I SA/Gl 575/18

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. G., G. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżących od wpisu od skargi w części przekraczającej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżący, będący małżeństwem, reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczyli, że nie pozostają z nikim innym w gospodarstwie domowym i utrzymują się z wynagrodzeń za pracę w łącznej wysokości 3034,50 zł. Wyliczyli też swoje zobowiązania i stałe wydatki, uwzględniając m.in. ratę kredytu w wysokości 382,42 zł. Według wniosków skarżący jest współwłaścicielem domu i samochodu ciężarowego, a skarżąca współwłaścicielem mieszkania. Na wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku nadesłano w szczególności: dokumentację dotyczącą wynagrodzeń (w maju 2018 r. wynagrodzenie skarżącej wyniosło 797,50 zł, zaś wynagrodzenie skarżącego 2.243,80 zł), kserokopie deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów spółki cywilnej, której skarżący jest wspólnikiem, niewykazujący obrotów i przychodów, wyciąg z rachunku bankowego oraz dokumenty obrazujące koszty utrzymania gospodarstwa domowego. Skarżący byli już zwalniani od wpisów od skarg w części przekraczającej kwotę 200 zł postanowieniami z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1192/17 i z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 116/18. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli wedle jej art. 245 § 3 obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do tego, by sytuację skarżących z punktu widzenia powyższej przesłanki przyznania prawa pomocy oceniać odmiennie niż uczyniono to w powołanych prawomocnych postanowieniach wydanych stosunkowo niedawno w ich innych sprawach. Postanowienia te podjęto przecież w takim samym stanie faktycznym jak ten wynikający ze wspomnianego materiału; co więcej porównanie wniosków rozpoznawanych z wnioskami złożonymi w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 116/18 dowodzi wręcz pewnej poprawy ich położenia (w tamtych wnioskach wyliczyli oni swój dochód łącznie na 2780 zł, obecnie zaś na 3034,50 zł). Ponownie przyjąć zatem należy, że dochody skarżących pozwalają na wygospodarowanie kwoty, o której mowa w sentencji, mimo ponoszonych wydatków, w tym związanych ze spłatą kredytów i zaległości podatkowych. Podtrzymać wypada też spostrzeżenie, że nie wykorzystują oni wszystkich swoich możliwości zarobkowych, czego nie można tracić z pola widzenia podczas rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W świetle ustaleń poczynionych w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1192/17 skarżący w rzeczywistości zaprzestał wykonywania działalności w formie spółki cywilnej, przekazując nieodpłatnie wykorzystywane przez siebie środki trwałe spółce kapitałowej o takiej samej nazwie, w której po pierwsze on sam nieodpłatnie pełni funkcję prokurenta samoistnego i po drugie skarżąca jest zatrudniona za wynagrodzeniem, jakie ze względu na swoją wysokość nie podlega zajęciu. Nadal uzasadnione jest również rodzajowe ograniczenie zwolnienia do tej opłaty sądowej, którą skarżący są zobowiązani uiścić obecnie. Skarżący prowadzi wszak wciąż działalność gospodarczą wznowioną z początkiem roku, mimo że miał ją zawiesić bezpośrednio po wznowieniu, ma też możliwości zarobkowe, które może wykorzystać. Nie można więc wykluczyć, że położenie stron może się poprawić w takim stopniu, iż na dalszym etapie postępowania będzie możliwe poniesienie ewentualnych kolejnych opłaty bez uszczerbku utrzymania koniecznego. W związku z podniesionymi wyżej wątpliwościami – tak jak w poprzednich postanowieniach – przytoczenia wymaga wszelako również regulacja art. 249 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mianowicie według niej przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.