I SA/Gl 620/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.D. na decyzję Zakładu ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] Nr [...] [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; Zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] mocą, której odmówił umorzenia należności z tytułu nieopłaconych w terminie składek w części finansowanej przez płatnika za okres 11/2000-12/2003 w łącznej wysokości 24.835,39 zł. Na ww. decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] skarżący wniósł skargę do tut. Sądu, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie pozostaje decyzja, która nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s.217). W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja należy do tej kategorii aktów prawnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Jedynie na marginesie niniejszych rozważań wskazać należy, iż wniosek złożony przez skarżącego nie zawiera (oprócz żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji) twierdzeń dotyczących zasadności tegoż wstrzymania. W szczególności nie podano nawet w przybliżeniu wysokości mogącej powstać szkody czy też nie wskazano jakie, trudne do odwrócenia skutki pociągałoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Zatem wobec całkowitego braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek skarżącego również i z tego względu nie mógł by zostać uwzględniony. Z tychże powodów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.