I SA/Gl 63/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 listopada 2022 r. nr SKO.F/41.4/1101/2022/17115 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r. oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 3 listopada 2022 r., znak SKO.F/41.4/1101/2022/17115, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ, SKO), stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A. N. (dalej jako strona, skarżący) od decyzji Burmistrza Miasta C. (dalej jako organ I instancji, Burmistrz), z 14 grudnia 2021 r. w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r. ustalonego wcześniejszą decyzją z 15 marca 2021 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 – dalej jako Ordynacja podatkowa lub OP) oraz właściwe przepisy ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570). Stan sprawy: Decyzja organu I instancji z 14 grudnia 2021 r. została doręczona stronie 17 grudnia 2021 r. Strona 20 grudnia 2021 r. wniosła od niej odwołanie, które zostało rozpatrzone przez SKO 10 czerwca 2022 r. Strona 22 września 2022 r. wniosła kolejne odwołanie od decyzji organu I instancji z 14 grudnia 2021 r. Organ odwoławczy podniósł, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W związku z tym od decyzji organu I instancji stronie przysługuje odwołanie tylko jeden raz. Wyczerpanie tej możliwości powoduje niedopuszczalność wniesienia przez ten sam podmiot kolejnego odwołania od tej samej decyzji organu I instancji. Na to postanowienie strona wniosła skargę zarzucając: - błędy proceduralne rzutujące bezpośrednio na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegające na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji, wybiórczej ocenie okoliczności aktów prawnych czy dowodów ujawnionych - błąd w ustaleniach faktycznych, - wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, - brak rozważenia całokształtu materiału dowodowego, - obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na wybiórczej i dowolnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, podczas gdy podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego jak i aktów prawnych stąd też ustawy zasadniczej, - naruszenie poprzez zaniechanie dokonania kontroli odwoławczej całego orzeczenia z punktu widzenia wszystkich przyczyn odwoławczych określonych, a mianowicie obrazy przepisów prawa materialnego stąd tez przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia albowiem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia, - błędną interpretację Kodeksu Postępowania Administracyjnego przez organy obu instancji, - naruszenie prawa procesowego kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że organy prawidłowo dokonały ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, - naruszenie przepisów kpa poprzez naruszenie prawa czynnego udziału strony w postępowaniu określonym art. 10 kpa oraz zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 i 77 kpa, które zobowiązują organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - naruszenie art. 7 kpa, który zobowiązuje organ administracji publicznej ustanawiający znaczenie prawdy obiektywnej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - naruszenie prawa polegające na niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu decyzji brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz niedokładnie wskazanie dowodów na których oparł swoje rozstrzygnięcie organ, selektywne oraz tendencyjnie i brak wyjaśnienia podstawy prawnej, - naruszenie prawa poprzez nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, - naruszenie prawa, który zobowiązuje organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego w przedmiotowej w sprawie, jak i naruszenia aktów prawnych, cyt: "Ustawy Konstytucyjnej z dn.23.04.1935r. Rzeczypospolita Polska, Kodeks karny II Rzeczypospolitej Polskiej z 1932r. ze zmianami Konstytucji 23.04.1935 r., Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej Władysława Raczkiewicza z dn.30.11.1939r. o nieważności aktów prawnych władz okupacyjnych, Nominacja Ministra Juliusza Sokolinickiego na Urząd Prezydenta Rzeczypospolitej przez Prezydenta RP Augusta Zalewski w Londyn, dn.22.09.1971r., Nominacja Hrabiego Jana Zbigniewa Potocki na Urząd Prezydenta na Uchodźctwie II RP przez Prezydenta II RP Juliusza Nowina Sokolnicki w Colchester, Dekret Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej Jana Zbigniewa Potocki Nr.la z dn.29.04.2020r. o wydawaniu Dowodów Suwerena II Rzeczypospolitej Polskiej, Dekret Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej Jana Zbigniewa Potocki z dn.14.01.2021r., Dekret Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej Jana Zbigniewa Potocki z dn. 14.01.2021r. o nieważności aktów prawnych Ryszarda Kaczorowskiego zw. Radą Trzech tj. Władysławem Andersem, Tomaszem Arciszewskim, Edwardem Raczyńskim, Dekret Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej Jana Zbigniewa Potocki z dn. 14.01.2021r. o nieważności aktów prawnych rządu organizacji PiS jak i rządu okupacyjnego oraz delegalizacji partii Pis stąd też na podstawie niereprezentatywnej konstytucji z dn.2.04.1997r. władza okupacyjna PiS pozbawiła Rzeczpospolitą demokratycznego ustroju, suwerenności Narodu Polskiego, Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej Jana Zbigniewa Potocki z dn. 16.04.2021 r. o nieważności aktów prawnych władz okupacyjnych". W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie jej zmianę. Skarżący domagał się również połączenia niniejszej sprawy ze sprawą o sygn. akt I SA/Gl 951/22, wskazując na łączność podmiotową i przedmiotową pomiędzy tymi dwoma sprawami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej jako ppsa), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącemu, że jego odwołanie z 20 grudnia 2021 r. od decyzji organu I instancji z 14 grudnia 2021 r., zostało rozpatrzone przez SKO decyzją z 10 czerwca 2022 r. Ta decyzja SKO była przedmiotem skargi do tutejszego Sądu, który wyrokiem z 1 lutego 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 951/22, oddalił skargę. W niniejszej sprawie zaś skarżący nie zgadza się z postanowieniem organu stwierdzającym niedopuszczalność odwołania. Przedmiot zaskarżenia w obu tych sprawach jest zatem inny, co uniemożliwiało ich łączne rozpoznanie, o co wnosił skarżący w skardze. Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia wskazać również należy, że jego przedmiotem nie był wymiar podatku od nieruchomości. Ta kwestia bowiem podlegała ocenie w powołanej wyżej sprawie I SA/Gl 951/22. W niniejszej sprawie kontroli podlegało postanowienie SKO stwierdzające niedopuszczalność ponownego odwołania od tej samej decyzji organu I instancji, tj. decyzji z 14 grudnia 2021 r. W konsekwencji poza zakresem niniejszej sprawy pozostały zarzuty skargi skierowane wobec prawidłowości wymiaru podatku od nieruchomości. Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że jest ono prawidłowe. Zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej, od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, w tym przypadku SKO. Z tego uprawnienia skarżący skorzystał wnosząc odwołanie 17 grudnia 2021 r. Wniesienie odwołania prowadziło do rozpatrzenia sprawy przez SKO, które 10 czerwca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Na tym instancyjna kontrola decyzji organu I instancji w postępowaniu podatkowym została zakończona. Obowiązujące przepisy prawa bowiem nie przewidują możliwości wniesienia ponownego odwołania od tej samej decyzji organu I instancji. Odwołanie takie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z tych względów, słusznie SKO stwierdziło niedopuszczalność ponownego odwołania od tej samej decyzji. W konsekwencji wniesiona do Sądu skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.