I SA/Gl 58/04

Dnia 22 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia : odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. odmówił, po uprzednim wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] roku w przedmiocie określenia “A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w C.– jako płatnikowi – wysokości nieodprowadzonego zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od czerwca do grudnia 1992 roku od wypłaconych wynagrodzeń pracowniczych oraz od należności z tytułu umów zlecenia za okres od stycznia do grudnia 1992 roku. Odwołanie od tej decyzji wniosła zarówno Spółka “A", jak również M. F. – jako osoba fizyczna. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), umorzył postępowanie odwoławcze, uznając iż odwołujący się jako osoba fizyczna nie jest legitymowany do skarżenia powołanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji. Decyzję organu odwoławczego M. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ pierwszej instancji “wydając postanowienie odmawiające skarżącemu udziału w postępowaniu podatkowym na prawach inkasenta i osoby trzeciej, wykluczył możliwość posługiwania się dowodami z postępowań prokuratorskich i sądowych". Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, “iż istota skargi sprowadza się do żądania dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu, a więc jest tożsama z żądaniem postawionym przez skarżącego w odwołaniu od pierwszoinstancyjnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] roku. W żadnej kwestii w skardze nie odniesiono się natomiast do stanowiska zajętego zaskarżoną decyzją, w uzasadnieniu której wyjaśnione zostały motywy, którymi kierowano się rozstrzygając o umorzeniu postępowania odwoławczego". Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał M. F. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 złotych w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Wezwanie to, zawierające pouczenie, że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 lutego 2004 roku, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, załączonego do akt sprawy. Pomimo wezwania strona skarżąca do chwili obecnej wpisu sądowego nie uiściła. Pismem z dnia 1 marca 2004 roku skarżący, powołując się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przepis art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) stanowi, iż od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 220 § 3 tej ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Z powołanej regulacji wynika zatem, że odrzuceniu podlega skarga, która nie została opłacona w wyznaczonym przez Sąd terminie. Z kolei rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Natomiast wówczas, gdy jest ona dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (np. tak jak w rozpatrywanej sprawie – nieuiszczenie wpisu przez skarżącego), Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi. Kierując się wymienionymi okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.