I SA/Gl 620/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Madej po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. D. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. poinformował skarżącego T. D., iż wszystkie jego zarzuty dotyczące zarówno działania wierzyciela (Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.), jak i organu egzekucyjnego (Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.) zostały merytorycznie rozpatrzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę z dnia [...] nr [...], w związku z tym brak jest podstaw prawnych do ponownego rozpatrzenia pism skarżącego z dnia 5 lutego 2008 r. oraz z dnia 5 kwietnia 2008 r. Na powyższe pismo T. D. złożył skargę, wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji zawartej z piśmie z dnia 21 kwietnia 2008 r., uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego lub uchylenie i przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji podatkowej, przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Organ podniósł, iż zaskarżone pismo nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Oznacza to, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. Rozważyć zatem należało, czy skarga wniesiona przez T. D. mieści się w którejkolwiek z kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd skargę odrzuca. W ocenie Sądu, zaskarżone pismo Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nie jest decyzją administracyjną. Nie jest to bowiem władczy i jednostronny przejaw woli organu administracji publicznej, który wywiera skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, tzn. powoduje powstanie, zmianę lub wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego, co z punktu widzenia skarżącego znalazłoby wyraz w przyznaniu mu uprawnień lub nałożeniu obowiązków bądź też stwierdzeniu istnienia określonego uprawnienia lub obowiązku. Z tych samych względów nie można uznać by wspomniane pismo miało charakter czynności materialno-technicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie wynikają z niego bowiem dla skarżącego żadne uprawnienia ani obowiązki z mocy przepisów prawa. Powyższe pismo nie jest również postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, bądź rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani też żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 P.p.s.a. Uznać zatem należało, że skarga nie mieści się w żadnej kategorii spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz w oparciu o art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.