I SA/Gl 596/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za luty 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą A Sp. z o.o. w D.(zwana dalej: "spółką" lub "stroną skarżącą") kwotę opłaty paliwowej za luty 2009 r. w wysokości [...] zł. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2014 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi, złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie pouczono skarżącą, że braki te należy usunąć w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona z dnia 4 czerwca 2014 r., skierowana do strony skarżącej i zawierająca m.in. powyższe wezwanie, została dwukrotnie awizowana, tj. po raz pierwszy w dniu 9 czerwca 2014 r. i po raz drugi w dniu 17 czerwca 2014 r., a następnie w dniu 25 czerwca 2014 r. dokonano jej zwrotu do tutejszego Sądu z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie" (vide pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 12 sierpnia 2014 r.). Braki formalne skargi do chwili obecnej nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 przywołanej ustawy każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarga, która nie zawiera podpisu skarżącego, dotknięta jest brakiem formalnym, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ponadto, w myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, publ. LEX nr 516658). Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91). Zgodnie natomiast z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). Jak wynika natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została awizowana po raz pierwszy w dniu 9 czerwca 2014 r., a następnie po raz drugi w dniu 17 czerwca 2014 r., to doręczenie – zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 p.p.s.a. – nastąpiło z dniem 23 czerwca 2014 r., a co za tym idzie, siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 30 czerwca 2014 r. Skoro zatem braki formalne skargi wskazane przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia nie zostały usunięte w terminie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.