I SA/Gl 622/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Krzysztof Kandut, Agata Ćwik - Bury, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Pan W. S. (dalej strona lub zobowiązany) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej Dyrektor lub organ nadzoru) w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej organ egzekucyjny) wszczął wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...], obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem z dnia [...] r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego został doręczony zobowiązanemu w dniu [...]r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie to doręczono teleinformatycznie w dniu jego wydania. W dniu 17 grudnia 2018 r. zobowiązany złożył skargę z tego samego dnia na tę czynność egzekucyjną, w której wniósł o uchylenie zajęcia rachunku bankowego z powodu jego wydania z rażącym naruszeniem prawa w zakresie nieistniejącego tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] oddalił skargę zobowiązanego na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego dłużnika. Organ podkreślił, że tryb skargowy służy wyłącznie kwestionowaniu czynności o charakterze faktycznym i to tylko takich, które nie mogą być zaskarżone przez inny środek prawny przewidziany w ustawie. Skarga złożona w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie t.j. Dz. U. 2019. 1438, ze zm. – dalej: u.p.e.a. lub ustawa egzekucyjna) powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej i nie można traktować jej jako uniwersalnego środka zaskarżenia służącego do skutecznego podważania innych okoliczności wyłaniających się w toku całego postępowania egzekucyjnego. Ponadto, oceniając zasadność i poprawność zastrzeżonej czynności egzekucyjnej zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego, organ egzekucyjny potwierdził, iż dokonana ona została zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami u.p.e.a. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie, w którym zarzucając rażące naruszenie prawa wniósł o jego uchylenie. Dyrektor postanowieniem z [...] r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego sprostowane postanowieniem tego organu z dnia [...] r. Organ nadzoru wskazał, że dokonując oceny poprawności kwestionowanej czynności, nie stwierdził uchybień, gdyż środek ten przewidziany jest przepisami ustawy egzekucyjnej i został zastosowany na podstawie istniejącego tytułu wykonawczego a doręczenie zawiadomienia nastąpiło zgodnie z prawem, przy czym samo zawiadomienie zawierało opisane w ustawie egzekucyjnej elementy. Skargę na postanowienie Dyrektora wniósł zobowiązany. W jej treści podał tylko tyle, że zaskarża to postanowienie z powodu rażącego naruszenia prawa oraz wnosi o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zatem skarga podlega oddaleniu. Na wstępie wymaga podkreślenia, że przedmiotem skargi do sądu jest postanowienie organu nadzoru w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego. Ta czynność została dokonana zawiadomieniem z dnia [...] r. Podstawą sporządzenia tego zawiadomienia był własny tytuł wykonawczy organu egzekucyjnego z dnia [...] r. obejmujący należność z tytułu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Sąd zauważa, że w skardze z art. 54 ustawy egzekucyjnej można kwestionować prawidłowość dokonania czynności egzekucyjnej pod względem technicznym czy formalnym, natomiast nie można w trybie skargowym kwestionować istnienia, czy wymagalności dochodzonego obowiązku lub zasadności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący nie neguje prawidłowości dokonania konkretnej czynności egzekucyjnej, ani w skardze, ani w zażaleniu, ani też w skardze do sądu. Jedynym zaś argumentem wskazanym w skardze na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego dłużnika, dokonanego przedmiotowym zawiadomieniem, było dokonanie czynności z rażącym naruszeniem prawa. Jednak tego typu argument pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej czynności egzekucyjnej zajęcia rachunku bankowego. Może on stanowić motyw zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wnoszonych w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, będących przedmiotem ewentualnego odrębnego postępowania. Istotą natomiast skargi na czynność egzekucyjną jest kontrola prawidłowości jej dokonania przez pryzmat przepisów ustawy egzekucyjnej regulujących tryb egzekucji z rachunku bankowego. Sąd stwierdza, że dokonana w tej sprawie przez organy, ocena poprawności zaskarżonej czynności egzekucyjnej, nie wykazała nieprawidłowości. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego sporządzono w myśl art. 67 § 1 ustawy egzekucyjnej i zawiera ono elementy wymienione w § 2 z uwzględnieniem § 2a tego artykułu, które według założeń § 1a tego artykułu może być doręczone przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. Doręczając zatem przedmiotowe zawiadomienie zobowiązanemu i dłużnikowi zajętej wierzytelności drogą elektroniczną, organ egzekucyjny wywiązał się też z obowiązku nałożonego w art. 80 § 1 i 3 ustawy egzekucyjnej, regulującego zagadnienie egzekucji z rachunków bankowych i wkładów pieniężnych. Ponadto tytuł wykonawczy wymieniony w zaskarżonym postanowieniu był wówczas w obrocie prawnym, a zatem zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego, wymienionego w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 ustawy egzekucyjnej, celem wyegzekwowania wówczas wymagalnych należności nieuiszczonych w sposób dobrowolny - było zasadne. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019. 2325, ze zm.) skargę należało oddalić. mr