I SA/Gl 622/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku skarżącej z dnia 9 maja 2014 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję przez siebie wydaną w dniu [...], nr [...], którą odmówił skarżącej A.K. umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników, w tym: składek na ubezpieczenie społeczne za okres 02-05/1997 w wysokości [...]zł oraz odsetek od tej należności w kwocie [...]zł. Zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 kwietnia 2014 r. Zawierała ona pouczenie o dopuszczalności, terminie i trybie wniesienia skargi. W dniu 9 maja 2014 r. w siedzibie organu skarżąca złożyła skargę oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w którym wyjaśniła, że uchybiła terminowi "z powodu nieobecności w miejscu zamieszkania". W toku postępowania sądowoadministracyjnego w dniu 7 stycznia 2015 r. skarżąca dodała, że z tego, co pamięta, to w tamtym czasie wyjechała na kilka dni, a ponadto została trochę wprowadzona w błąd przez pracownika organu, który poinformował ją, że ma oczekiwać na pismo od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, tymczasem dotarło do niej pismo podpisane z upoważnienia tego Prezesa. Treść tej decyzji poznała dwa lub trzy dni po jej odbiorze przez pełnomocnika, którego ustanowiła w postępowaniu przed organem. Przyznała zarazem, że nie była obłożnie chora ani nie zdarzyło się nic nadzwyczajnego, co mogłoby spowodować opóźnienie w złożeniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 87 §§ 1-4 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w tym terminie. Odniesienie powyższego do rozpatrywanego przypadku wymaga stwierdzenia, że wymogi formalne wniosku, jak również termin i tryb jego złożenia zostały zachowane. Wniosek ten nie zasługuje jednak na uwzględnienie, ponieważ skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Należy bowiem mieć na uwadze, że uchybienie terminu jest niezawinione wtedy, gdy mimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Mowa tu zatem o przeszkodzie niemożliwej do przezwyciężenia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OZ 784/14, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca sama przyznała, że nie zaistniały żadne nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiłyby zachowanie terminu do wniesienia skargi, w szczególności nie wykazała, by stanowiły one przyczynę jej nieobecności w miejscu zamieszkania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przebywanie poza miejscem zamieszkania samo w sobie – co do zasady – nie uniemożliwia wniesienia skargi, która może przecież zostać wysłana za pośrednictwem operatora wskazanego w art. 83 § 3 p.p.s.a. Poza tym za nieusprawiedliwione uznać należy powoływanie się na błędną informację udzieloną przez pracownika organu w sytuacji, gdy treść decyzji, z którą skarżąca się zapoznała, zawiera prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia skargi. Z tych względów rozpatrywany wniosek należało oddalić w oparciu o art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a., zgodnie z którym postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.