I SA/Gl 640/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, , , po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenie zaległości podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Wójt Gminy S., działając m.in. na podstawie art. 18 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tj. Dz. U. z 2008 r., Nr 88, poz. 539 z późn. zm.), nie wyraził zgody na umorzenie M. P. zaległości podatkowych w podatku od spadków i darowizn. Stosując się do pouczenia zawartego w powyższym postanowieniu, M. P. złożyła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Odpowiadając na skargę Wójt Gminy S. poinformował, że wydając postanowienie "nie była mu znana uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2010 r. Nr II FPS 9/09, w myśl której postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaznaczyć należy w tym miejscu, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II FPS 9/09, podjętą w dniu 1 marca 2010 r., postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. - o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że takie postanowienie nie należy do grupy postanowień, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa., podlegających kognicji sądów administracyjnych. Nie jest ono bowiem postanowieniem, od którego służy zażalenie, ani postanowieniem kończącym sprawę, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie stanowi ono ponadto aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa, tj. aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, innego niż akty prawa miejscowego. Końcowo zaznaczyć należy, w ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że możliwość zbadania legalności postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego istnieje w ramach rozpoznawania skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiocie zastosowania ulgi płatniczej odnośnie podatków i opłat, o których mowa jest w art. 18 ust. 2 ustawy – o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.