I SA/Gl 607/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...]., nr [...] utrzymało w mocy decyzję przez siebie wydaną w dniu [...]., nr [...], którą odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...]., nr [...] utrzymującej w mocy nakaz płatniczy Burmistrza P. z dnia [...] nr [...] ustalający skarżącemu J. P. łączne zobowiązanie pieniężne na 2007 r. w wysokości [...]zł. W dniu 29 kwietnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jednakże w dniu 5 lipca 2016 r. referendarz sądowy odmówił uwzględnienia tego jego żądania, a w dniu 22 sierpnia 2016 r. Sąd utrzymał to postanowienie w mocy. W związku z tym w dniu 23 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwać skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 29 kwietnia 2016 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 31 sierpnia 2016 r. i jak dotąd nie zostało wykonane. W dniu 6 września 2016 r. skarżący złożył natomiast pisemne oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako nieopłacona. Stosownie bowiem do art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Natomiast w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie skarżący w dniu 31 sierpnia 2016 r. otrzymał wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, to kwotę należną tym tytułem powinien był zapłacić najpóźniej w środę 7 września 2016 r., czego wszak nie uczynił. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało więc skutkować odrzuceniem skargi na podstawie ostatnio powołanego przepisu i stąd wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Na koniec wyjaśnienia wymaga, że skarga zawierająca braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu nie może zostać skutecznie cofnięta (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w rozpatrywanym przypadku skarżący podjął próbę cofnięcia skargi, której braku nie uzupełnił, pomimo wcześniej skierowanego do niego wezwania w tym przedmiocie. W rezultacie nie mogło to uchronić go przed ujemnymi konsekwencjami niewykonania wezwania. Nie zmienia to jednak faktu, że odrzucenie skargi nie wywołuje jakichkolwiek innych konsekwencji procesowych aniżeli te, które nastąpiłyby w przypadku umorzenia postępowania wskutek cofnięcia skargi (art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a.). Zarówno bowiem jedno, jak i drugie orzeczenie stanowi niemerytoryczne zakończenie postępowania. Rozstrzygnięcia te nie przesądzają więc o zasadności skargi. Stąd też skarżący nie musi obawiać się, że – pomimo złożenia oświadczenia o cofnięciu skargi – postępowanie nie zostało umorzone, lecz skargę odrzucono. Nie zmienia to bowiem jego sytuacji procesowej. Konkludując, skargę należało odrzucić, gdyż w przepisanym terminie nie została uiszczona kwota należna tytułem wpisu od tego pisma, a uczyniono to zgodnie z powołanym wyżej art. 220 § 3 p.p.s.a.