I SA/Gl 632/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. – Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 sierpnia 2009 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona z dnia 26 sierpnia 2009 r. zawierająca m.in. odpis powyższego zarządzenia została awizowana w dniu 31 sierpnia 2009 r., a następnie wydana pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 września 2009 r. W dniu 22 września 2009 r. został uiszczony wpis od skargi. Następnie w odpowiedzi na wezwanie z dnia 30 września 2009 r. dotyczące awizowania przesyłki poleconej z dnia 26 sierpnia 2009 r., Naczelnik Urzędu Pocztowego w C. w piśmie z dnia 12 października 2009 r. wyjaśnił, że przesyłka ta była awizowana po raz pierwszy w dniu 31 sierpnia 2009 r., a następnie powtórne awizowana w dniu 8 września 2009 r., o czym pozostawiono zawiadomienia w skrzynce oddawczej adresata. W dniu 15 września 2009 r. nastąpił odbiór tej przesyłki. W dalszej kolejności na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 19 października 2009 r. wezwano pełnomocnika skarżącej o nadesłanie w terminie 7 dni dokumentu potwierdzającego datę uiszczenia wpisu od skargi. W dnu 17 listopada 2009 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika strony skarżącej z dnia 12 listopada 2009 r., do którego załączone zostało pocztowe polecenie przelewu, z którego wynika, że wpis został uiszczony w dniu 22 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wynika, że została ona doręczona w dniu 15 września 2009 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjedzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 31 sierpnia 2009 r., a następnie po raz drugi w dniu 8 września 2009 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 14 września 2009 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 21 września 2009 r. Wpis od skargi został natomiast uiszczony w dniu 22 września 2009 r., a zatem już po upływie terminu do dokonania tej czynności. Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 220 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.