosztów postępowania egzekucyjnego reguluje art. 64 c § 7 u.p.e.a., a z jego treści wynika, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie wierzyciela zgłoszone w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów, o którym mowa w art. 64 c § 6a u.p.e.a. Poinformowano, że zawiadomienie z [...]r. zostało doręczone [...] r., zatem ten 14 dniowy termin do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych upłynął z dniem [...]r., a wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów został nadany przez wierzyciela listem poleconym w dniu [...]r., czyli po upływie ustawowego już terminu do jego złożenia. Zastosowano zatem art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. – k.p.a.), zgodnie z którym w sytuacji gdy z uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. 2.3. Postanowienie powyższe zostało zaskarżone w drodze zażalenia. Wskazano w nim, że zawiadomienie wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych z dnia [...]r. (data wpływu 15 września 2020 r. ) na kwotę [...] zł, adresowane było na Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w B., natomiast zawiadomienie wierzyciela o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego z [...]r. (data wpływu 15 września 2020 r.) na kwotę [...] zł, adresowane było na Prezydenta Miasta B. Mimo, że wszystkie tytuły wykonawcze wystawione były przez wierzyciela - Prezydenta Miasta B., organ egzekucyjny prowadził dwa równoległe postępowania egzekucyjne. Dodano, że w dniu 21 września 2020 r. na podstawie art. 64 § 7 u.p.e.a. wystąpiono omyłkowo z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych tylko w sprawie obciążenia kosztami w kwocie [...]zł, a nie wystąpiono w ustawowym terminie z wnioskiem, o wydanie postanowienia w sprawie obciążenia go kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...] zł. W dniu [...]r. wierzyciel sprostował tę pomyłkę i wystąpił do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie obciążenia kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...] zł. 2.4 Po rozpoznaniu zażalenia organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec M.O. w oparciu o tytuły wykonawcze: - [...] z dnia [...]r. obejmujący zaległości z tytułu ustalone] odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w okresie od kwietnia do grudnia 2014 r. w kwocie [...] zł. - [...] z dnia [...]r. obejmujący zaległości z tytułu ustalonej odpłatności za pobyt dziecka w Placówce Opiekuńczo -Wychowawczej w okresie od stycznia do października 2015 r. w kwocie [...] zł. - [...] z dnia [...]r. obejmujący zaległości z tytułu ustalonej odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w okresie od grudnia 2011r. do września 2015 r. w kwocie [...] zł. - [...] z dnia [...]r. obejmujący zaległości z tytułu ustalonej odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w okresie od grudnia 2011 r. do września 2015 r. w kwocie [...] zł - [...] z dnia [...]r. obejmujący zaległości z tytułu ustalonej odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w okresie od kwietnia 2013 r. do marca 2014 r. w kwocie [...] zł, dokonał czynności egzekucyjnych w postaci doręczenia odpisów tytułów wykonawczych oraz zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz rachunku bankowego zobowiązanego, za które należne są koszty egzekucyjne. W myśl założeń art. 64 c § 1 u.p.e.a. koszty obciążają zobowiązanego, jednakże ustawodawca przewidział odstępstwo od tej zasady przyjmując w § 4 tego artykułu, że w sytuacji niemożności ściągnięcia ich od zobowiązanego, organ egzekucyjny kosztami egzekucyjnymi obciąża wierzyciela. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w omawianej sprawie, bowiem postanowieniem z [...] r. wydanym na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., nie podważonym przez wierzyciela, organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M.O., wskutek jego bezskuteczności, a po umorzeniu postępowania egzekucyjnego niemożliwym było już dochodzenie kosztów egzekucyjnych od tego zobowiązanego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazano, że zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a. żądnie wierzyciela o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości tych kosztów. Doręczenie zarówno zawiadomienia z [...]r. jak i zawiadomienia z [...]r. miało miejsce w dniu [...]r. na adres Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. Zawiadomienie z [...]r. zostało prawidłowo skierowane do wierzyciela - Prezydenta Miasta B. i wysłane na adres reprezentującego go Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. W przypadku więc ww. zawiadomienia, doręczonego [...]r. termin ten upływał z dniem [...]r. Podkreślono, że żądanie wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych jest uprawnieniem wierzyciela, z którego nie musi korzystać, zatem sugerowanie, że w dniu [...]r. sprostowano omyłkę dokonując złożenia żądania, datowanego na [...]r., wydania postanowienia po prawie dwumiesięcznej zwłoce jest bezpodstawne. W takim więc stanie faktycznym organ egzekucyjny zobligowany był zastosować się do art. 61a § 1 k.p.a., mającego zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym z odesłania art. 18 u.p.e.a., uprawniającego organ administracji publicznej do odmowy wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte (w przedmiotowej sprawie złożenie wniosku po ustawowym terminie). Na koniec podano, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. wystąpił wprawdzie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, zawartym w zażaleniu z 4 grudnia 2020 r., jednak organ może przywrócić jedynie tzw. terminy proceduralne, czyli m.in. dotyczące wniesienia środków odwoławczych bądź uzupełnienia braków wniesionego podania. Nie jest dopuszczalne natomiast przywrócenie tzw. terminów materialnych. Termin materialny to termin, który ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację praw podmiotowych, a jego skuteczny upływ powoduje wygaśnięcie określonego prawa podmiotowego lub niemożliwość jego realizacji. 3.1. Powyższe postanowienie organu drugiej instancji zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono mu naruszenie: - art. 8 § 1-2 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady równego traktowania wszystkich uczestników postępowania i budowania ich zaufania do organów władzy publicznej, a także poprzez odstąpienie od dotychczasowej praktyki rozstrzygania spraw, polegające na: a) prowadzeniu dwóch równoległych postępowań egzekucyjnych pomimo zachodzącej w obu postępowaniach tożsamości podmiotowej (ten sam wierzyciel i dłużnik) i przedmiotowej (wszystkie tytuły wykonawcze obejmowały należności związane z odpłatnością za pobyt dziecka dłużnika w instytucjonalnej pieczy zastępczej) przy jednoczesnym braku poinformowania o tym skarżącego w sposób nie budzący wątpliwości,  b) doręczeniu skarżącemu jedną przesyłką poleconą korespondencji w dwóch różnych sprawach egzekucyjnych, co uzasadniało przekonanie skarżącego, że organ prowadził jedną sprawę egzekucyjną, c) błędnym zaadresowaniu zawiadomienia z [...]r. na kwotę [...] zł na Prezydenta Miasta B., zamiast na skarżącego, co wymagało podjęcia przez skarżącego czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, co łącznie przyczyniło się do błędnego, ale usprawiedliwionego okolicznościami przekonania skarżącego, że prowadzona była jedna sprawa egzekucyjna i złożenie jednego wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych dotyczyć będzie całości rozstrzygnięcia, - art. 7 i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez nierespektowanie zasady celowości postępowania i zasady praworządności i bezzasadne prowadzenie dwóch odrębnych postępowań egzekucyjnych w sprawach wymagających połączenia, co przyczyniło się do bezprawnego obciążenia skarżącego "dwukrotnie" tymi samymi kosztami umorzonych egzekucji, w których wykonywane były jednakowe czynności egzekucyjne; - tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy w całości postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien był uchylić w całości to postanowienie i orzec o przywróceniu skarżącemu terminu do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz przywrócenie skarżącemu terminu do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że nie było uzasadnionych podstaw do odrębnego prowadzenia postępowań egzekucyjnych w sprawach, w których zachodziła tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. Stanowiło to zerwanie z przyjętą dotychczas praktyką łącznego rozpoznawania tożsamych spraw. Organ w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnia, z jakich przyczyn odstąpił od powszechnie stosowanej praktyki. Nie sposób uznać za celowe i zgodne z prawem rozdzielanie spraw egzekucyjnych i dublowanie tych samych czynności egzekucyjnych, a następnie obciążanie ich kosztami wierzyciela (skarżącego). Takie działanie organu doprowadziło do "dwukrotnego" obciążenia skarżącego tymi samymi kosztami egzekucyjnymi. Nadmieniono przy tym, że naliczone koszty egzekucyjne w niniejszej sprawie