I SA/Gl 634/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 22 grudnia 2010 r. referendarz sądowy zobowiązał H.Z. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i nadesłanie dokumentów źródłowych. W wyznaczonym terminie skarżąca nadesłała pismo procesowe z dnia 22 stycznia 2011 r., w którym nawiązując do ww. pisma referendarza oświadczyła, iż rezygnuje z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym wcześniej zakresie. Mając na uwadze kategoryczność złożonego w tej sprawie oświadczenia skarżącej należy podkreślić, że bezspornym jest, iż intencją pisma z dnia 22 stycznia 2011 r. jest zakończenie wpadkowego postępowania w przedmiocie zastosowania tutaj dobrodziejstwa procesowego jakim niewątpliwie jest przyznanie prawa pomocy. Jako że skarżąca cofnęła wniosek, to wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego tym wnioskiem, tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie wniosku powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się via facti bezprzedmiotowe, co również - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - stanowi podstawę do umorzenia postępowania. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie przywołanych przepisów, stosowanych na zasadzie analogii oraz w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.