I SA/Gl 61/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, , , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 12 grudnia 2020 r. P.P. (dalej: Skarżący, Strona skarżąca) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Organ; Organ odwoławczy) z dnia [...] znak [...]. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 stycznia 2020 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dodatkowego odpisu skargi, celem doręczenia go uczestnikowi postępowania. W przepisanym prawem terminie Strona skarżąca w piśmie z dnia 11 lutego 2020 r. wniosła odpowiedź na wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, jednakże nie usunęła braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dodatkowego odpisu tej skargi dla uczestnika postępowania. Przy piśmie z dnia 13 lutego 2020 r. Organ odwoławczy przekazał pismo Skarżącego z dnia 20 stycznia 2020 r., zawierające oświadczenie o wycofaniu skargi na wskazane wyżej postanowienie (kopia tegoż pisma została również przesłana przez Stronę skarżącą przy piśmie z dnia 11 lutego 2020 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia), chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Regulacja opisana w art. 47 § 1 P.p.s.a. ustanawia zatem jeden z warunków formalnych jakie powinno spełniać pismo procesowe strony (w tym także skarga) wnoszone do sądu administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, iż jednym z obowiązków strony wnoszącej pismo do sądu administracyjnego (w tym skargę) jest obowiązek dołączenia do pisma odpowiedniej liczby jego odpisów, celem doręczenia ich wszystkim stronom, w tym również uczestnikom postępowania, z uwagi na brzmienie art. 33 § 1 P.p.s.a. Wymóg stanowiony przez art. 47 § 1 P.p.s.a. należy traktować na równi z wymogami pisma, o których mowa w art. 46 P.p.s.a. Przenosząc powyższe na grunt ocenianej sprawy Sąd orzekający stwierdził, iż Strona skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu z dnia 3 lutego 2020 r. do usunięcia braku formalnego skargi, gdyż nie przedłożyła dodatkowego odpisu skargi dla uczestnika postępowania – A S. A. W piśmie z dnia 11 lutego 2020 r. Skarżący podniósł, iż w jego ocenie w sprawie występują dwie strony, a ewentualne przyjęcie, że status uczestnika postępowania został przyznany również A S. A. powoduje, że to na Organie ciążyć powinien obowiązek przekazania odpisu skargi. Ponadto, przy ww. piśmie Skarżący przesłał szereg dokumentów, z których jednakże żaden nie stanowi odpisu skargi z dnia 12 grudnia 2020 r. Zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie wyrażony został pogląd, który Sąd orzekający w nn. sprawie podziela, zgodnie, z którym wzywając do uzupełnienia braku w postaci odpisu skargi sąd nie ma obowiązku informowania strony, ani tym bardziej udokumentowania, ilu uczestników bierze udział w postępowaniu. Kwestionowanie prawidłowości ustalenia przez Sąd liczby stron i w efekcie niewykonanie wezwania sądu wiąże się – w sytuacji gdy okaże się, że strona nie ma racji – z powstaniem ryzyka zastosowania rygoru określonego w wezwaniu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1745/11; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, skład orzekający stwierdził, że Strona skarżąca nie zastosowała się do wezwania do usunięcia braku formalnego skargi i nie przedłożyła opisu skargi dla uczestnika postępowania, co w konsekwencji spowodowało konieczność zastosowania rygoru wskazanego w wezwaniu tj. odrzucenia skargi. Na marginesie powyższych rozważań, Sąd orzekający zwraca uwagę, iż nie mogło w realiach ukształtowanej sytuacji procesowej odnieść skutku pismo Strony skarżącej z dnia 20 stycznia 2020 r., zawierające oświadczenie o wycofaniu skargi. Wyjaśnić bowiem należy, iż złożenie oświadczenia o wycofaniu skargi jest z proceduralnego punktu widzenia możliwe jedynie w sytuacji, gdy skardze został nadany prawidłowy bieg. Cofnięcie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność są uzależnione od warunków przewidzianych przez prawodawcę dla czynności procesowych. Należy podkreślić, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. sąd administracyjny stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 928/12). W zawisłej sprawie skardze nie został nadany prawidłowy bieg, z uwagi na okoliczność, iż Strona skarżąca nie usunęła w określonym terminie braku formalnego skargi. W konsekwencji wniosek o umorzenie postępowania nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego, należało odrzucić skargę zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.