w łącznej wysokości [...] zł są bardzo wysokie, co w kontekście całkowitej bezskuteczności egzekucji poddaje w ogóle w wątpliwość zasadność ich naliczania. Zdaniem skarżącego organ odstąpił również w niniejszej sprawie od przyjętej powszechnie praktyki doręczania stronie korespondencji dot. jednej sprawy - jednym listem poleconym. Otóż w dniu [...]r. organ egzekucyjny doręczył skarżącemu jedną przesyłką poleconą zawiadomienia o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w dwóch różnych sprawach. Co ważne, na tym etapie skarżący nie miał jeszcze wiedzy o tym, że organ prowadził dwie odrębne egzekucje. Skarżący miał uzasadnione prawo oczekiwać, że złożenie jednego wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych dotyczyć będzie całości rozstrzygnięcia. Faktycznie pismem z 21 września 2020 r. skarżący zwrócił się do organu o wydanie takiego postanowienia. Przekonanie skarżącego co do konieczności złożenia tylko jednego wniosku było jeszcze wzmocnione tym, że zawiadomienie organu egzekucyjnego z [...]r. jako wierzyciela wskazywało nie Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w B., lecz Prezydenta Miasta B. Skarżący otrzymując pismo adresowane na inny podmiot, niezwłocznie podjął czynności wyjaśniające w tej sprawie, co niestety finalnie przyczyniło się do uchybienia terminowi do złożenia wniosku. Na koniec podano, że skarżący wnosi o przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, gdyż postanowienie to narusza prawo. Wniosek swój skarżący uzasadnia brakiem winy w uchybieniu terminu, ale również tym, że Prezydent Miasta B. przy pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie realizuje szeroki wachlarz zadań z zakresu pomocy społecznej. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. 4. Skarga jest bezzasadna. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, nie stwierdził aby postanowienie to, a także poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., naruszało prawo w sposób mający wpływ (w tym istotny) na wynik rozstrzygnięcia. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie nie jest całokształt sytuacji związanej z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym czyli np. kwestia prowadzenia odrębnych postepowań egzekucyjnych w sytuacji gdy zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, lecz jedynie postanowienie organu drugiej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie postanowienia dotyczącego kosztów egzekucyjnych. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w zakresie kosztów egzekucyjnych. 5. Przechodząc do meritum wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 61 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei art. 61a § 1 k.p.a. wskazuje, że gdy żądanie o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. "Inne uzasadnione przyczyny" wspomniane w art. 61a k.p.a. nie zostały skonkretyzowane przez ustawodawcę, jednakże w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż są to sytuacje, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Zaznaczyć przy tym trzeba, że wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 999/14, wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w CBOSA). W kontrolowanej sprawie organy odmówiły wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania postanowienia w zakresie kosztów egzekucyjnych wskazując, że doszło do uchybienia terminu, o którym mowa w art. 64c § 7 u.p.e.a. Zgodnie z ww. przepisem w brzmieniu obowiązujący w dacie orzekania przez organy, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w art. 64c § 6a u.p.e.a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Z powyższych przepisów wynika, iż z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, wierzyciel może wystąpić w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. W kontrolowanej sprawie organy zasadnie ustaliły, że 14- to dniowy termin na złożenie przez wierzyciela wniosku o wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w 64c § 7 u.p.e.a. upłynął z dniem [...]r., albowiem doręczenie zarówno w zawiadomienia z [...]r., jak i zawiadomienia z [...]r. miało miejsce w dniu [...]r. na adres Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. Mimo albowiem faktu, że wierzycielem w niniejszej sprawie jest Prezydent Miasta B. z siedzibą w B. przy ul. [...], to jak wynika z akt sprawy, cała korespondencja w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym kierowana była na adres Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. przy ulicy [...]