I SA/Gl 64/16

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającą kwotę 100 (słownie: sto) złotych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczył, że jest ciężko chorym emerytem rencistą, mającym na utrzymaniu studiującego syna oraz żonę, która nie pracuje i sprawuje nad nim opiekę. Według wniosku skarżący poza mieszkaniem nie posiada żadnego wartościowego majątku, a na dochody jego gospodarstwa domowego składają się jego świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości 2831,22 zł netto oraz kwoty uzyskiwane przez jego syna tytułem umowy o dzieło. Wnioskodawca wymienił również stałe wydatki rodziny. Skarżący załączył do wniosku, a następnie nadesłał na wezwanie referendarza sądowego dokumenty, które potwierdzają powyższe dane, w szczególności kserokopie: potwierdzenia wypłaty świadczenia emerytalno-rentowego, zeznań podatkowych złożonych za 2014 r. przez niego i syna, zaświadczenia, że jego żona nie złożyła takiego zeznania, zaświadczenia wystawionego przez uczelnię oraz rachunków, faktur i paragonów obrazujących wydatki – na ich podstawie wnioskodawca wyliczył stałe miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego na 1044,93 zł, a koszty leczenia za ostatnie trzy miesiące na 243,71 zł. Wpis od skargi, obliczony z uwzględnieniem podanej przez skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia, wynosi 706 zł. Wpis w takiej samej wysokości zobowiązana jest uiścić również jego małżonka, występująca w charakterze skarżącej w innej sprawie toczącej się obecnie przed Sądem, w której także złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznawany na dzisiejszym posiedzeniu. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący w niniejszej sprawie przedstawił kompletny materiał dowodowy, obejmujący w szczególności wszystkie dokumenty wymienione w wezwaniu do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, które zostało tym samym wykonane w sposób rzetelny i dokładny. W ocenie rozpoznającego wniosek dokumentacja ta nie daje jednak podstaw do uwzględniania tego wniosku w całości. W jej świetle w gospodarstwie domowym skarżącego uzyskiwany jest bowiem stały dochód w postaci jego świadczenia emerytalno-rentowego, który wystarcza na pokrycie wszystkich koniecznych kosztów stałych i wydatków na leczenie. Dochód ten (2831,31 zł miesięcznie) przewyższa sumę tych kosztów i wydatków podaną we wniosku (1288,64 zł) o 1542,36 zł, przy czym zauważyć trzeba, że skarżący wskazał wydatki na leczenie za okres trzech miesięcy i uwzględnił też wydatki swojego pełnoletniego studiującego syna, który dysponuje dochodem pozwalającym mu samodzielnie opłacić przynajmniej części jego potrzeb i odciążyć finansowo rodziców. Skarżący nie podniósł również, by jego rodzina była zadłużona lub by miała poważne trudności w regulowaniu powyższych płatności. Dotychczasowe spostrzeżenia nie oznaczają wszelako, że wnioskodawca powinien ponieść całość kosztów sądowych w sprawie. Bezsprzecznie przecież jego świadczenie nie jest w tym zakresie wystarczające, szczególnie jeżeli zważyć, iż w dużej części musi być spożytkowane na konieczne koszty utrzymania. W tym ostatnim kontekście nie można też pominąć jego stanu zdrowia, który z pewnością ma znaczenie dla budżetu rodziny i może utrudniać jego żonie znalezienie zatrudnienia czy w ogóle dodatkowego źródła dochodu. Niepodobna zarazem tracić z pola widzenia, że żona ta jest w innej sprawie skarżącą zobowiązaną do poniesienia kosztów sądowych. Dlatego uznano, że bez uszczerbku utrzymania koniecznego skarżący jest w stanie jednorazowo uiścić tylko część kosztów sądowych, o której mowa w sentencji, równą najniższej opłacie sądowej znanej procedurze sądowoadministracyjnej. Taki sam poziom zwolnienia od kosztów przyjęto również w sprawie, w której to jego żona występuje jako skarżąca – wówczas część kosztów do zapłaty w obu sprawach łącznie (200 zł) wyniesie każdorazowo zaledwie około 7% wspomnianego świadczenia emerytalno-rentowego. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.