I SA/Gl 581/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.W. na decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r. postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], wystawioną dla S.W., Drugi Urząd Skarbowy w C. stwierdził nadpłatę w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych osób fizycznych za 1994 r. w kwocie [...] zł i orzekł o przedawnieniu roszczenia o zwrot tej nadpłaty. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł ojciec podatnika, będący jego pełnomocnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Wymaga bowiem wyjaśnienia, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Rozpatrywana skarga została wniesiona na decyzję, od której służyło odwołanie. Biorąc bowiem pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu wydania tej decyzji, należy odnotować, że stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; obecnie: t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służyło stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie natomiast z art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. Nr 106, poz. 489 ze zm.; aktualnie: t. j. - Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.) urząd skarbowy był wówczas organem podatkowym pierwszej instancji w zakresie ustalania lub określania i poboru m. in. podatków. W niniejszej sprawie, jak z tego wynika, Drugi Urząd Skarbowy w C. prowadził postępowanie w pierwszej instancji i od wydanej przez niego decyzji służyło odwołanie do Izby Skarbowej w K., która w tamtym okresie była organem odwoławczym (art. 13 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). W konsekwencji wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję, którą wydał urząd skarbowy, narusza wyżej powołany art. 52 §§ 1 i 2 p.p.s.a. i dlatego skargę tę należało odrzucić. Ponieważ opisane uchybienie nie zostało wskazane przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.