. Dyrektor wskazanego Ośrodka występuje, albowiem w imieniu wierzyciela. Także w tytułach wykonawczych w rubryce "F" jako wierzyciela oznaczono Prezydenta Miasta B., z kolei jako podmiot, któremu należy przekazywać wyegzekwowaną należność pieniężną oznaczono Miejski Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. przy ulicy [...]. W myśl pkt 13 art. 1a u.p.e.a., przez wierzyciela rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Jeśli obowiązki wynikają z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa, wierzycielami są organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowane w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku lub powołane do czuwania nad wykonaniem obowiązku. W przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności, wierzycielem jest podmiot, na rzecz którego zostało wydane orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku (p. Komentarz do art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji C. Kulesza LEX 2010 pkt 3.1). Uzupełnienie zdefiniowanej w art. 1a pkt 13 u.p.e.a. instytucji ustawowej wierzyciela administracyjnego postępowania egzekucyjnego zawiera przepis art. 5 tej ustawy. W doktrynie dominuje niemal powszechne przekonanie, że pojęcie to (podmiotu uprawnionego do żądania wykonania obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej) należy traktować jako pojęcie prawa procesowego. Dostrzega się jednak sytuacje, w których - na zasadzie wyjątku - rolę wierzyciela spełniać będzie podmiot prawa, na rzecz którego egzekwowany obowiązek będzie realizowany (co do zasady wierzyciel administracyjny występuje jedynie w imieniu takiego podmiotu, którym jest przeważnie państwo lub inny podmiot sprawujący w nim władzę publiczną). Zatem w zawiadomieniu z [...]r. organ egzekucyjny prawidłowo oznaczył wierzyciela tj. Prezydenta Miasta B. i zawiadomienie to skierował na adres Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., albowiem w imieniu wierzyciela występował Dyrektor tego Ośrodka. Z kolei w zawiadomieniu z [...]r., od otrzymania którego w przewidzianym terminie złożono wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, błędnie oznaczono wierzyciela tj. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w B., zamiast Prezydenta Miasta B. Jednakże powyższe pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie znaczenie ma albowiem doręczenie zawiadomienia z [...]r., od otrzymania którego uchybiono terminowi do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Wierzyciel, pismem z 21 września 2020 r. zwrócił się wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, powołując się jedynie na zawiadomienie z [...]r. Zgodnie więc z wnioskiem organ egzekucyjny wydał postanowienie z [...]r. o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w kwocie łącznej [...] zł. Z kolei pismem z 28 września 2020 r. (data nadania 4 listopad 2020 r.) powołując się na zawiadomienie o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego z [...]r., wierzyciel zwrócił się o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. Uczynił to jednakże już po terminie przewidzianym na dokonanie tejże czynności. Zatem słusznie Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., postanowieniem z [...] r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Skoro bowiem skarżący z żądaniem wydania postanowienia o kosztach egzekucyjnych wystąpił z uchybieniem terminu, o którym mowa w 64c § 7 u.p.e.a., to brak było podstaw do uruchomienia przez organ egzekucyjny, postępowania przewidzianego w tym przepisie i wydania postanowienia w zakresie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym. 6. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze skarżącym co do tego, że organy naruszyły zasady postępowania wyrażone w art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., gdyż organ nie zaniechał żadnej czynności procesowej zmierzającej do zebrania pełnego materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy istotnego dla jej rozstrzygnięcia. Organ zastosował właściwe i obowiązujące przepisy prawne, jak również przeprowadził prawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, dając w ten sposób wyraz zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, co bez wątpienia miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. 7. W świetle przedstawionych ustaleń i rozważań, Sąd uznał, że zarzuty skargi są nieusprawiedliwione i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 2325, ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.