I SA/Gl 582/15

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W pierwszej kolejności podkreślił, że egzekwowana należność jest od niego dochodzona bezprawnie, oraz że nie stać go na zatrudnienie radcy prawnego, który mógłby go reprezentować w postępowaniu. Oświadczył, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1806,37 zł, jest osobą samotną i niepełnosprawną, a jego majątek ogranicza się do mieszkania i kwoty 9000 zł, zgromadzonej na lokacie bankowej z przeznaczeniem na pochówek. Przedstawił kopię orzeczenia o niepełnosprawności, którym zaliczono go do lekkiego stopnia niepełnosprawności, uznając za osobę o obniżonej zdolności do wykonywania pracy. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tego punktu widzenia bez znaczenia pozostają więc te okoliczności, które mogłyby przemawiać na rzecz uwzględniania skargi, np. podnoszona przez skarżącego bezprawność podjętych wobec niego działań organu – te kwestie może rozważać jedynie Sąd w wyroku kończącym postępowanie W ocenie rozpoznającego wniosek w niniejszej sprawie powyższa przesłanka przyznania prawa pomocy nie została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie samego wniosku, bez potrzeby wzywania o dodatkowe materiały źródłowe. W świetle oświadczenia skarżącego, którego wiarygodność nie budzi wątpliwości domagających się wyjaśnienia, uzyskuje on bowiem stały dochód, pozwalający mu pokryć wszystkie wydatki zaliczające się do kosztów utrzymania koniecznego. Wnioskodawca nie podnosił wszak, że ma jakieś zaległości czy w ogóle trudności w tej materii, przyznał natomiast, iż zdołał zgromadzić oszczędności na lokacie bankowej w kwocie znacznie przewyższającej koszty sądowe w sprawie. Koszty te są zresztą niewielkie, najmniejsze spośród znanych procedurze sądowoadministracyjnej. Wpis od skargi nieznacznie przekracza 1 % tych oszczędności, co oznacza, że nawet, gdyby został opłacony z tych środków, a nie z dochodów bieżących, to nie mogłoby to nastąpić bez odczuwalnego uszczerbku dla celu, dla którego skarżący te środki zgromadził. Nie można również tracić z pola widzenia, że udział profesjonalnego pełnomocnika na razie nie jest w sprawie jeszcze konieczny. Zgodnie bowiem z art. 175 § 3 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 194 § 4 P.p.s.a. – staje się on niezbędny dopiero w przypadku sporządzenia skargi kasacyjnej lub zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Ponadto w myśl art. 6 P.p.s.a. Sąd powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, a według art. 134 § 1 P.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Podkreślić również trzeba, że odmowa przyznania prawa pomocy nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia kolejnego wniosku w tym przedmiocie na dalszym etapie postępowania. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.