I SA/Gl 600/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Ż. i D. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...], określającą D. i L. Ż. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta została doręczona podatnikom w dniu [...] r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru. W dniu [...] r. (data nadania) na powyższą decyzję wniesiono skargę, która została podpisana przez D. Ż., zaś w jej nagłówku wymienieni zostali oboje małżonkowie. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż została ona wniesiona po upływnie określonego ustawowo terminu do jej wniesienia. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego z dnia 19 lipca 2007 r. wezwano skarżącą L. Ż. do usunięcia braku formalnego skargi przez podpisanie skargi lub udzielenie pełnomocnictwa procesowego D. Ż. do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została dwukrotnie awizowana, a następnie w dniu [...] r. odesłana do Sądu z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Wezwanie nie zostało wykonane do chwili obecnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl z kolei art. 83 § 2 ppsa, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż koniec terminu przypadł na dzień ustawowo wolny od pracy, tj. w niedzielę [...] r., a zatem za ostatni dzień terminu uznać należy najbliższy dzień powszedni, czyli poniedziałek [...] r. Skarga natomiast została wniesiona w dniu [...] r., a więc po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji. Ponadto należy także zauważyć, że w stosunku do skarżącej L. Ż. skarga dotknięta była brakiem formalnym w postaci braku podpisu. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 ppsa wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 ppsa. W myśl więc art. 46 § 1 pkt 4 każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Dlatego też wezwano skarżącą, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przyjąć jednak trzeba, że termin na wykonanie tego wezwania upłynął bezskutecznie. Stosownie bowiem do art. 73 ppsa w razie niemożności doręczenia pisma składa się je na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania lub w miejscu wskazanym przez niego jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe – w takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Odnotowania przy tym wymaga, iż przepis ów wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 268) został uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma. W konsekwencji termin siedmiodniowy, po upływie którego doręczenie uważa się za dokonane, należy liczyć – w myśl § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.) stosowanego na podstawie odesłania zawartego w art. 65 § 2 ppsa – dopiero od daty wspomnianego ponowienia zawiadomienia, tj. powtórnego awizowania przesyłki. Skoro zatem przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków skargi awizowano po raz drugi w dniu [...] r., to trzeba przyjąć, że wezwanie to doręczono z dniem [...] r., a co za tym idzie że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął bezskutecznie z dniem [...] r. Niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braku skargi obliguje zaś sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Reasumując – skarga została wniesiona po terminie, a ponadto w stosunku do skarżącej dotknięta jest dodatkowo brakiem formalnym – taką skargę należało więc odrzucić. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji.