I SA/Gl 588/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na "decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.: [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r." Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał Z. B. do uiszczenia kwoty 500,00 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. Sąd wezwał jednocześnie skarżącego do usunięcia braków skargi przez nadesłanie jej odpisu wraz z załącznikami celem doręczenia go uczestnikowi postępowania sądowego – U. B. oraz do sprecyzowania, czy skarżący skarży tylko decyzję organu I instancji tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...], czy też decyzję organu II instancji tj. Dyrektora Izby Skarbowej w K. O/Z w C. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W wezwaniu zawarto pouczenie, w myśl którego nie usunięcie braków skargi lub nie uiszczenie wpisu sądowego od skargi w terminie do siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzucenie skargi. Z potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie sądu – przesłane na wskazany w skardze adres – doręczono dorosłemu domownikowi w dniu 20 kwietnia 2005 r., co po myśli art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. oznacza doręczenie skuteczne. Do dnia dzisiejszego nie uczyniono zadość powyższemu wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Należało w tym miejscu odnotować, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Od decyzji tej przysługiwało skarżącemu odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Analiza materiału zebranego w aktach administracyjnych sprawy skutkuje stwierdzeniem, że skarżący wykorzystał przysługujący mu środek odwoławczy, w wyniku czego – decyzją z dnia [...] r. nr [...] – utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzję organu odwoławczego skutecznie doręczono skarżącemu. Osnowa skargi Z. B. nie pozostawia z kolei wątpliwości co do tego, że przedmiotem zaskarżenia jest w niej decyzja organu skarbowego pierwszej instancji, nie zaś decyzja organu odwoławczego z dnia [...] r., a wezwanie sądu do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia pozostało bezskuteczne do dnia dzisiejszego. Reasumując, decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nie może zostać wzruszona poprzez skargę do sądu administracyjnego, co skutkuje uznanie tejże skargi za niedopuszczalną. Z tych względów skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od przyjętego wyżej stanowiska należało odnotować, że skarżący nie usunął w tej sprawie pozostałego braku skargi ani nie uiścił wymaganego wpisu sądowego od skargi. Z tych względów nawet gdyby przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest w tej sprawie decyzja organu odwoławczego to skarga podlegałaby odrzuceniu. Przepis art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. przewiduje bowiem, że skarga, od której pomimo wezwania nie został w siedmiodniowym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie z kolei do treści art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. W ramach niniejszej sprawy U. B. jest uczestnikiem postępowania na prawach strony, jako że jest osobą, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi i wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego (art. 33 § 1 p.p.s.a.). Również w przypadku nie nadesłania odpisu skargi skarga podlegałaby odrzuceniu w trybie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.