I SA/Gl 616/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. od 5 ust. 1 pkt 1a, art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), art. 1-6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 969 ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy W. z dnia 28 października 2008 r., Nr XV/114/08 w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2009 r., Wójt Gminy W. ustalił R. J. łączne zobowiązanie pieniężne za 2009 r. w wysokości [...] zł. R. J. wniósł od tej decyzji odwołanie, w którym podniósł, iż na działce nr [...] wyłączono bezprawnie teren pod zabudowę [...] P-[...] ([...]m2), a działka [...] w części jest łąką trwałą, która została w części zalesiona, natomiast działka [...] to łąka trwała. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie uwzględniło odwołania i decyzją z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W.. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż strona w dniu 8 września 2006 r. złożyła informację w sprawie podatku od nieruchomości. Z informacji tej wynika, iż podatnik jest właścicielem budynku mieszkalnego o pow. [...] m2, dodatkowo budynku gospodarczego (do wysokości [...] m) o pow. [...] m2 i garażu w budynku mieszkalnym – o pow. [...] m2 oraz pozostałych gruntów o pow. [...] m2. Organ wyjaśniał dalej, iż zgodnie z wpisem z ewidencji gruntów podatnik jest właścicielem działki o Nr [...] o pow. [...] (RIVb), działki Nr [...] o pow. [...] ha z czego [...] ha oznaczone jest symbolem B, a [...] ha oznaczone jest symbolem RIVb oraz działki [...] o pow. [...] ha (RIVb). Organ wyjaśnił dalej, iż zasadnicze znaczenie dla wymiaru spornego podatku miał przepis zawarty w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 240, poz. 2027 z 2005 r. ze zm.). Z przepisu tego wynika, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zatem, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powyższy stan prawny w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazuje na wiążący w postępowaniu podatkowym charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji niedopuszczalność dokonywania odrębnych ustaleń w tym zakresie przez organy podatkowe. Wskazano nadto, iż organ I instancji opodatkował nieruchomość podatnika nie tylko zgodnie z wypisem z rejestru gruntów lecz także zgodnie ze złożonymi przez niego informacjami w sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R. J., posługując się w ogólnym zarysie argumentacją zawartą w odwołaniu, wskazał, iż w niniejszej sprawie organy naruszyły zasady procedury podatkowej, gdyż nie uwzględniono wniosków dowodowych składanych przez stronę oraz faktycznego wykorzystywania działki. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów strony zawartych w skardze, Kolegium wskazało, iż w przedmiotowej sprawie podatnik nie składał wniosków dowodowych, a korespondencja toczyła się w związku ze sprawą wymiaru podatku za 2008 r. Wyjaśniono dalej, iż działka nr [...], o której pisze w skardze strona, uległa podziałowi na działki nr [...], [...] i [...] w wyniku postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy W. i zakończonego prawomocną decyzją podziałową. Wskazano też, iż odnoszenie się do zarzutów strony w zakresie planu zagospodarowania przestrzennego nie ma związku z niniejszą sprawą. Podobnie, wniosek strony o usunięcie stacji transformacyjnej [...] z terenu jego działki – został rozpatrzony w odrębnym trybie. Na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. skarżący dodatkowo wyjaśnił, iż wszystkie kwestie związane z podziałem działki i ich zagospodarowaniem są prowadzone nieprawidłowo, a odbiór decyzji w przedmiocie stacji [...] został sfałszowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem tej decyzji ma ustalenie zakresu kompetencji organów podatkowych w odniesieniu do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którą stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – stanowi powierzchnia użytkowa budynków oraz powierzchnia gruntów. Ustawa ta nie przewiduje żadnej odrębnej procedury ustalania tych powierzchni. Podobna sytuacja odnosi się do gruntów opodatkowanych podatkiem rolny w trybie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 969 ze zm.). Równocześnie w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 z 2005 r. ze zm.) ustawodawca wyraźnie określił, że "podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków" (art. 21). Powyższy stan prawny wskazuje w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości na wiążący charakter danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, a co za tym idzie – na niedopuszczalność dokonania własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych przez organy podatkowe. Z tego powodu żądanie strony skarżącej, aby w postępowaniu podatkowym wymiar podatku od nieruchomości organ dokonał w oparciu o własne, odrębne ustalenia, nie wynikające z ewidencji gruntów, jest całkowicie nieuzasadnione. Spełnienie tego żądania i przeprowadzenie postępowania w zakresie "faktycznego" wykorzystania działek, ich podziału, lokalizacji stacji [...], czy zapisów planu zagospodarowania przestrzennego - byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z prawem (zauważyć przy tym należy, że to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności tych danych ze stanem rzeczywistym). Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji oparte zostały danych z ewidencji gruntów, czemu strona skarżący nie przeczy. Zarzuciła ona bowiem organom podatkowym nie uwzględnienie przy wymiarze podatku okoliczności, co do których toczyły się odrębne postępowania administracyjne. Słusznie zatem twierdzą organy podatkowe, iż jeżeli strona kwestionuje zawarte dane w ewidencji gruntów i budynków, to musi najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. W przypadku uwzględnienia tych zastrzeżeń, na podstawie danych z ewidencji – podatnik winien złożyć zmienioną informację o gruntach. Podkreślić zatem należy, iż kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów może odbywać się w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do wielkości i rodzaju gruntów. Do tego więc czasu dane z ewidencji muszą stanowić jedyną podstawę ustalenia wielkości powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, przy czym wskazać należy, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odnosi wysokości podatku do danych wynikających z "protokołów" czy innego rodzaju porozumień zawieranych przez właścicieli nieruchomości. W zakresie wymiaru podatku, zaskarżona decyzja również odpowiada prawu. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Natomiast rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. W zakresie podatku rolnego procedurę tą reguluje art. 6a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 969 ze zm.) Tak więc, dokonane w ten sposób przez organ podatkowy pierwszej instancji obliczenie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości obciążającego R. J. było prawidłowe. Nadto w rozpoznawanej sprawie, Kolegium Odwoławcze dokonało kontroli prawidłowości wyliczenia podatku i oparło się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Poczynione ustalenia nie były dowolne, lecz wynikały z dowodów zgromadzonych w sprawie. W rozpatrywanej sprawie niepodobna więc postawić zarzutu naruszenia prawa. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).