I SA/Gl 602/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ nadzoru) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ egzekucyjny, organ pierwszej instancji) z dnia [...] r. nr [...] o określeniu kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela – Burmistrza Miasta S. (dalej: skarżący) w wysokości [...] zł, powstałych w toku postępowania egzekucyjnego obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości oraz podatku leśnego, prowadzonego przeciwko "A" Sp. z o.o. w S. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie organu nadzoru skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego. Uzasadniając skargę skarżący podnosił, że obciążenie go kosztami egzekucyjnymi jest nieuzasadnione i sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt SK 31/14, nadto w sprawie nie uwzględniono kwestii adekwatności wysokości kosztów do skuteczności egzekucji i poziomu skomplikowania czynności egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r. organ nadzoru odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nie chodzi zatem o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). W orzecznictwie akcentuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania powinien być należycie uzasadniony i poparty stosowną dokumentacją, obrazującą sytuację majątkową strony. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 298/14, LEX nr 1500173). Zaznacza się, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że wstrzymanie wykonania dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które wykonaniu takiemu podlegają. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy podnieść po pierwsze należy, że postanowienie dotyczące obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi stanowi akt podlegający wykonaniu, gdyż zobowiązuje on do uiszczenia określonej należności pieniężnej. Możliwe jest również wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej instancji, co wynika z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Po drugie, zaakcentowania wymaga, że w rozpatrywanej sprawie skarżący skupił się na merytorycznych zarzutach dotyczących prawidłowości obciążenia go kosztami postępowania egzekucyjnego, zabrakło natomiast uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania pod kątem przesłanek, zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04), gdyż ochrona tymczasowa oraz kwestia zgodności aktu z prawem stanowią dwie różne kwestie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.