I SA/Gl 617/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G., J. G., A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii wniosku skarżących o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia odrzucić wniosek. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 maja 2010 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi inicjującej postępowanie w niniejszej sprawie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tejże. Odpis tego zarządzenia wraz z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia na nie zażalenia doręczono każdemu skarżącemu w dniu 8 czerwca 2010 r. W piśmie z dnia 10 czerwca 2010 r. oddanym w placówce polskiego urzędu pocztowego w dniu 16 czerwca 2010 r. skarżący zawarli wniosek o zwolnienie od tej opłaty. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. tut. Sąd odrzucił skargę skarżących wskutek nie uiszczenia wpisu od tejże. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia na nie skargi kasacyjnej doręczono każdemu skarżącemu w dniu 6 lipca 2010 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd zawarł wyjaśnienie, iż wniosek skarżących o zwolnienie od wpisu od skargi nie przerwał terminu do uiszczenia tej opłaty, ponieważ został złożony po upływie tegoż. Na powyższe postanowienie w dniu 12 lipca 2010 r. (data oddania pisma w placówce polskiego urzędu pocztowego) skarżący wnieśli pismo adresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zawarli także oświadczenie, iż wniesienie do tut. Sądu pisma z dnia 10 czerwca 2010 r. po upływie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nastąpiło z przyczyn od nich niezależnych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 lipca 2010 r. wezwano skarżących do oświadczenia w terminie siedmiu dni, czy pismo, które wnieśli w dniu 12 lipca 2010 r., stanowi osobistą skargę kasacyjną, czy jest jedynie stanowiskiem wyrażonym w sprawie, pod rygorem przyjęcia, iż stanowi ono osobistą skargę kasacyjną. Wezwanie to doręczono każdemu ze skarżących w dniu 26 lipca 2010 r. W piśmie tym zawarto także informację, iż "z uwagi na odrzucenie skargi postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. nie jest możliwym na obecnym etapie postępowania rozpoznanie pisma z dnia 10 czerwca 2010 r. zawierającego wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi". Ponadto pouczono skarżących, "że w przypadku uchybienia terminowi do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, strona ma możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności". Powołano także treść przepisów art. 86, 87 oraz 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W dniu 30 lipca 2010 r. w placówce polskiego urzędu pocztowego skarżący oddali dwa pisma: w jednym zawarli oświadczenie, iż pismo, które wnieśli w dniu 12 lipca 2010 r. stanowi skargę kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu ich skargi, natomiast w drugim - wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Żądanie to zostało uzasadnione następująco: "wyjaśniamy, że dzień 12/06/2010 r. to była wolna sobota, zaś dzień 13/06/2010 r. to była niedziela. Razem 2 dni w których Urząd Pocztowy Nr [...] w B. nie pracuje - jest zamknięty. Skutkiem tego nasze pismo z dnia 10/06/2010 r. zamiast 15/06/2010 r. zostało wysłane 16/06/2010 r. - opóźnienie 1-go dnia". Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2010 r. tut. Sąd odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżących w dniu 12 lipca 2010 r. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia na nie zażalenia doręczono każdemu skarżącemu w dniu 16 sierpnia 2010 r. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, o czym stanowi art. 86 § 1 zd. 1 powołanej ustawy. Stosownie zaś do jej art. 87 § 1, § 2 i § 4 pismo z takim wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż wniosek skarżących o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi został wniesiony po upływie terminu do dokonania tej czynności. Nawet bowiem przy przyjęciu najbardziej korzystnej dla skarżących interpretacji, opierającej się na założeniu nieświadomego uchybienia przez nich tego terminu, trzeba stwierdzić, iż okoliczność ta ustała w dniu 6 lipca 2010 r. Wówczas doręczono im odpis postanowienia z dnia 28 czerwca 2010 r. o odrzuceniu ich skargi, z którego mogli się dowiedzieć o przyczynach tego rozstrzygnięcia, czyli o bezskutecznym upływie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, a także o tym, że pismo z dnia 10 czerwca 2010 r., zawierające wniosek o zwolnienie od tej opłaty, zostało przez nich wniesione po upływie tego terminu – nie miało zatem wpływu na jego bieg, w szczególności nie przerwało go. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi (wniesienia o zwolnienie od tej opłaty) upłynął zatem z dniem 13 lipca 2010 r. (wtorek). Tymczasem skarżący wniosek ten złożyli w dniu 30 lipca 2010 r. (piątek). W związku z powyższym na podstawie art. 88 wymienionej wyżej ustawy, zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, orzeczono jak w sentencji.